Czy wszystko w porządku? Otwórz, proszę! – Polina mocniej zaczęła walić pięściami w drzwi łazienki

„Wszystko w porządku? Marysia, otwórz.” – Pola mocniej zapukała pięściami w drzwi łazienki.

Pola obudziła się i nasłuchiwała. Obok pochrapywał mąż. Przez białą zasłonę chmur przebijało się marcowe słońce. Spojrzała na zegar na ścianie i drgnęła, przestraszona, że spóźni się do pracy. Ale zaraz przypomniała sobie – dziś był weekend, Dzień Kobiet.

Więc: umyć się, wypić kawę, przygotować śniadanie, zanim Marysia i mąż się obudzą. Ostrożnie wysunęła się spod kołdry. Ale Krzysiek poruszył się, przeciągnął.

„Która godzina?” – zapytał, nie otwierając oczu.

„Wpół do dziewiątej.”

Mąż gwałtownie usiadł na łóżku.

„Spokojnie. Wolne, święto, śpij dalej” – uśmiechnęła się Pola.

„A ty czemu wstałaś?” – Krzysiek objął ją mocno i wtulił nos w jej szyję. – „Gratulacje, moja ukochana kobieto, matko naszych dzieci.”

„No, cóż, dziecko mamy tylko jedno” – zaśmiała się Pola. – „Idę robić śniadanie, a ty się jeszcze poleż.”

„Jak będziesz gotowała, ja pójdę na spacer. Pogoda świetna.” – Krzysiek odsunął kołdrę, wstał i bosymi stopami podreptał do łazienki.

Pola wieczorem przygotowała twaróg na racuszki. Pozostało tylko dodać banana, obtoczyć w mące i usmażyć. Wkrótce kuchnię wypełnił słodkawy zapach.

„Ale pachnie…” – w drzwiach stanęła rozczochrana Marysia w szortach i koszulce, mrużąc oczy od słońca.

Promień na chwilę przebił się przez chmury i rozświetlił kuchnię, odbijając się od metalowego czajnika.

Nagle Marysia przycisnęła dłoń do ust i zniknęła. Pola stała jak wryta, po czym ruszyła za nią.

„Marysiu, otwórz. Wszystko w porządku?” – zapukała do zamkniętych drzwi. Usłyszała szum wody. – „Marysia, otwórz!” – uderzyła pięścią w drzwi.

Niepokój wypełnił jej serce. „To tylko niestrawność” – próbowała się uspokoić. Nagle ogarnęło ją przerażenie. „Nie, nie z Marysią. Maturzystka, prymuska, miała iść na studia… Boże, za co?!”

Z kuchni dobiegł zapach spalenizny. Pola pobiegła, przeklęła pod nosem i wrzuciła spalone racuszki do śmieci. To ją otrzeźwiło. „Bez paniki.”

Usłyszała dzwonek do drzwi. Myśląc, że to Krzysiek, pobiegła otworzyć. Na progu stał młody chłopak z bukietem tulipanów.

„Dzień dobry, Pani Polono. To dla pani.” – Podał jej kwiaty.

„Dziękuję” – odpowiedziała zdumiona. – „Wchodź, Marysia jest w łazience.”

Chłopak wszedł, ale nie zdjął kurtki, nerwowo przestępował z nogi na nogę. Pola zrozumiała – to on był przyczyną problemu.

„To ty?” – syknęła. – „Wiesz, że mogę cię wsadzić za uwodzenie nieletniej?”

Chłopak zmieszał się.

„Przyszedłem porozmawiać. Kocham Marysię i nie ucieknę…”

Wtedy z łazienki wyszła blada Marysia. Spojrzała na matkę, potem na niego.

„Ty?” – spytała tak samo jak Pola.

„Któreś z was mi wytłumaczy, o co chodzi? Dlaczego rano wymiotowała? Może ty?” – Pola podniosła głos.

„Mamo! Wszystko w porządku” – Marysia odeszła do pokoju.

„Marysiu, wróć!”

W tej chwili wszedł Krzysiek.

„O, masz adoratora?” – wskazał na kwiaty. – „Mam nadzieję, że krzyczałaś z radości.”

„Z radości?” – Pola ledwo złapała oddech. – „On…”

„Kocham waszą córkę i chcę się z nią ożenić” – wyrzucił z siebie chłopak, czerwony jak burak.

„No proszę, a ja już zacząłem zazdrościć” – zażartował Krzysiek. – „Marysia ma maturę, ty pewnie też. Jak się nazywasz?”

„Tomek, Tomek Nowak. Przyszedłem, żeby…”

„Rozbieraj się, wchodź. Polu, wstaw kwiaty. Zaraz do was dołączę.” – Krzysiek poszedł się umyć.

Z Tomkiem przy stole rozmowa była trudna. Pola wciąż patrzyła na Marysię, szukając oznak ciąży.

„Więc co się stało?” – Krzysiek spojrzał na żonę.

„Stało się…” – zaczęła, ale weszli Marysia z Tomkiem.

„Tomku, powiedz, czegoś tak wystraszył moją żonę?” – zapytał Krzysiek.

„Jestem odpowiedzialny za… to. Kocham Marysię, ożenię się.”

„Powody do takiego pośpiechu?” – spytał poważnie Krzysiek.

„Są” – odparła Pola. – „Marysia jest w ciąży.”

„Mamo!” – Marysia rozpłakała się.

„Prawda?” – Krzysiek uderzył dłońmi w uda. – „Rodzice wiedzą?”

„Ojciec tak. Gdy Marysia mi powiedziała…”

„A ty co? Chcesz urodzić?” – Krzysiek spojrzał na córkę. – „Nie będę krzyczał. Ale czy wiesz, co cię czeka?”

„Ona urodzi” – stanowczo powiedział Tomek.

„Macie po siedemnaście lat!” – Pola ledwo panowała nad głosem. – „I nic nie wiedzieliście o zabezpieczeniach? Dziecko zabierze ci młodość!”

„Polu, nie krzycz. Najpierw matura, potem ślub. A studia może skończyć zaocznie.”

„Mówisz, jakby to było proste.”

„A co? Mam ich zbić? Wysłać na aborcję? Marysia by nam tego nie wybaczyła.”

„Boże, za co?” – Pola odwróciła się, tłumiąc łzy.

„Mój ojciec pomoże. Jestem gotów pracować” – odezwał się Tomek.

„A co z wojskiem?” – spytała Pola.

„Ojciec załatwi odroczenie. Jest wojskowym.”

„Widzisz? Chłopak ma plan” – Krzysiek poklepał Tomka po ramieniu.

„Lepiejby myślał wcześniej.”

„Polu, to nie koniec świata. Ważne, że wszyscy są zdrowi.”

W końcu rodzice zdecydowali: ślub po maturze, Marysia zostanie w domu do porodu. Potem zamieszkają z Tomkiem.

Takie wiadomości zawsze są trudne. Ale najważniejsze to wspierać, nie potępiać. Życie pisze różne scenariusze – czy Marysia i Tomek przetrwają, zależyCzas pokazał, że miłość i odpowiedzialność mogą przezwyciężyć nawet najtrudniejsze wyzwania, a mały Jaś stał się największym błogosławieństwem ich życia.