Darowiąc przyszłość

Danuta obeszła mieszkanie, jeszcze raz sprawdzając, czy wszystko wyłączyła. Lubiła wracać do posprzątanego domu. A właściwie po co w ogóle wyjeżdżała z tej swojej małej przystani? I tak żyła jak w sanatorium – robiła, co chciała. Ale jeśli nie pojedzie, córka się obrazi. Wyjazd nad morze to był prezent dla Danuty na urodziny.

Westchnęła, wyciągnęła walizkę na klatkę i zamknęła drzwi na dwa zamki. Szarpnęła klamką dla pewności, po czym zadzwoniła do sąsiadki.

— Już wyjeżdżasz? — zapytała sąsiadka Halinka.

— Tak, klucze przyniosłam. — Danuta niechętnie podała wiązkę kluczy.

— Nie martw się, podleję kwiatki, dopilnuję wszystkiego. Odpoczywaj i nie przejmuj się — zapewniła Halinka. — Masz szczęście do córki, kupiła ci wyjazd, korzystaj, mamo. A mój Jacek tylko o wódce myśli. Miał rodzinę, mieszkanie, wszystko przepił…

Danuta współczuła sąsiadce, ale dopiero teraz dotarło do niej, że zostawienie kluczy Halince to ryzyko. A nuż jej syn wpadnie do środka? Nic szczególnie wartościowego nie miała, ale każdą rzecz szkoda, jeśli zniknie. Wszystko kosztuje. I nieprzyjemne, gdy ktoś grzebie w jej rzeczach. Żałowała, że nie poprosiła kogoś innego o doglądanie mieszkania. Za późno na zmiany. I nie chciała urazić Halinki niedowierzaniem. Ile razy już jej pomagała.

— Nie martw się, klucze schowam, Jackowi nie powiem — obiecała sąsiadka, zauważywszy wahanie.

Danuta skinęła głową i ruszyła z walizką w stronę schodów.

— Z Bogiem — zawołała za nią Halinka, zamykając drzwi.

Na dworzec poszła pieszo — po co brać taksówkę na dwa przystanki? A do autobusu z walizką to tylko ludzi utrudniać. Przeszła podziemnym przejściem na peron. Stał tam właśnie pociąg. Szła wzdłuż składu, wypatrując wagonu numer dziewięć. Znalazła i zatrzymała się. Będzie czekać, by potem nie biegać w popłochu.

„A jeśli numery wagonów idą od końca?” — zamartwiała się, ale zaraz się uspokoiła. — „Zawsze konduktor ogłasza, zdążę.”

Tydzień temu córka niespodziewanie wpadła i oznajmiła, że postanowiła wręczyć prezent urodzinowy wcześniej, żeby Danuta zdążyła się przygotować.

— Jesteś w ciąży? — spytała wtedy.

Drugie dziecko to oczywiście pięknie, ale pierwsze ma ledwo rok. Od pieluch jeszcze nie odeszli, za wcześnie.

— Nie, nie w ciąży. Kupiłam ci wyjazd na Wybrzeże. Pociąg wieczorem jedenastego, przedział. Masz. — Podsunęła kopertę. — Tydzień wystarczy, by się spakować.

— Jak? Sama? Bez was? Co ty wymyśliłaś? W samych urodziny! A goście, stół? Nie, nigdzie nie jadę. Oddaj bilety — stanowczo oświadczyła Danuta.

— Mamo, specjalnie tak zaplanowałam, żebyś nie stała cały dzień przy kuchni jak przy taśmie. Chciałam, żebyś miała prawdziwe święto — spotkanie z morzem. Kiedy ostatnio byłaś nad Bałtykiem? Nawet nie pamiętasz. To prezent ode mnie i Piotra. Rób z nim, co chcesz — powiedziała córka dotknięta. — Nie chcesz nad morze, siedź w domu, ale biletu nie oddam. A jak zajdę w ciążę, to na kilka lat zapomnisz, co to wakacje. Wybrałam fajny pensjonat, zaraz przy plaży — przekonywała.

I co było robić? Pomarudziła oczywiście, że wszystko zaplanowali bez jej zgody, ale zaczęła się pakować.

I tak oto Danuta znalazła się na dworcu. Z tych wyjazdów, zwłaszcza samotnych, więcej było nerwów niż radości. Same zmartwienia: czy zdąży na pociąg, kto będzie w przedziale, jak się urządzi… A w jej wieku stres to ostatnia rzecz, której potrzebuje.

Gdy konduktor ogłosił przyjazd pociągu i numery wagonów od końca, Danuta odetchnęła. Dobrze wszystko obliczyła. Wkrótce rozległ się gwizd nadjeżdżającego składu. Danuta przysunęła się, mocniej ścisnęła uchwyt walizki, w drugiej dłoni trzymała gotowe dokumenty.

Pociąg minął ją z impetem, wreszcie zwolnił i stanął. Konduktorka dziewiątego wagonu otworzyła drzwi tuż przed Danutą, przetarła poręcz i przygotowała się do sprawdzania biletów.

Danuta jako pierwsza podała dokumenty, weszła do wagonu, znalazła swój przedział, usiadła na dolnej półce i odetchnęła. Połowa sukcesu — jest w pociągu.

Drzwi się rozsunęły, weszły trzy rozgadane dziewczyny. Zrobiło się głośno i ciasno. Danuta wyszła do korytarza, dając im czas na rozpakowanie się.

Pociąg ruszył. Za oknem migały lasy, pola, mignęła tafla jeziora. Noce w lipcu krótkie — zanim zdąży zapaść zmrok, już świta. Dziewczyny, śmiejąc się, przeszły obok niej do sąsiedniego wagonu. Danuta wróciła do przedziału, przebrała się i położyła. Kołysanie wagonu szybko ukołysało ją do snu.

Obudził ją głos konduktora przez megafon. Pociąg stał na jakiejś stacji. Za oknem szarzało. Zegarek pokazywał wpół do trzeciej. Z górnej półki zwisał kosmyk blond włosów. Dziewczyny wróciły, a Danuta nawet tego nie zauważyła. Pogratulowała im w duchu ciszy i znowu zasnęła.

Gdy obudziła się ponownie, przedział zalewało słońce, duszno było nie do wytrzymania. Dziewczyny spały. Danuta wyszła cicho do korytarza. Na drzwiach toalety widniał napis „zajęte”. Trzeba czekać.

— Nad morze pani jedzie? — zapytał mężczyzna z ręcznikiem przerzuconym przez ramię.

— Wszyscy tu jadą nad morze — odpowiedziała Danuta w tym samym tonie.

Nie miała ochoty na rozmowę, zwłaszcza stojąc pod toaletą. Odwróciła się, dając do zrozumienia, że nie chce gawędzić. Ale on nie zrozumiał, ciągle coś mówił, pytał. Milczała, ledwie słuchając. Ucieszyła się, gdy toaleta się zwolniła.

Dziewczyny wciąż spały. Strasznie chciało jej się pić. Podeszła do konduktorki, ale ta nie otworzyła. Też pewnie spała jak zabita.

— Wody nie ma. Sprawdzałem. — Usłyszała za sobą znajomy głos. — Można do baru, dwa wagony daleDanuta uśmiechnęła się, patrząc na morze, i zrozumiała, że czasem najpiękniejsze podarunki przychodzą nieoczekiwanie, jak fale niesione wiatrem zmiany.