„Czy zostawiła mi córkę? – Przerażająca myśl wywołała u Valentina gorączkę. – Nie, to niemożliwe. Ona na pewno wróci.”

„Zostawiła mi córeczkę?” – Walentynę oblał gorący pot na myśl o strasznej domniemaniu. „Nie, to niemożliwe. Na pewno wróci.”

Walentyna wróciła z pracy i znalazła na stole krótką notatkę od córki. Ich relacje z Kasią bywały burzliwe, ale nie spodziewała się, że córka po prostu ucieknie z domu. Czytała wiadomość w kółko, znała ją na pamięć, a mimo to wciąż miała wrażenie, że przeoczyła coś ważnego, że czegoś nie zrozumiała.

Nie mogła zasnąć. Raz poduszka wydawała się za twarda, raz kołdra za ciężka, a raz dusiła się od upału. Płakała, toczyła w głowie niekończące się rozmowy z córką, wspominała ich kłótnie i szczęśliwe chwile…

W końcu wstała, usiadła przy stole i zapaliła lampkę. Notatka leżała na wierzchu jej dokumentów, pognieciona od ciągłego czytania.

Walentyna po raz setny przeanalizowała słowa. Nie, wszystko było jasne. Wydawało jej się nawet, że słyszy rozdrażniony, oskarżycielski głos Kasi.

„Mam dość twojej kontroli… Jesteś zbyt surowa… Chcę żyć po swojemu. Jestem dorosła… I tak byś mnie nie puściła, więc wychodzę, gdy cię nie ma. Ze mną wszystko w porządku. Nie jestem sama. Nie szukaj mnie. Nie wrócę…”

Bez wstępu, bez podpisu. „A co ze mną?” – pytała w myślach Walentyna, jakby córka mogła ją usłyszeć. – „A jeśli coś mi się stanie? Nie masz nawet gdzie dać znać. Nie obchodzi cię, co ze mną będzie?”

Kasia pewnie miała swoje powody. Ale ona, matka, pragnęła, żeby córka skończyła studia, znalazła dobrą pracę, żeby przypadkowe uczucie czy nieplanowana ciąża nie zniszczyły jej przyszłości. Czy są matki, które pozwalają dzieciom na absolutnie wszystko?

Sama wyszła za mąż jako studentka i pamiętała, jak miłość i namiętnWalentyna westchnęła ciężko, przytuliła Irenkę mocniej i pomyślała, że choć życie potoczyło się inaczej, niż marzyła, w końcu znalazła spokój w tej małej rodzinie, która została jej po wszystkich burzach.