Czy wszystko w porządku? Otwórz, proszę!

„Wszystko w porządku? Marysiu, otwórz.” – Paulina mocniej zastukała pięściami w drzwi łazienki.

Paulina obudziła się i nasłuchiwała. Obok chrapał jej mąż. Przez białe płótno chmur przebijało marcowe słońce. Spojrzała na zegar na ścianie i drgnęła, przerażona, że spóźni się do pracy. Ale zaraz przypomniała sobie – dziś przecież niedziela, Święto Kobiet.

No dobrze, umyć się, napić kawy, przygotować śniadanie, zanim Marysia i mąż się obudzą. Ostrożnie wysunęła się spod kołdry. Ale Krzysiek już się poruszył.

„Która godzina?” – zapytał, przecierając oczy.

„Wpół do dziewiątej.”

Mąż gwałtownie usiadł na łóżku.

„Spokojnie, mamy wolne, święto, śpij dalej” – uśmiechnęła się Paulina.

„A ty czemu wstałaś?” – Krzysiek przyciągnął ją do siebie i wtulił nos w jej szyję. – „Wszystkiego najlepszego, moja kochana kobieto, matko naszych dzieci.”

„Hm, właściwie to mamy jedno dziecko” – zaśmiała się Paulina. – „Idę robić śniadanie, a ty się jeszcze prześpij.”

„A ja pójdę na szybki spacer, póki ty gotujesz. Pogoda świetna.” – Krzysiek zrzucił kołdrę, wstał i bosymi stopami powlókł się do łazienki.

Paulina od wczoraj przetarła twaróg na racuszki. Pozostało tylko dodać banana, obtoczyć w mące i usmażyć. Wkrótce kuchnię wypełnił słodkawy zapach smażonego twarogu.

„Ale pachnie” – w drzwiach kuchni stanęła rozczochrana Marysia w krótkich spodenkach i koszulce, mrużąc oczy od światła.

Promień słońca na chwilę przebił się przez chmury i rozświetlił kuchnię, odbijając się od metalowego czajnika.

Nagle Marysia przycisnęła dłoń do ust i zniknęła z przejścia. Paulina stała jak wryta, po czym ruszyła za córką.

„Marysiu, otwórz! Wszystko w porządku?” – Paulina nasłuchiwała, a potem zastukała w zamknięte drzwi łazienki. Słyszała szum wody z kranu. – „Marysiu, otwórz!” – uderzyła mocniej w drzwi.

Niepokój ścisnął jej serce. Próbowała się uspokoić, myśląc, że córce po prostu się odbiło. Nagle ogarnęło ją przerażające przeczucie. W środku zrobiło się zimno. *Nie… Nie Marysia. Maturę ma zdawać, dostała się na studia… Boże, za co?!*

Z kuchni dobiegł zapach spalenizny. Paulina pobiegła tam, zaklęła i wrzuciła przypalone racuszki do kosza. To trochę ją otrzeźwiło. *Bez paniki*, powtarzała w myślach.

Usłyszała dzwonek do drzwi. Pewnie Krzysiek wrócił ze spaceru. Otworzyła – na progu stał młody chłopak z bukietem kolorowych tulipanów.

„Dzień dobry, Pani Paulino. To dla Pani.” – Podał jej kwiaty z uśmiechem.

„Dziękuję” – odparła oszołomiona, biorąc bukiet. – „Marysia jest w łazience.”

Chłopak wszedł, zatrzaskując za sobą drzwi, ale nie zdjął kurtki, tylko nerwowo przestępował z nogi na nogę. Paulina spojrzała mu w oczy i od razu zrozumiała – to on był przyczyną problemów Marysi.

„Więc to ty?” – syknęła. – „Ty?! Wiesz, że mogę cię wsadzić za uwodzenie nieletniej?”

Chłopak przestraszył się i spuścił wzrok.

„Przyszedłem porozmawiać. Kocham Marysię i nie ucieknę przed odpowiedzialnością…”

W tej chwili z łazienki wyszła blada i zmęczona Marysia. Spojrzała najpierw na matkę, potem na chłopaka.

„Ty…?” – zapytała tak samo jak Paulina.

„Kto mi wytłumaczy, co się dzieje? Dlaczego rano wymiotowałaś? To przez ciebie?” – Paulina podniosła głos, wbijając wzrok w chłopaka.

„Mamo! Wszystko w porządku!” – Marysia wyciągnęła ręce w geście ostrzeżenia i uciekła do swojego pokoju.

„Marysiu! Wracaj!” – krzyknęła za nią Paulina.

W tej chwili drzwi się otworzyły i wszedł Krzysiek.

„O, masz wielbiciela?” – skinął na bukiet w rękach Pauliny. – „Mam nadzieję, że krzyczałaś z radości, słychać było na klatce.”

„Z radości?!” – Paulina aż sapnęła z wściekłości. – „On…!” – nie mogła wypowiedzieć tej strasznej prawdy.

„Kocham waszą córkę i chcę się z nią ożenić” – wyrzucił z siebie chłopak, czerwony jak burak.

„No proszę. A ja już zaczynałem żonę zazdrościć” – zażartował Krzysiek. – „Marysia jeszcze w liceum, ty pewnie też. Widzę, że czeka nas poważna rozmowa. Jak się nazywasz?”

„Bartek, Bartosz Kowalczyk. Przyszedłem, żebyście nie myśleli, że…”

„Rozbierz się i chodź do pokoju. Paulina, wstaw kwiaty do wazonu. Ja szybki prysznic i dołączam” – zadecydował Krzysiek i zniknął w łazience.

Gdy wrócił, było trochę spokojniej. Paulina postawiła tulipany na stole, patrząc, jak kolorowe płatki ożywiają kuchnię. Wróciła do smażenia racuszków.

Słońce schowało się za chmurami, jakby bało się Paulinnego gniewu. Wkrótce na talerzu leżała góra puszystych racuszków. Rozstawiła talerze, gdy wszedł Krzysiek, pachnący żelem pod prysznic.

„O, racuszki! Marysiu, zaproś gościa do stołu!” – krzyknął w stronę pokoju. – „No to co się stało?” – usiadł i spojrzał na żonę.

Paulina nie zdążyła odpowiedzieć – do kuchni nieśmiało wszedł Bartek. W świetle dnia wyglądał bardzo młodo i zdezorientowany. Krzysiek wskazał mu krzesło, a chłopak usiadł, nie odrywając wzroku od racuszków.

Marysia przebrała się w dżinsy i bluzę, wyglądała lepiej. *Może mi się tylko wydawało?* – Paulina złapała się tej myśli.

„Paulina, nie krzątaj się” – Krzysiek nałożył Bartkowi dwa racuszki. – „A ty czemu nie siadasz?” – spojrzał na Marysię stojącą w drzwiach.

„Nie chce mi się jeść” – odparła.

Paulina rzuciła cóKrzysiek westchnął ciężko, wziął żonę za rękę i powiedział cicho: „No cóż, skoro tak wyszło, to razem przez to przejdziemy, bo rodzina jest najważniejsza.”