Dar niebios… Poranek był szary, ciężkie chmury nisko sunęły po niebie, gdzieś w oddali słychać był…

Dar Boży…

Pamiętam to wiosenne poranko, jakby było wczoraj, choć minęły już długie lata. Niebo zasnuły ciężkie, stalowe chmury, szarzyzna przykryła całą okolicę. Z oddali niosły się głuche pomruki burzy. Miała nadejść burza pierwsza tej wiosny.

Zima minęła, lecz i wiosna nie śpieszyła, by rozgościć się na dobre. Wciąż było zimno, wichry szarpały nagimi gałęziami, wirujące w powietrzu liście z zeszłego roku wędrowały tam i z powrotem wraz z tumanymi kurzu. Z trudem przebijała się przez zwięzłą ziemię młoda trawa, na drzewach pąki nie śmiały jeszcze rozwinąć swoich skarbów.

Cała przyroda czekała na deszcz, jak na wybawienie. Zima była wówczas uboga w śnieg nie pozwoliła ziemi odpocząć ani zebrać wilgoci pod białą pierzyną, przez co gleba spragniona oczekiwała nadejścia burzowego deszczu.

Burza przyniosła obietnicę: upragnioną wilgoć, ożywienie znużonej ziemi, oczyszczenie z pyłu i brudu, budząc wszystko do życia. Prawdziwa, kwitnąca wiosna mogła nadejść dopiero dzięki temu deszczowi, okazała i pełna dobroci jak młoda, kochająca kobieta, która potrafi obdarzyć czułością.

Wtedy też ziemia wydała zieloną trawę, ukwieciła się barwnymi kwiatami, drzewa ozdobiły się soczystymi liśćmi i słodkimi owocami. A ptaki z radością zaczęły swą pieśń, budowały gniazda wśród kwiecia sadów. Życie toczyło się dalej.

Krzysiu, chodź zjeść śniadanie! zawołała Justyna. Kawa zaraz wystygnie.

Z kuchni czuć było zapach świeżo parzonej kawy i jajecznicy. Trzeba było wstać, choć po wczorajszej rozmowie, po łzach Justyny, po bezsennej nocy, życie wydawało się przygnębiająco ciężkie.

Ale trzeba… życie nie staje w miejscu.

Justyna też wyglądała na zmęczoną czerwone oczy, sine cienie pod nimi. Wystawiła policzek do pocałunku, słabo się uśmiechnęła.

Dzień dobry, kochanie. Chyba będzie burza. Jak bardzo pragnę deszczu! Kiedy prawdziwa wiosna nadejdzie? Wiesz, przypomniały mi się wiersze:
Czekam wiosny jak wybawienia
Od zimna i smutnej pustki.
Czekam wiosny jak zrozumienia
Tych wszystkich życiowych łamigłówek.
Wydaje mi się, że gdy przyjdzie,
Wszystko się od razu rozjaśni.
Wydaje mi się, że tylko ona
Ułoży wszystko najlepiej
Uczciwiej,
Prościej,
Niezawodniej,
Pewniej.
Gdzie jesteś, wiosno? Przyjdź już!

Krzysztof objął jej chude ramiona, pocałował jasną, pochyloną głowę. Pachniała łąką, rumiankiem. Serce ścisnęło mu się z bólu. Moja biedna, ukochana dziewczyna, dlaczego Pan Bóg tak nas doświadcza? Żyli nadzieją ona pchała ich naprzód przez te wszystkie lata.

A dzień wcześniej znany profesor, ich ostatnia nadzieja, przekreślił marzenia.

Bardzo mi przykro. Nie będziecie mieć dzieci. Twój pobyt w Czarnobylu, Krzysztofie, nie przeszedł bez śladu. Medycyna jest tu bezsilna. Przykro mi, że nie mogę pomóc.

Justyna obetrzła łzy, otrzepała włosy.

Krzysztof, dużo myślałam. Powinniśmy adoptować dziecko z domu dziecka. Ile tam nieszczęśliwych dzieci! Weźmy chłopca, wychowamy go będziemy mieć syna. Zgadzasz się? Tak długo pragnęliśmy syna W jej oczach znowu pojawiły się łzy.

Krzysztof przytulił ją mocno.

Oczywiście, zgadzam się! Nie płacz, kochana, proszę, nie płacz.

W tej chwili zagrzmiało, tak, że cały dom zadrżał. I lunął deszcz. Otworzyły się wrota nieba! Wreszcie Pan wysłuchał ich modlitw.

Ulewa lała jak z cebra, zrobiło się ciemno jak w nocy, grzmoty rozlegały się niemal nieustannie, pioruny raz po razom rozświetlały niebo nad domem. Justyna i Krzysztof, przytuleni, stali przy oknie, zimne krople wpadały przez uchylone okno; zapach deszczu dodawał nadziei.

Ciemna zasłona, która przygniatała ich dusze, rozpływała się, zmywana przez ten pierwszy wiosenny deszcz. Chciało się, by padało długo tak bardzo był potrzebny ten życiodajny, wiosenny deszcz!

Kilka dni później stanęli przed drzwiami domu dziecka. Mieli wyznaczone spotkanie. Przyszli wybrać syna wyczekiwanego synka, Jasia, Jasia ukochanego. Pokochali go już jeszcze przed tym, zanim go zobaczyli. Ta miłość narastała latami oczekiwania na własne dziecko marzenie, by wychowywać, uczyć, przytulać.

Serca waliły, oddechy rwały się z emocji. Krzysztof nacisnął na dzwonek. Drzwi się otworzyły już na nich czekano.

Rozmowa z dyrektorką, panią Stefanią, odbyła się już wcześniej, dziś mieli tylko poznać dzieci, które mogłyby zostać ich synem. W pierwszym pokoju natknęli się na dziewczynkę siedzącą w mokrych śpioszkach na plastykowej podkładce.

Brudna bluzeczka, zaschnięty katar pod noskiem, ogromne błękitne oczy utkwione smętnie w dorosłych przechodzących obok. Od tego dziecka biła niechcianość i zapomnienie. Serce ścisnęło się Krzysztofowi. Oto dom dziecka schronienie dla niechcianych dusz!

W kolejnym pokoju leżały i siedziały dzieci. Siostra towarzysząca pokazywała maluchy, podawała wiek i krótkie informacje o ich rodzicach. Były czysto ubrane, siedziały na świeżych prześcieradłach.

Pokazywała ich, zdejmując z łóżeczka niemal jak na targu dzieci pomyślał Krzysztof. A oni, jak kupcy. Brakowało tylko pytania: ile za kilo?

Krzysiu, wróćmy do tej biednej dziewczynki szepnęła Justyna. Krzysztof ścisnął jej ramię.

Siostro, prosimy zobaczyć jeszcze raz tę z pierwszego pokoju, tę z niebieskimi oczami.

Ale państwo chcieliście chłopca! Ta dziewczynka nie była przygotowana do prezentacji.

Chcielibyśmy jeszcze się jej przyjrzeć nalegała Justyna.

Siostra wyraźnie się zaniepokoiła, chciała coś powiedzieć, ale rozmyśliła się, skinęła tylko głową i zaprowadziła ich z powrotem.

Zawołam panią Stefanię. Proszę poczekać tutaj wskazała krzesła.

Justyna tuliła się do ramienia Krzysztofa.

Krzysiu, zabierzmy tę dziewczynkę, serce mi ścisnęło, gdy ją zobaczyłam.

I moje. Jest do ciebie podobna: oczka, włoski. Taka biedna!

Przyszła siostra z dyrektorką. Pani Stefania była zmartwiona.

Wybrali państwo trudne dziecko. To nie taka prosta decyzja.

Ale dlaczego? Bardzo nam się spodobała. Nawet jest podobna do Justyny! Zobaczcie państwo sami niemal jak Justyna z dzieciństwa!

Krzysztof zdecydowanie poszedł do pokoju, gdzie widzieli dziewczynkę.

Była już umyta, w suchych śpioszkach, uśmiech pojawił się na jej twarzy, policzki zaróżowiały. Kiedy zauważyła dorosłych przy łóżeczku, uśmiechnęła się szeroko, dołeczki pojawiły się na buzi.

Wyciągnęła do nich rączki, próbując podnieść się na nóżkach… Justyna ścisnęła dłoń Krzysztofa. Dziewczynka miała stópki odwrócone do tyłu. Krzysztof bez namysłu wziął ją na ręce, maleństwo wtuliło się w jego szyję mokrym noskiem i zamarło.

W oczach pojawiły się łzy, Justyna zanurzyła twarz w jego ramieniu i zapłakała. Pani Stefania odwróciła się i otarła łzy chusteczką.

Proszę do mojego gabinetu. Siostro, proszę wziąć Hanię powiedziała stanowczo, zmierzając do swojego biura. Krzysztof i Justyna, ściskając się za ręce, ruszyli za nią.

Dziewczynka, Hania, urodziła się w biednej rodzinie w małej wiosce na Mazurach. Była niechciana, a już po porodzie okazało się, że jest chora nogi poniżej kolan były powykręcane, stópki zdeformowane.

Ojciec od razu nie chciał zabrać Hani do domu. Kiedy tłumaczono mu, że wystarczy operacja, żeby dać jej normalne życie, odpowiedział, że nie ma pieniędzy i nie chce mieć takiego dziecka w domu mają już dzieci, ledwie wiążą koniec z końcem.

Tak Hania trafiła do domu dziecka.

Proszę dobrze się zastanowić. To wymaga ogromnej pracy, mnóstwa pieniędzy, a przede wszystkim widocznej, wielkiej miłości i cierpliwości. Nie śpieszcie się państwo z decyzją. Dam wam adres profesora z Warszawy, który oglądał Hanię opowie wszystko. Macie miesiąc na zastanowienie. Dzieci szybko się przywiązują. Jeśli byście się rozmyślili…

Minął miesiąc. Justyna i Krzysztof już pierwszego dnia po powrocie z domu dziecka wiedzieli ją wezmą. Konsultacja z profesorem potwierdziła: czeka ich seria operacji, ale potem Hania będzie biegać jak wszystkie dzieci. Po przeliczeniu oszczędności i zbyciu nowego auta oraz rozpoczętej budowy domu wystarczy. Mogli zamieszkać w kawalerce i mieć nadzieję, że Pan Bóg da resztę. Najważniejsze, by Hania była zdrowa.

Oczekiwanie dłużyło się strasznie. Gdy nadszedł wyznaczony termin, wrócili pod znajome drzwi. Krzysztof trzymał bukiet różowych piwonii, Justyna wielką torbę prezentów. U pani Stefanii drżały usta, oczy błyszczały łzami. Kolejne dziecko znajdzie dom!

Weszli do pokoju dzieci. Hania przez ten czas podrosła, jasne loczki otaczały jej głowę, policzki zarumienione, pierwsze ząbki już się pojawiły. Uśmiechała się jak do słońca, coś tam radośnie paplała. Krzysztof wziął ją na ręce, a Hania objęła go małymi rączkami i mocno przytuliła się do szyi. Po chwili tuliła się też do Justyny. Każdemu łzy stanęły w oczach.

Cały dzień spędzili w domu dziecka, słuchali rad pielęgniarek, jak karmić, jak dbać. Ale formalności trwały adopcja nie była prosta. Zgodnie z radą pani Stefanii, pozbawienie praw rodziców Hani przeprowadzono przez sąd. Teraz nie mogli jej już odebrać.

W końcu Hania trafiła do domu. Justyna zrezygnowała z pracy, by poświęcić się córce. Zaczęli przygotowania do pierwszej operacji w Warszawie.

Miesiąc spędzili w klinice. Hania nauczyła się samodzielnie jeść kaszę łyżką, naśladować kocie miauczenie i kozie beczenie. Na jej nóżki wciąż trudno było patrzeć bez bólu. Na dwór wychodziła tylko w długich spodniach, a i chodziła chwiejnie, jak kaczątko. Ale była śmiała, otwarta, wcześnie zaczęła mówić, wszystkich znała po imieniu, wszystkich witała.

Najbardziej kochała Krzysztofa. Tatuś teraz to było o nim. I Justyna zaczęła mówić tatuś a jej światło w oknie, jej słoneczko to była już Hania.

Po roku znów pojechali na kolejne operacje. Ile cierpień musiało znieść to dziecko! Ile czułości potrzebowali jej rodzice. Ile bezsennych nocy Justyna czuwała przy łóżku w szpitalu. W końcu triumf: nóżki jak u każdej dziewczynki. Może biegać, skakać.

Gdy miała pięć lat, zapisano ją do przedszkola, a tam wszyscy zwrócili uwagę, jak pięknie rysuje. Poradzono, by kształcić talent. Rok później dostała się do szkoły plastycznej. Jej prace coraz częściej gościły na wystawach dziecięcych. Pejzaże, sceny pełne słońca i radości zwracały uwagę odwiedzających, wszyscy dziwili się, ile lat ma ich autorka bez wątpienia był to prawdziwy talent.

W wieku siedmiu lat poszła do szkoły. Od razu stała się liderką klasy. Wzorowa uczennica, wesoła, otwarta, lubiana przez wszystkich. Chodziła regularnie na zajęcia plastyczne, zapisała się nawet na taniec.

Zawsze otoczona kręgiem przyjaciół, gdzie była, tam śmiech i radość. Rodzice mogli z dumą chodzić na wywiadówki: o Hani tylko dobrze. A nikt nie wiedział, przez co musiała przejść ona i jej rodzice nie ci, którzy ją urodzili, lecz ci, którzy otoczyli ją prawdziwą miłością i troską.

Bóg nie zapomniał o Krzysztofie i Justynie. Po przyjęciu Hani los zaczął się do nich uśmiechać. Interes Krzysztofa, który kuleł, nabrał rozmachu. Pozwoliło im to spełnić marzenie przeprowadzka do Warszawy. Tam kupili mieszkanie, zapisali Hanię do dobrej szkoły.

Dziś Hania jest w szóstej klasie, nadal wzorowa uczennica i pilna uczestniczka zajęć w szkole plastycznej. To piękna, niebieskooka dziewczynka z jasnym warkoczem, czuła i serdeczna ulubienica wszystkich.

Dar Boży.