Dar z nieba… Poranek był ponury, ciężkie chmury ciągnęły nisko po niebie, gdzieś w oddali rozlegały się głuche grzmoty. Nadchodziła burza. Pierwsza burza tej wiosny. Zima dobiegła końca, a wiosna nie spieszyła się objąć władzy. Wciąż było zimno, wiatr porywał zeszłoroczne liście i targał je po ulicach. Przez zbitą ziemię nieśmiało przebijała się młoda trawa. Pąki drzew jeszcze nie chciały ujawnić swoich skarbów. Natura tęskniła za deszczem. Zima była mało śnieżna, wietrzna, surowa. Ziemia nie miała odpoczynku ani wilgoci, śniąc o ulewie. Burza przyniesie upragnioną wodę, obmyje kurz, tchnie życie. I wtedy dopiero zacznie się prawdziwa wiosna – bujna, kwitnąca, jak młoda, pełna miłości kobieta. Wtedy ziemia wyda zieloną trawę, barwne kwiaty, drżące liście, słodkie owoce. Radośnie zaśpiewają ptaki, rozpoczną budowę gniazd pośród świeżej zieleni w rozkwitających sadach. Życie trwa. – Saszku, chodź na śniadanie! – zawołała Wiola. – Kawa stygnie. Z kuchni czuć było aromat kawy i jajecznicy. Trzeba wstać. Po wczorajszej trudnej rozmowie, łzach, bezsennej nocy i ciężkich przemyśleniach nie chciało się podnosić. Ale trzeba – życie trwa. Wiola wyglądała na zmęczoną – czerwone oczy, cienie pod nimi. Podstawiła mu bladą twarz do pocałunku i uśmiechnęła się słabo. – Dzień dobry, kochanie! Chyba będzie burza. Boże, jak pragnę deszczu! Kiedy w końcu przyjdzie ta prawdziwa wiosna? Słuchaj, przyszły mi na myśl wiersze: Czekam na wiosnę jak na zbawienie Od zimowej mizerii, samotności, Czekam, jakby miała wyjaśnić Wszystkie życiowe zawiłości… Wciąż mi się zdaje, że ona przyjdzie I wszystko od razu się rozjaśni. Że tylko ona potrafi Uczynić życie lepszym, prostszym, pewniejszym, uczciwszym… Gdzie jesteś, wiosno? Przyjdź wreszcie! Sasza objął ją za chude ramiona, pocałował w pochyloną, jasną głowę – pachniały łąką i rumiankiem. Serce ścisnęło się z litości. Moja biedna, ukochana dziewczyno, za co Bóg nas tak doświadcza? Nadzieja była, po niej żyliśmy te wszystkie lata. Ale wczoraj słynny profesor, ostatnia nadzieja, rozstrzygnął sprawę ostatecznie. – Przykro mi, ale nie możecie mieć dzieci. Pobytem w Czarnobylu, Saszku, zapłaciłeś najwyższą cenę. Tu medycyna jest bezsilna. Przepraszam, nie mogę pomóc. Wiola wytarła łzy, potrząsnęła włosami. – Saszku, długo myślałam. Musimy wziąć dziecko z domu dziecka. Tyle tam nieszczęśliwych maleństw. Przygarniemy chłopca, wychowamy. Będziemy mieć synka, zgodzisz się? Tak długo czekaliśmy, tak bardzo… – Łzy popłynęły obficie. Sasza przytulił ją mocno i też nie mógł się powstrzymać od łez. – Jasne, że się zgadzam. Nie płacz, moja droga. I wtedy rozległ się potężny grzmot. Cały dom jakby zadrżał. I lunął deszcz. Niebo się otwarło! W końcu Bóg wysłuchał naszych modlitw! Wyczekiwany deszcz lał jak z cebra. Od razu pociemniało, jakby nastała noc. Grom gonił błyskawicę nad ich dachem. Sasza i Wiola, objęci, stanęli przed oknem, przez otwartą furtkę wpadały mokre krople i orzeźwiający zapach deszczu. Ciemna zasłona, która jeszcze niedawno przygniatała ich dusze, topniała, rozmywała się, spłukiwana wiosennym deszczem. Chcieli tylko jednego: niech pada jak najdłużej. Wytęskniony deszcz wiosenny – symbol nowego życia! Parę dni później stali już przed drzwiami domu dziecka. Byli umówieni na spotkanie. Przyszli wybrać syna, tego upragnionego, wyśnionego synka, Wiesia, Wieszka… Kochali go już, choć jeszcze go nie widzieli. Kochali miłością gromadzoną przez całe lata oczekiwania na szczęścia rodzicielstwa. Serca biły mocno, oddech zamierał z emocji. Sasza nacisnął dzwonek. Drzwi otwarto – już na nich czekano. Rozmowa z dyrektorką była kilka dni wcześniej; teraz prowadzono ich do dzieci, które mogłyby stać się ich synem. W pierwszej sali po drodze zobaczyli dziewczynkę – siedziała na mokrych śpiochach na folii. Brudna koszulka, zakatarzony nos, wielkie niebieskie oczy, smutno patrzące na mijających dorosłych. Od dziewczynki biła opuszczenie i niepotrzebność. Serce ścisnęło się z bólu. Oto dom dziecka – przytułek porzuconych dzieci! W kolejnej sali w łóżeczkach leżały lub siedziały maluchy, pielęgniarka opowiadała o każdym, o wieku, rodzicach… Dzieci były czyste, zadbane, ubrane na czystą pościel. Pielęgniarka delikatnie wyjmowała niemowlęta, pokazywała – prawie jak na rynku, pomyślał Sasza, a my jak kupujący. – Sasza, wróćmy do tej nieszczęsnej dziewczynki – szepnęła Wiola. Sasza uścisnął jej ramię. – Siostro, chcielibyśmy zobaczyć tę dziewczynkę z pierwszej sali, tę niebieskooką. – Ale przecież chcieliście chłopca! Ta dziewczynka Wam nie pasuje. Nie przygotowywaliśmy jej do pokazu. – Proszę, wróćmy tam. Chcemy ją zobaczyć jeszcze raz. Siostra się zmieszała, chciała coś powiedzieć, ale poprowadziła ich z powrotem. – Sprowadzę panią Annę Pietrzyk. Proszę poczekać tu – wskazała krzesła. Wiola przytuliła się do Saszy. – Weźmy tę dziewczynkę, serce mi zadrżało, gdy ją zobaczyłam. – Mnie też. Jest do Ciebie podobna. I oczka, i włosy. Taka biedna! Siostra przyszła z dyrektorką. Pani Anna Pietrzyk była zatroskana. – Wybraliście nieodpowiednie dziecko. Ona Wam nie pasuje. – Dlaczego? Nam się spodobała, jest jak wykapana Wiola! Zobaczy pani – mówił Sasza pewnie i wszedł do sali. Dziewczynka była już umyta, przebrana w suche śpioszki, na folii nie było już śladów wilgoci. Jej oczy nawet się rozweseliły, policzki zaróżowiły. Gdy zobaczyła, że dorośli się zatrzymali przy nią, uśmiechnęła się, na jej buzi pojawiły się dołeczki. Wyciągnęła do nich rączki, próbowała nawet wstać… Wiola ścisnęła dłoń Saszy. Dziewczynka miała stópki wykręcone do tyłu. Sasza, bez namysłu, wziął ją na ręce. Malutka przytuliła się policzkiem, znieruchomiała. Z oczu Saszy popłynęły łzy, Wiola wtuliła się w ramię, płakała. Anna Pietrzyk odwróciła się, ocierała oczy. – Chodźmy do mojego gabinetu. Siostro, proszę zabrać Lenusię – powiedziała dyrektorka. Poszli za nią, trzymając się mocno za ręce. Dziewczynka urodziła się u starszych, biednych rodziców na dalekiej, polskiej wsi. Najwyraźniej niechciane dziecko, do tego z wadami nóg. Ojciec nawet nie chciał jej wziąć do domu. Na prośby, że można ją uratować operacją, odpowiadał, że go nie stać i nie chce „dziwaczki”. W domu już była gromadka dzieci, ledwo wiązali koniec z końcem. Tak Lenusia trafiła do domu dziecka. – Proszę zdecydować, czy taki maluch Was interesuje. Jest szansa, że stanie się zdrowa, ale to ogromny trud, duże wydatki i przede wszystkim – miłość i cierpliwość. Daję wam kontakt do profesora, który ją oglądał. Może wyjaśnić, co Was czeka. Daję Wam miesiąc na podjęcie decyzji. Nie odwiedzajcie jej póki co – dzieci bardzo się przywiązują. A jeśli się rozmyślicie… Minął miesiąc. Wiola i Sasza jeszcze pierwszego dnia zdecydowali: biorą Lenusię. Konsultacja z gdańskim profesorem potwierdziła: serie operacji, ale będzie można zupełnie naprawić nogi. Nawet blizn nie zostanie. Sasza przeliczył, czy starczy środków – wystarczyło, choćby kosztem samochodu i budującego się domu. Zamieszkają na razie w kawalerce. Byle córeczka była zdrowa! Wyczekiwali końca wyznaczonego terminu. Wreszcie byli znów przed tymi samymi drzwiami. Z sercem w gardle weszli do gabinetu pani Pietrzyk. Sasza trzymał bukiet różowych piwonii, Wiola – dużą torbę prezentów dla dzieci. Pani Pietrzyk miała łzy w oczach: kolejna kruszyna znajdzie rodzinę! Razem poszli do dziecięcych pokoi. Lenusia już podrosła, jasne loczki, różowe policzki, pierwsze ząbki. Gaworzyła radośnie. Sasza wziął ją na ręce, Lenusia objęła go, wtuliła się w niego całym ciałkiem. Potem poszła na ręce do Wioli. Wszyscy mieli wilgotne oczy. Cały dzień Sasza i Wiola spędzili w domu dziecka, słuchali rad, co i jak. Ale na razie dziecka nie dostali – trzeba było przejść żmudną procedurę adopcji. Z pomocą pani Pietrzyk, sprawę formalną załatwiono przez sąd, rodziców biologicznych pozbawiono praw. Wreszcie córeczka trafiła do domu. Wiola zrezygnowała z pracy, oddała się opiece nad dzieckiem. Zaczęli przygotowania do pierwszej operacji w gdańskiej klinice. Miesiąc pobytu – wtedy już pokazywali tacie, jak Lenusia sama je kaszkę, jak miauczy, jak „błędzi” koza rogata. Stópek na razie nie można było pokazywać. Na spacer – tylko w długich spodenkach. Chodziła niezgrabnie, jak kaczuszka, lecz była śmiała, towarzyska, gadała wcześnie, wszystkich znała po imieniu. A najbardziej kochała Saszę. Jej nowe imię na jego cześć: „mój tatuś”, jak teraz wołała i mama. Tatko nie mógł bez niej żyć – Lenusia była dla niego wszystkim. Po roku przeszli kolejne operacje, kilka razy jeździli z biednym dzieckiem do Gdańska. Ileż wycierpiała ta dziewczynka! Ile trzeba było cierpliwości i siły rodzicom… Ile nocy Wiola czuwała u łóżeczka w szpitalu. Wreszcie – triumf: nóżki jak u wszystkich dziewczynek! Mogła biegać i skakać. W wieku pięciu lat zaprowadzili ją do przedszkola. Tam dostrzeżono jej talent do rysowania – zalecono rozwijać uzdolnienia. W wieku sześciu lat trafiła do szkoły plastycznej. Jej prace coraz częściej pojawiały się na wystawach dziecięcych, zachwycały odwiedzających kolorowymi pejzażami i pogodnymi scenami. Wszyscy się dziwili: to taka mała, a tak uzdolniona! W siedmiu latach zaczęła szkołę – od początku była liderką, uczennicą na medal, śmiała i radosna, towarzyska, świetnie rysująca, uczęszczająca na dodatkowe zajęcia taneczne. Zawsze otoczona przyjaciółmi, gdzie się pojawi – tam śmiech i radość. Rodzice dumni: o Lenusi tylko dobre słowa. Nikt nie podejrzewa, przez co przeszło to dziecko i ci rodzice – nie ci, co ją urodzili, tylko ci, co pokochali i wychowali. Bóg nie przestaje wspierać także Saszy i Wioli. Z pojawieniem się Lenusi szczęście im nie opuszcza. Biznes Saszy, kiedyś słabiutki, rozkwitł i dzięki temu rodzina przeniosła się do Gdańska, kupili wymarzone mieszkanie, dali córce miejsce w prestiżowej szkole. Lenusia już jest w szóstej klasie, nadal prymuska, rozwija talent plastyczny. Piękna, niebieskooka, długowłosa dziewczyna, czuła i pogodna, ukochana przez wszystkich. Dar z nieba – tak mówią o niej sąsiedzi, nauczyciele i przyjaciele.

Boski dar…

Poranek był ciężki, niebo szaro-granatowe, niskie chmury sunęły leniwie nad Warszawą, burza czaiła się za rogiem, grożąc pierwszym grzmotem tej wiosny. Zima się zawinęła, lecz wiosna, ta polska, jak zwykle nie spieszyła się z wejściem na scenę marudziła gdzieś za kulisami, podczas gdy wiatr hulał po osiedlu, niosąc resztki liści i zeszłoroczne wspomnienia na kolejne chodniki. Pierwsza trawa nieśmiało przebijała się przez zbitą ziemię, pąki na drzewach uparcie czekały na swój moment.

Cała przyroda wyczekiwała deszczu, jakby to miało zmienić wszystko. Zima była bezśnieżna, wypłukała z ziemi całą wilgoć, a ta sarkała teraz, czekając na wiosenny deszcz. Czekała, aż burza przyjdzie, sowicie wszystko podlać, zmyć kurz, odkurzyć kolory i dać impuls do bujnego wzrostu. Wtedy dopiero miała się zacząć prawdziwa wiosna, taka polska, która rozkwita gęsto jak śliwa w ogrodzie babci Marysi.

Wtedy też wszystko rozkwitnie trawa, kwiaty, liście i owoce na jabłoniach. Ptaki zaczną śpiewać a kury sąsiadki Heli znów porzucą jajka gdzie popadnie. Zycie od nowa, jakby nikt nigdy nie narzekał na pogodę.

Szymon, chodź na śniadanie! krzyknęła Wikusia. Kawa stygnie, a ja jajecznicę zrobiłam!

Do pokoju sączył się zapach świeżego chleba, kawy i dobrze wysmażonej jajecznicy trzeba wstawać. Po wczorajszej, kiepskiej rozmowie, szlochu Wiktorii, nieprzespanej nocy i goryczy w sercu, kompletnie nie chciało się wyłazić spod kołdry. Ale trzeba skoro już obiecaliśmy sobie, że życie toczy się dalej.

Wiktoria też była zmęczona. Podkrążone oczy, cienie pod oczami, uśmiech trochę wymuszony i blady policzek do porannego buziaka.

Dzień dobry, kochanie! Coś czuję, dziś będzie burza Jejku, jak ja chcę tego deszczu! Kiedy ta wiosna w końcu przyjdzie? A wiesz co? Przyszły mi rano do głowy takie wersy:

Czekam na wiosnę jak na zbawienie,
Na koniec mrozu, zimowej ucieczki.
Czekam na wiosnę, jak na tłumaczenie
Wszystkich moich życiowych poplątań.
Mam cichą nadzieję, że z jej świtem
Wszystko się rozjaśni od nowa.
Mam cichą nadzieję ona jedna
Uczyni wszystko, jak trzeba:
Uczciwie,
Prosto,
Solidnie,
Radośnie…
Gdzież jesteś, wiosno? Przyjdź tu wreszcie!

Szymon objął ją delikatnie, pocałował w jasne włosy, pachnące jak polska łąka pełna rumianku. Serce mu ścisnęło. Biedna moja dziewczynka, za co nas to wszystko spotyka? Jedyna nadzieja przez lata i już jej nie ma. Wczoraj profesor, na którym wisiała ich cała nadzieja, rozwiał ostatnie marzenia.

Bardzo mi przykro, ale nie będziecie mogli mieć dzieci. Szymonie, twoje pobyty przy elektrowni w Zgierzu nie przeszły bez echa Przykro mi, ale tu medycyna rozkłada ręce. Bardzo żałuję, że nie mogę więcej pomóc.

Wiktoria otarła łzy i podniosła głowę.

Szymon, myślałam długo. Musimy wziąć dziecko z domu dziecka. Zobacz, ile jest tam dzieciaków, sobie weźmiemy chłopca, wychowamy, będzie nasz synek. Zgadzasz się? Tyle lat na niego czekaliśmy! łzy znów polały się strumieniami. Szymon tulił ją do piersi i sam płakał, jak dzieciak.

Oczywiście, że się zgadzam. Nie rycz, miła, nie rycz…

I wtedy niebo przecięła błyskawica, jakby cały blok na Pradze zadrżał. I lunęło! Deszcz lał się jak z wiadra no, Pan Bóg naprawdę wziął sobie ich prośby do serca! Cała Warszawa zatonęła w ulewie, grzmiało i błyskało co chwila, jakby Nowy Świat zamienił się w centrum burzowych faktów. Szymon z Wiktorią stali przy oknie, a przez otwarte okno wpadały chłodne krople, niosąc rześkość i nadzieję.

Ta ciemność, która tak długo kłębiła im się w duszy, teraz powoli rozpływała się z każdym kolejnym kroplą wiosennego deszczu. Chciało się tylko, żeby ten deszcz trwał i trwał. Bo to był znak, że życie się nie kończy, że może jeszcze przyjdzie coś dobrego.

Kilka dni później stali już przed drzwiami domu dziecka na Żoliborzu. Mieli umówione spotkanie przyszli po synka, czekanego całe lata Krzysia, Kajtka, kogo los przysłał. Kochali już to dziecko, choć go nie widzieli. Miłość przez lata zbierana, wyczekiwanie na to szczęście.

Serce im waliło, ust nie mogli rozchylić ze wzruszenia. Szymon zadzwonił do drzwi. Czekali już na nich.

Kilka dni wcześniej rozmawiali z panią dyrektor, teraz po prostu prowadzono ich między salami, a pielęgniarka pokazywała dzieciaki. W pierwszej sali dziewczynka w zbyt dużym, przemoczonym pajacyku siedziała na zimnej ceracie. Brudny t-shirt, zasmarkany nosek i wielkie niebieskie oczy, które patrzyły na dorosłych smutniej niż pies ze schroniska. W sercu ściskało mocno. Ot, taki dom dziecka miejsce dla zapomnianych polskich dzieci.

Kolejna sala maluchy w czystych łóżeczkach, dzieci ogarnięte i zadbane. Pielęgniarka wyciągała po kolei do prezentacji, jak na targu w Broniszach nawet Szymon pomyślał, że brakuje tylko cennika na kilogram.

Szymon, chodź zobaczyć tę dziewczynkę z pierwszej sali wyszeptała Wiktoria. Ścisnął jej dłoń.

Proszę pani, możemy jeszcze raz do tej niebieskookiej z początku?

Ale państwo chcieli chłopca! Tamtej nawet nie przygotowaliśmy do pokazu

Chcemy ją zobaczyć, wróćmy.

Siostra się lekko zafrasowała, ale kiwnęła głową i zaprowadziła ich z powrotem.

Pójdę po panią Annę Nowak. Proszę tu poczekać wskazała im krzesła.

Wiktoria przytuliła się do Szymona.

To będzie nasza córeczka, zabiło mi serce, jak ją zobaczyłam

Mi też. Jest taka troszkę podobna do ciebie. I te włoski, i te oczy. Taka biedulka!

Wróciła pielęgniarka z dyrektorką. Pani Anna była wyraźnie zmartwiona.

Źle państwo wybrali. To trudne dziecko. Nie dla państwa.

A dlaczego? Jest śliczna i cała jakby Wiktoria jej mamą była! Szymon zdecydowanie ruszył do sali z dziewczynką.

Udało się ją już umyć, przebrać w suche ubranko, cerata też zniknęła. Buźka zaróżowiona, oczka wesołe, a kiedy zobaczyła obcych przy łóżeczku, rozpromieniła się, dołeczki wyskoczyły na policzkach.

Wyciągnęła rączki, próbując wstać… Wiktoria ścisnęła dłoń Szymona. Dziewczynka miała stópki wykręcone na zewnątrz. Szymon nie wahał się ani chwili wziął ją na ręce, dziecko wtuliło się w jego policzek i tak zostało.

Przycisnęło mu się do oczu i jemu łzy, Wiktoria zasłoniła twarz i płakała. Pani Anna pokręciła głową i ocierała łzy chusteczką.

Chodźcie do mojego gabinetu. Weź, siostro, Martynkę powiedziała. Wszyscy poszli z powrotem do gabinetu.

Martynka urodziła się w małej, zagubionej podlaskiej wiosce, w bardzo licznej rodzinie. Wyglądało na to, że była niechciana. Urodziła się z wadą stópki, poniżej kolan skręcone, zdeformowane. Kiedy ją pokazano rodzicom, ojciec nawet nie chciał spojrzeć. Nie ma pieniędzy na operacje rzucił. On już miał w domu całą gromadkę, ledwo starczało na chleb i śledzia.

Tak Martynka trafiła do domu dziecka.

A teraz sami musicie zdecydować, czy tego właśnie dziecka chcecie. Szansa na normalność jest, bo operacje mogą wszystko naprawić mówiła Anna Nowak. To dużo pracy i wyrzeczeń, ale głównie wielka miłość i cierpliwość. Macie miesiąc na przemyślenie. Dzieci za bardzo się przywiązują, nie chcę, żeby potem znowu została sama

Miesiąc minął zanim Szymon z Wiktorią wrócili z ostateczną decyzją Martynka będzie ich. Konsultacja z warszawskim profesorem operacji potrzeba kilka, ale martynkowe nóżki da się naprawić, nawet blizn nie zostanie. Szymon przeliczył, czy starczy pieniędzy na te wyjazdy i zabiegi musieliby sprzedać dopiero co sprowadzonego z Niemiec volkswagena i zrezygnować z wymarzonego domu z ogródkiem. Zostaną na razie w dwupokojowym mieszkaniu i powalczą byle córeczka była zdrowa.

Oczekiwali na wyznaczony termin jak na zbawienie. Przyszli znowu do znanych drzwi Szymon z pękiem różowych piwonii, Wiktoria z wielką torbą prezentów. Pani Annie Nowak głos ze wzruszenia drżał kolejne dziecko wreszcie miało znaleźć dom!

Razem poszli do dziecięcych pokoi. Tam była Martynka. Podrosła, jasne loczki, okrągłe policzki, pojawiły się pierwsze ząbki, już coś tam szczebiotała do wszystkich z uśmiechem. Szymon wziął ją na ręce Martynka od razu uplotła rączki na jego szyi.

Poszła też na ręce do Wiktorii. Nastrój był rzewny, każdy miał łzy w kącikach oczu. Cały dzień ten spędzili wśród lekarzy i pielęgniarek, ucząc się, jak dbać, czym karmić takie dziecię.

Formalności trwały długo, trzeba było jeszcze sprawę zaniedbania przez rodziców rozwiązać przez sąd w Białymstoku. Ostatecznie rodziców pozbawiono praw już nie mogli Martynki odebrać.

W końcu przywieźli córeczkę do domu. Wiktoria rzuciła pracę i zajęła się opieką. Zaczęły się przygotowania do pierwszej operacji w Warszawie.

Po miesiącu pobytu w szpitalu Szymon z radością patrzył, jak Martynka sama je łyżką kaszę, naśladuje kota, udaje kózkę na razie tylko nóżki chowa się pod długimi spodniami, bo wciąż wyglądają smutno. Chodzi śmiesznie, jak kaczątko, ale jest pogodna, rozgadana, już wszystkich w bloku zna po imieniu.

Najbardziej uwielbia Szymona teraz to mój Papiś, tak na niego woła. Nawet Wiktoria mówi czasem nasz Papiś. A ten, dumny i rozczulony, dla Martynki zrobiłby wszystko ona jest jego oczkiem w głowie.

Minął rok. Kolejne operacje, znów wyjazdy, znów trud. Ile ten dzieciak wycierpiał! Ile wytrzymałości mieli w sobie Szymon i Wiktoria! Noce nieprzespane przy szpitalnym łóżku, modlitwy, radość i łzy. Ale w końcu sukces! Nóżki jak u każdej dziewczynki, Martynka biega, skacze, piszczy z radości.

W wieku pięciu lat poszła do przedszkola wychowawczyni od razu zauważyła, że Martynka świetnie rysuje. Poradziła zapisać ją do szkoły plastycznej. W wieku sześciu lat zdawała egzaminy szybko robiło się o niej głośno wśród nauczycieli sztuki. Jej kolorowe pejzaże i radosne obrazki przykuwały wzrok odwiedzających wystawy. A wszyscy jeszcze się dziwili, że taka mała, a takie talenty.

W wieku siedmiu lat poszła do szkoły wzorowa uczennica, liderka w klasie, zawsze wesoła, odważna, towarzyska. Maluje, tańczy w kółku tanecznym i wokół zawsze tłum dzieci. Rodzice mogą być dumni na zebraniach tylko się chwalą Martynką. Nikt nawet nie śni, ile w życiu przeszła ona i jej adopcyjni rodzice ci, którzy pokochali ją bardziej niż własne dzieci.

Los też im sprzyjał po pojawieniu się Martynki w rodzinie, biznes Szymona, wcześniej mizerny, zaczął iść jak burza (ale taka, której nikt się już nie boi). Pozwoliło to na realizację planów przenosiny do Warszawy i kupno lepszego mieszkania. Martynka chodzi do renomowanej szkoły; dziś już szósta klasa, dalej wzorowa uczennica.

Uczęszcza również do szkoły plastycznej. To już piękna, niebieskooka, jasnowłosa dziewczynka z warkoczem, serdeczna, uśmiechnięta, ulubienica wszystkich. Boski dar tak o niej mówią wszyscy dookoła.