Dar z nieba… Poranek był pochmurny, ciężkie chmury wlokły się nisko nad Warszawą, gdzieś w oddali słychać było głuche grzmoty. Nadciągała burza. Pierwsza burza tej wiosny. Zima już odeszła, ale wiosna nie spieszyła się z nadejściem. Wciąż było chłodno, porywisty wiatr pędził zeszłoroczne liście po śródmiejskich chodnikach. Nieśmiało przebijała się przez twardą ziemię młoda trawa, pąki na drzewach w Łazienkach ciągle zwlekały z pokazaniem swoich skarbów. Przyroda czekała na deszcz. Zima tego roku była w Polsce mało śnieżna, sucha i wietrzna. Ziemia nie miała kiedy odpocząć, nie nasyciła się wilgocią pod białą kołderką i teraz z niecierpliwością wyczekiwała burzy. Burza przyniesie tak wyczekiwaną wodę, obmyje wszystko z kurzu i brudu, ożywi do nowego życia. I dopiero wtedy zacznie się prawdziwa, polska wiosna – radosna, kwitnąca, młoda jak zakochana kobieta. Ziemia wtedy wyda soczystą zieloną trawę i kolorowe kwiaty, drżące liście i słodkie owoce. Radośnie zaśpiewają ptaki, zaczną budować gniazda wśród świeżej zieleni w warszawskich ogrodach i sadach. Życie płynie dalej. – Saszku, chodź na śniadanie! – zawołała Wiktoria. – Kawa stygnie. Z kuchni unosił się aromat świeżego kawy i jajecznicy. Trzeba było wstawać. Po wczorajszej trudnej rozmowie, po łzach Wiktorii, bezsennej nocy i ciężkich myślach wstawanie nie należało do łatwych. Ale trzeba – bo życie trwa nadal. Wygląd Wiktorii też świadczył o przeżytym bólu – zaczerwienione oczy, ciemne cienie pod nimi. Wystawiła blady policzek do pocałunku, słabo się uśmiechając. – Dzień dobry, kochanie! Wygląda na to, że będzie burza. Boże, jak ja czekam na deszcz! Kiedy już przyjdzie ta prawdziwa wiosna? Wiesz co, przypomniały mi się wiersze… Czekałam wiosny, jak wybawienia Od mroźnej zimy, bezdomności. Czekałam wiosny, jak wyjaśnienia Wszystkich życiowych zawiłości. Wciąż mi się zdawało, że gdy ona przyjdzie, Wszystko się rozjaśni od razu, Wciąż mi się zdawało, że tylko wiosna Może poukładać wszystko Szczerzej, Prościej, Pewniej, Z ufnością. Gdzie jesteś, wiosno? Przybądź, błagam! Sasza objął ją za szczupłe ramiona, pocałował w pochyloną smutnie, jasną głowę. Włoski pachniały łąką i rumiankiem. Serce ścisnęło mu się z żalu. Moja biedna, ukochana dziewczyno, za co nas Bóg karze? Jedyna nadzieja pozwalała przetrwać te wszystkie lata. A wczoraj słynny profesor – ich ostatnia nadzieja – postawił kropkę na ich oczekiwaniach. – Przykro mi, ale dzieci mieć nie będziecie. Pobyty w Strefie Czarnobylskiej, Saszko, nie pozostały bez wpływu. Niestety, tu medycyna bezsilna. Bardzo mi przykro. Wiktoria stanowczo wytarła łzy. – Saszku, myślałam długo i zdecydowałam. Musimy wziąć dziecko z domu dziecka. Ile tam nieszczęśliwych maluchów! Weźmiemy chłopca, wychowamy, będziemy mieli synka. Zgadzasz się? Tyle na niego czekaliśmy… – łzy znowu popłynęły. Sasza tulił ją do piersi i sam nie mógł powstrzymać łez. – Oczywiście, kochanie! Nie płacz, nie płacz. I wtedy rozległ się grzmot tak potężny, że cały dom zatrząsł się od tej uroczystej kanonady. I lunął deszcz… Niebo się otworzyło! Nareszcie Bóg wysłuchał ich próśb! Ulewny deszcz spadł na szare, warszawskie ulice. Grzmiało, błyskało, jakby tuż nad dachami. Sasza i Wiktoria, objęci, stali przy oknie, a przez uchylone okno wlatywały zimne krople i ożywczy zapach deszczu. Ciemna zasłona smutku, która jeszcze niedawno oplatała ich dusze, topniała, rozpuszczała się, zmywana przez ten pierwszy, wytęskniony wiosenny deszcz. Chciałoby się tylko jednego: niech ten deszcz trwa jak najdłużej… Wiosenny deszcz – symbol życia, nadziei i odrodzenia! Kilka dni później stanęli przed drzwiami warszawskiego domu dziecka. Zaproszono ich na spotkanie. Przyszli po synka, tego upragnionego, wyczekanego – synka, Kacperka, Kubusia… Już go kochali, choć jeszcze go nie widzieli. Pokochali miłością, która przez lata gromadziła się w ich sercach. Bijące serca, zatykanie oddechu z emocji. Sasza nacisnął dzwonek. Drzwi się otwarły – już na nich czekano… Rozmowa z dyrekcją odbyła się kilka dni wcześniej, a teraz wprost zaprowadzono ich do dzieci, które mogłyby zostać ich synkiem. W pierwszym pokoju zobaczyli dziewczynkę w mokrych śpioszkach na wilgotnej ceracie. Brudna koszulka, zaschnięte łzy i katar, wielkie niebieskie oczy smutno spoglądające na przechodzących dorosłych. Bolesny obraz… Oto dom dziecka, przytułek porzuconych… W następnej sali dzieci były zadbane i czysto ubrane. Pielęgniarka delikatnie pokazywała maluszki, jakby w sklepie – pomyślał Sasza – a my, jak kupujący… – Saszku, wróćmy do tamtej dziewczynki – szepnęła Wiktoria. – Siostro, chcielibyśmy zobaczyć tę niebieskooką dziewczynkę… – Ale państwo chcieli chłopca… – Chcemy ją zobaczyć jeszcze raz – stanowczo odpowiedzieli. Zaprowadzono ich do dziewczynki. Była już umyta, ubrana na sucho, na policzkach pojawiły się rumieńce, w oczach – radość. Gdy zauważyła dorosłych przy łóżeczku, uśmiechnęła się i na jej policzkach pojawiły się dołeczki. Wyciągnęła rączki… Wiktoria ścisnęła dłonie Saszy – jej stópki były wykręcone do tyłu. Sasza wziął ją na ręce; zatonęła przytulona, mokrym noskiem dotykając jego twarzy… Powstrzymując łzy, wiedzieli zgodnie – to właśnie ona. Chociaż lekarze ostrzegają: niełatwo, wiele trudu, rehabilitacja, operacje, ale szansa jest… Dali im miesiąc na decyzję. Już po jednym dniu wiedzieli. Lenka będzie ich córką. Po formalnościach, sądowych przeprawach, odwiedzinach u profesorów w Gdańsku – decyzja zapadła. Sasza sprzedał nowiutkie auto, ruszył z biznesem na nowo. Wiktoria zrezygnowała z pracy, w całości poświęciła się córeczce. Pierwsze operacje, długie miesiące rehabilitacji, żmudna walka… I zwycięstwo! Po polskich szpitalach, na oddziałach ortopedycznych, wychodzili z córką na wiosenne spacery, już bez łez, w krótkich spódniczkach i sandałkach. Lenka okazała się niezwykle pogodna, twórcza, uzdolniona – szybko trafiła do dziecięcej szkoły plastycznej, jej rysunki pojawiały się na wystawach. W podstawówce była wszędzie liderką, dumą rodziców… Nie była dzieckiem “od urodzenia”, a jednak wychowana z miłością, uważnością – stała się im wszystkim. Odtąd szczęście ich nie opuszcza – Saszy interes kwitnie, przenoszą się całą rodziną do Trójmiasta, do wymarzonego mieszkania. Lenka, piękna, jasnowłosa, niebieskooka nastolatka, chodzi do prestiżowej szkoły, wciąż maluje, tańczy, lśni wśród rówieśników. Dar z nieba, dar najcenniejszy – właśnie tak rodzina myśli o niej od pierwszego, burzowego poranka.

Dar od Boga…

Poranek był szary, ciężkie chmury ścieliły się nisko nad Warszawą, a gdzieś w oddali rozbrzmiewały głuche pomruki burzy. Zanosiło się na pierwszą wiosenną nawałnicę tego roku. Zima wreszcie dobiegła końca, ale i prawdziwa wiosna nie bardzo chciała rozgościć się na dobre. Wciąż było zimno, porywiste wiatry targały resztki zeszłorocznych liści, wirując nimi po ulicach. Spomiędzy twardej, zziębniętej ziemi czaiła się ostrożnie młoda trawa. Pąki na drzewach wciąż skrywały swoje skarby.

Przyroda wyglądała, jakby wstrzymywała oddech, czekając na deszcz. Zima była nie tylko sucha, lecz także wyjątkowo wietrzna i mroźna. Ziemia nie zdołała porządnie odpocząć, nabrać wody ani zebrać sił pod śnieżną kołdrą. Teraz wyczekiwała burzy z utęsknieniem.

Burza miała przynieść upragnioną wilgoć, napoić ziemię hojnym deszczem, oczyścić ją z pyłu i przywrócić życie. Dopiero wtedy mogła zacząć się prawdziwa wiosna, rozkwitająca, pachnąca, jak młoda, pełna czułości kobieta.

Wtedy ziemia obrodzi soczystą trawą, barwnymi kwiatami, drżącymi liśćmi i słodkimi owocami w sadach. Ptaki radośnie zaśpiewają, rozpoczną budowę gniazd pośród świeżej zieleni i kwitnących drzew. Życie będzie trwać dalej.

Krzysiu, chodź na śniadanie! zawołała Zosia. Kawa stygnie!

Z kuchni dochodził zapach świeżo parzonej kawy i jajecznicy. Trzeba było wstać, choć po wczorajszej ciężkiej rozmowie, łzach Zosi, bezsennej nocy i rozterkach, wcale się nie chciało.

Ale trzeba życie toczy się dalej.

Zosia też wyglądała na przygnębioną, oczy miała zaczerwienione, a pod nimi ciemne cienie. Podstawiła do pocałunku bladą policzek, posłała nikły uśmiech.

Dzień dobry, kochanie. Chyba będzie burza. Boże, jak bardzo chciałabym już deszczu! Kiedy ta prawdziwa wiosna w końcu przyjdzie? Posłuchaj, przyszły mi na myśl wiersze:

Czekam na wiosnę, jak na wybawienie
Od zimowej szarości, życia bez cienia schronienia.
Wiosny wyglądam, jak zrozumienia
Wszystkich moich poplątanych spraw.
Wierzę, że ona przyjdzie nagle,
Kiedy już wszystko się wyjaśni.
Czuję, że tylko ona
Może wszystko odmienić
Uczciwiej,
Prościej,
Pewniej,
Czyściej.
Gdzie jesteś, wiosno? Przyjdź już!

Krzysztof objął jej chude ramiona, pocałował jasne włosy pachnące łąką i rumiankiem. Serce ścisnęło mu się ze współczucia. Moja biedna, ukochana dziewczynka, za co spotkał nas taki los? Przez tyle lat trwaliśmy w nadziei…

A wczoraj znany profesor, nasza ostatnia deska ratunku, postawił sprawie kropkę.

Bardzo mi przykro, ale nie będziecie mogli mieć dzieci. Krzysztof, Twój pobyt na terenie Skażenia nie przeszedł bez śladu. Niestety, medycyna jest tutaj bezradna. Przepraszam, że nie mogę pomóc.

Zosia otarła łzy, potrząsnęła głową.

Krzysztof, długo myślałam i postanowiłam. Musimy wziąć dziecko z domu dziecka. Ile jest tam samotnych, porzuconych dzieci… Wychowamy chłopca, będziemy mieli synka. Zgadzasz się? Tak długo czekaliśmy na dziecko… Łzy popłynęły jej znowu. Krzysztof mocno przytulił żonę, sam też nie mógł opanować wzruszenia.

Oczywiście, że się zgadzam. Nie płacz już, kochanie.

W tym momencie potężny grzmot zatrząsł ścianami. I lunął deszcz. Otworzyły się niebiosa! W końcu, Pan wysłuchał naszych modlitw!

Wyczekiwany, wiosenny deszcz lał się strugami. Nagle zrobiło się ciemno, jakby zmierzch zapadł w środku dnia. Ciągłe grzmoty, błyskawice strzelały tuż nad dachami. Krzysztof i Zosia, objęci, stali przy oknie, przez otwarte okno wpadały orzeźwiające krople i świeży zapach deszczu.

Jakby ciemny płaszcz trosk, który jeszcze niedawno ich osłaniał, rozpuszczał się w tym pierwszym deszczu. Chcieli tylko, żeby padało jak najdłużej. Pierwszy wiosenny deszcz był dla nich symbolem odrodzenia, życia i nadziei!

Kilka dni później stali przed drzwiami domu dziecka przy ulicy Łowickiej. Umówili się na spotkanie. Przyjechali, by wybrać synka, upragnionego Wojtusia, którego już pokochali, choć go jeszcze nie poznali. Pokochali miłością, która przez lata tęsknie gromadziła się w ich sercach.

Serce waliło jak szalone, oddech przerywał się z emocji. Krzysztof nacisnął dzwonek. Drzwi otworzyły się od razu.

Rozmowa z dyrekcją odbyła się kilka dni wcześniej, teraz po prostu oprowadzano ich po salach, gdzie czekały dzieci. W pierwszym pokoju zobaczyli dziewczynkę siedzącą na wilgotnej ceracie, w przemoczonych śpioszkach.

Brudna koszulka, zaschnięty katar pod nosem, ogromne błękitne oczy, tak smutne, że serce ściskało się z bólu. W tym dziecku wyczuło się zaniedbanie, samotność, opuszczenie. Oto dom dziecka przytułek dla niechcianych…

W kolejnym pokoju niemowlęta leżały na czyściutkich łóżeczkach. Opiekunka pokazywała kolejne dzieci, opowiadając o nich parę słów.

Dzieci były zadbane, ubrane w czyste rzeczy, leżały na czystych prześcieradłach. Opiekunki delikatnie wyjmowały je z łóżeczek, prezentowały na wszystkie strony. Czuł się Krzysztof, jakby był na targu. A my jak kupcy. Tylko jeszcze spytać, ile za kilogram…

Krzysiu, wróćmy do tamtej biednej dziewczynki szepnęła Zosia.

Proszę pani, pokażcie nam tę niebieskooką dziewczynkę z pierwszego pokoju poprosił Krzysztof.

Ale przecież chcieli państwo chłopca! Ta dziewczynka nie jest przygotowana do adopcji.

Chcemy ją zobaczyć jeszcze raz powiedzieli zgodnie. Opiekunka zawahała się, ale poprowadziła ich z powrotem.

Zaczekajcie tutaj, zawołam panią dyrektor. wskazała krzesła przy korytarzu.

Zosia przylgnęła do ramienia Krzysztofa.

Krzysiu, zabierzmy ją, serce mi drgnęło, gdy ją zobaczyłam.

U mnie to samo. Jest do ciebie podobna: oczka, włoski… Taka biedna…

Przyszła pani dyrektor, pani Anna Nowak. Była wyraźnie zmartwiona.

Nie wybraliście dziecka, które pasuje. Ona nie nadaje się do adopcji.

Dlaczego? Spójrzcie na nią to czysty obraz Zosi! Krzysztof zdecydowanie wszedł do sali.

Dziecko już umyto, zmieniono ubranko. Na buzi pojawiło się rumieńce, w oczach błysk nadziei. Gdy zobaczyła Krzysztofa i Zosię, śmiała się szeroko, pokazując maleńkie dołeczki w policzkach. Wyciągnęła rączki, próbowała wstać… Zosia zadrżała. Dziewczynka miała stopy wykręcone do tyłu. Bez wahania Krzysztof wziął ją na ręce, a ona tuliła się do niego cała.

Łzy stanęły mu w oczach. Zosia przytuliła twarz do jego ramienia i zapłakała. Pani dyrektor także się wzruszyła i wytarła oczy chusteczką.

Chodźcie do mojego gabinetu. Pani Magdo, proszę zabrać Marysię zwróciła się do opiekunki. Krzysztof i Zosia, trzymając się za ręce, podążyli za dyrektorką.

Dziewczynka urodziła się w biednej, wielodzietnej rodzinie na Podlasiu. Najwidoczniej rodzice nie chcieli jej przyszła na świat z wadami nóg powykręcane stopy, deformacje kości. Ojciec stanowczo odmówił przyjęcia jej do domu. Na argumenty lekarzy, że można jej pomóc operacyjnie, odpowiedział, że ani nie ma pieniędzy, ani nie chce wychowywać „kaleki”. W domu ledwo starczało na chleb.

Tak oto Marysia trafiła do domu dziecka.

Teraz decyzja należy do Was. Ona ma szansę być zdrowa, ale to wymaga ogromnej determinacji, dużych kosztów i, co najważniejsze, wielkiej miłości i cierpliwości. Nie śpieszcie się z decyzją. Dam wam adres profesora, który badał dziewczynkę doradził Anna Nowak. Daję miesiąc na przemyślenie. Dzieci tutaj szybko się przywiązują, nie róbcie jej tego krzywdy, jeśli potem się rozmyślicie…

Minął miesiąc. Krzysztof i Zosia już po pierwszym dniu wiedzieli, że Marysia będzie ich córką. Konsultacja z profesorem Zielińskim dała nadzieję choć operacje będą wymagane, dziecko może być całkiem zdrowe. Krzysztof policzył wystarczy, jeśli sprzedadzą nowy samochód i zrezygnują na razie z budowy domu. Zamieszkają dalej w małej kawalerce, najważniejsze, by córka była szczęśliwa.

W dniu, gdy minął termin, wrócili do domu dziecka. Krzysztof trzymał w ręku bukiet piwonii, Zosia ogromną torbę prezentów. Pani dyrektor nie kryła wzruszenia jeszcze jedno skrzywdzone dziecko znajdzie dom!

Zaprowadzono ich do Marysi. Dziewczynka podrosła, włoski zakręcały się w loczki, policzki miała czerwone, a pierwsze mleczne ząbki błyszczały się w uśmiechu. Sama biegła do Krzysztofa, wtulając się w jego szyję.

Cały dzień spędzili wśród rad sióstr i lekarzy, ucząc się, jak opiekować się dzieckiem. Ale oficjalnych formalności jeszcze nie dopełniono.

Na radę Anny Nowak rozpoczęli sprawę sądową, aby odebrać prawa rodzicielskie biologicznym rodzicom. Teraz nie mogli już zabrać Marysi z powrotem.

W końcu przywieźli córeczkę do domu. Zosia zrezygnowała z pracy, by poświęcić się Marysi, a pierwsza operacja w klinice prof. Zielińskiego wisiała już w powietrzu.

Miesiąc minął w szpitalnych murach. Marysia nauczyła się jeść samodzielnie, naśladować kotka i kozę, choć jej stópki wciąż wyglądały smutno. Na spacery zabierano ją tylko w długich spodenkach, bo chodziła jak kaczątko. Ale była otwartą, wesołą dziewczynką, szybko nauczyła się mówić i wszystkich zapamiętywała z imienia, nazywając Krzysztofa „mój tata”, co niebawem podchwyciła także Zosia.

Krzysztof był zakochany w córce, Marysia słońcem ich domu.

Po roku przyszła kolejna operacja. Jeszcze kilka razy musieli jeździć do Warszawy na zabiegi, wiele wycierpiała Marysia, a Zosia czuwała przy niej w szpitalu nie sypiając nocami. W końcu sukces! Stópki, jak u wszystkich dziewczynek. Marysia zaczęła biegać i skakać.

Miała pięć lat, gdy poszła do przedszkola, gdzie odkryto jej talent plastyczny. Zaczęła uczęszczać do szkoły plastycznej. Jej obrazy coraz częściej pojawiały się na dziecięcych konkursach. Wesołe pejzaże, kolorowe postacie przyciągały wzrok jurorów, a wszystkich zdumiewał młody wiek autorki. To był prawdziwy dar.

W wieku siedmiu lat Marysia poszła do szkoły podstawowej. Od razu stała się ulubienicą klasy, zawsze otoczona przyjaciółmi, rozbawia wszystkich, chętnie się uczy i angażuje w kółko taneczne. Rodzice są dumni, gdy idą na szkolne wywiadówki wszyscy chwalą Marysię. Nikt nie domyśla się, jaką drogę przeszła ta dziewczynka i jej rodzice nie ci, którzy ją urodzili, lecz ci którzy ją otoczyli miłością i troską.

Bóg nie zapomniał też o Krzysztofie i Zosi. Po przyjęciu Marysi do ich rodziny, szczęście zaczęło im sprzyjać. Firma Krzysztofa powoli rozkwitała, co pozwoliło im kupić mieszkanie w centrum Warszawy i zapisać Marysię do prestiżowej szkoły. Dziewczynka jest obecnie w szóstej klasie, prymuska wśród rówieśników, dalej uczęszcza do szkoły plastycznej. Ma lazurowe oczy, długą warkocz, promienny uśmiech. Jest lubiana i serdeczna.

Dar od Boga tak o niej mówią. I rzeczywiście, czasem największe szczęście pojawia się niespodziewanie wystarczy jedno spojrzenie z miłością, jedno przytulenie, by poprowadzić kogoś przez życie. Najważniejsze, by nie zamykać serca przed drugim człowiekiem, bo dobro zawsze wraca.