Czy wróżka przepowiedziała mi przyszłość…

Co ty chcesz dowiedzieć się, moja dobra? rzuciła ostry spojrzenie w moją stronę właścicielka przytulnego domku, nie przestając rozkładać kart na stole.
Przygniótowany strachem, przycisnąłem się do krzesła, skinąłem i niepewnie spojrzałem w ciemne, jak noc, oczy staruszki.
Aż się śmieje, że przypomina mi Nurek westchnęła i skrzyżowała się. Na ustach pojawił się ledwie dostrzegalny, nostalgiczny uśmiech. Tak, twoja babcia była naprawdę piękna! Wysoka, dumna, szyja i klatka piersiowa jak u łabędzia. A jaka bystra! Szkoda, że skończyła dopiero cztery klasy wojna stanęła w jej drodze, bo inaczej daleko by zaszła, wierz mi

Babcia Jadwiga nagle się zamyśliła, po czym podniosła głowę i znów zabrała głos:
A jaka była dziewczyna porywcza! Kobiety jej się bały. Wszystko dla swoich kochanków przemyślały! zachichotała złośliwie. To jasne: Nura, choć zamężna, kiedy spojrzała w czyjeś oczy, mężczyzna od razu znikał. A ona, sprytna, jeszcze w twarz mu się śmiała! Twój dziadek był miłośnikiem i wiernym jej. A spojrzenia w chłopaków to tylko zabawa, uśmiechnęła się życzliwie Jadwiga.

Babciu Żaneto, a czy byłaś przyjaciółką mojej babci? nie wytrzymałem ciekawości.
Ojej, kochana, my byłyśmy jak nitka i igła razem od zawsze. A jakie figle w młodości! mrugnęła staruszka, a jej oczy rozbłysły złotymi iskrami. A wiesz, kto mnie nauczył wróżyć? spytała, przymrużając oczy.

Moje brwi uniosły się:
Czy to nie babcia Nura?! westchnąłem z podniecenia.
To właśnie ona! potwierdziła z ważnością.

Co w tych kartach, tych kolorowych liściach, widzisz na pierwszy rzut oka? przesunęła palcami wzdłuż wachlarza kart. A Nura jedynie spojrzy, a wszystko jej będzie jasne! Powie dokładnie, co było i co będzie z człowiekiem. Tak jest, wnuczko! dodała z dumą. Powoli przejmowałem tę mądrą sztukę od przyjaciółki.

Babciu, czy to naprawdę prawda? nie wytrzymałem i wybuchnąłem śmiechem, patrząc na siwe kosmyki wystające spod chusty.

Nie śmiej się, dziewczyno! odparła czarownica, przyciskając mnie lodowatym spojrzeniem.

Zimny dreszcz przemykał po mojej plecy:
Babciu Żaneto, przepraszam, żartowałem! podniosłem niewinne oczy.

Ech, Felek niewierny! pomruczała, już nie tak surowo.
Dobrze, wybaczam! Co mogę wziąć od ciebie? dodała łagodnie. Zapamiętaj tylko moje słowa: swojego wybranka i konia nie ominiesz!

Babciu, a czy mam już wybranka? zapytałem niepewnie.

Och! Ciekawość cię męczy, piękna? uśmiechnęła się szeroko, zmarszczki rozświetlone radością. Wśród nas, starych wróżek, wszystko jest możliwe! podniosła nową talię kart. Może kiedyś mnie przypomnisz, starą znajomą, i przestaniesz tak głupio się śmiać, mruknęła Jadę, układając na obrusem królów, damy i walety.

Panno Irka, spójrz, droga się rozciąga! Czy naprawdę wyjedziesz z kimś? drwiła staruszka. A twoi przyszli zalotnicy na pewno przyjdą, nie mam wątpliwości! mruknęła pod nosem. Już patrzę, a one dwa talerzyki, a twarz też nic nie szkodzi. Lecz to wszystko puste! Nie poruszą twego serca. wskazała na czerwonego króla. Pokochasz go, ale będzie nieodpowiedni. Lepiej go omijaj, bo rozpadniesz się z żalu! westchnęła i potrząsnęła głową.

Po kilku kartach dodała:
Ten drugi, krzyżowy, jest porządnym facetem! Z nim wszystko będzie się układać, rozpromieniła się. Tylko nie tak szybko, moja oczywiście! pieszczotliwie pogłaskała moje rude loki, i obie roześmiałyśmy się po kolacji.

***

Często odwiedzałem babcię Żanę. Moja własna babcia nie żyła już od lat, a babcia Jadwiga mieszkała samotnie i kochała mnie, wnuczkę przyjaciółki, jak własną. Czułem to, choć czasem drżałem ze strachu, gdy była w złym humorze.

Wróżka Żaneta była znana w całej okolicy. Ludzie przyjeżdżali z podwarszawskich wsi. Nie pobierała pieniędzy, ale chętnie przyjmowała pierogi i domowy chleb. Była prawdziwą gospodynią!

Pewnego dnia siadaliśmy przy herbacie i zjadaliśmy po dwie łyżki ciasta ze szczypiorkiem i jajkami.
Babciu, czy potrafię przewidywać przeznaczenie? zapytałem ostrożnie, wkładając kolejny kawałek ciasta w usta.

Babcia spojrzała na mnie czarnymi jak smoła oczami. Po chwili, gdy przystanęła, westchnęła:
Cóż, może ci się uda mruknęła zamyślona. Przyjdź jutro, jeśli nie zmienisz zdania! dodała stanowczo. Będę nauczać.

***

Czas mijał jak lekki ptak, niestrudzenie wędrując w nieznane. Jeszcze wczoraj biegałem po podwórku z rówieśnikami, skacząc skakanką, puszczając papierowego smoka, a dziś już ukończyliśmy siódmy rok, odbyliśmy praktyki i witało nas gorące, letnie słońce. Lato! Idziemy się kąpać, opalamy się!

Z kartkówką w ręku pędziłem do domu, chcąc pochwalić się, że prawie wszystkie oceny to piątki! Przez próg zobaczyłem matkę ze łzami i list w dłoni. Aha, list od cioci Neli pomyślałem. Znowu nam grozi przeprowadzka.

Tata był zdecydowanie przeciw.
Aniu, czy tu nam nie brakuje wszystkiego? mówił, pokazując nasz dom, kury, gęsi, krowę i strumyk przy domu.

Nasze dziewczyny nie widziały kwitnących jabłoni, nie jadły wiśni, nie wgryzały się w arbuzy! szepnęła mama. Kolę, tak chcę wrócić do rodzinnego domu! poprosiły oczy ojca, złocisto-karmowe.

***

Pierwszego września cała szkoła patrzyła na nas z ciekawością. Na apelu stałyśmy w pięknych sukienkach, koronkowych fartuszkach, z wielkimi kokardkami i wyróżniałyśmy się wśród skromnie ubranych koleżanek. Dla mnie najważniejsze było, jak przyjmą mnie rówieśnicy. Gdy wejdę do klasy, podeszła dziewczyna.

Jestem Zuzanna przedstawiła się i uśmiechnęła szczerze. Irka, nie bój się, chłopaki są mili!
Chcesz siedzieć razem? spytała wielkimi szarymi oczami. Kiwnieam z wdzięcznością. Tak poznałem Zuzannę, przyjaciółkę na całe życie.

Na przerwie wielkiej podszedł chłopak z gitarą i zaczęła śpiewać. Blondyn, przystojny, lekko pulchny, śpiewał tak pełen żalu, że serce drżało niczym morze. Wydawało się, że nie widzi nikogo oprócz dziewczyny, której śpiewał.

Czy nasz Wasilk nie zakochał się w niej? szepnęła Zuzanna.
Śpiewa dla ciebie odpowiedziała z żalem.

Żartujesz? spytałem zdezorientowany. Zuzanna pokręciła głową, a jej usta ledwo drgnęły: Biedny Wasilk!

Dlaczego tak się dzieje? Jeden marzy o jednym, a patrzy na innego! Ten drugi uczy się, pić i szuka miłości w głowie.

Ten Don Juan w naszej ósmej klasie przyciągnął mnie jak ptak niebo. Bałem się go i postanowiłem go unikać. Natomiast Anatolcia, nowy obiekt, przyciągał spojrzeniami piękną dziewczynę z warkoczami. Jego oczy hipnotyzowały, nie dawały spokoju.

Jakże bolało odpowiedzieć przy tablicy! Chłopak przymilał się do moich nóg, wznosząc je coraz wyżej. Trzymałem się, nie reagując. Ten chłodny dreszcz nie podobał się sercowi damy, a na WF-ie Tolek przyciągnął uwagę. 100 metrów przebiegł szybciej niż wiatr, dysk rzucił tak daleko, że nawet nauczyciel przytaknął.

Kiedy chłopcy grali w piłkę, nie było mu równych! Wszystkie dziewczyny wiwatowały, a jedna z nich patrzyła nieprzenikliwie. Tolek zasmużył się i nieco schudł. Podobała mu się nieprzystępna dziewczyna, lecz każda próba rozmowy kończyła się fiaskiem. To go frustrowało i złościło. Dlaczego mnie nie lubi? po raz pierwszy w życiu zamyślił się sercem.

***

Jesień podkradła się podstępnie, a za nią nadeszła biała zima. Szkoła ożyła, wkrótce miał przyjść Nowy Rok! Przygotowywaliśmy bal maskowy: uczyliśmy się wierszy, piosenek, szykowaliśmy fantazyjne kostiumy.

Tamarą wybrałyśmy postaci sióstr Lari, Tomka podobała wesoła Olga, a ja zamyślona, delikatna Zofia. Ciocia Nela uszyła nam długie suknie sięgające podłogi. Nasze włosy przybrały się w złoto-rude fale.

Gdy otworzyłyśmy drzwi klubu, przeniosłyśmy się do baśniowego świata. Gusi, rozbójnicy, księżniczki, wróżki, małpy i krasnoludki krążyły wokół. W tle przechadzał się Kaszej, a szalona Biała Baba Jaga śmiała się głośno.

W tłumie pojawiła się Zuzanna nasza Viera:
Dziewczyny, wyglądacie bosko! przywitała nas promiennym uśmiechem i koroną.

Po przedstawieniach rozpoczął się taniec. Pierwszym, który podszedł i podał mi rękę, był Tolek! Jego poważne oczy błagały.

Irka, zatańcz ze mną? rzekł drżącym głosem.

Nie mogłam się oprzeć. Każda komórka ciała podążyła za nim, ręce spoczęły na jego ramieniu. W wirze walca zapomnieliśmy o świecie, a piękna melodia wznosiła nas coraz wyżej. To uczucie nieziemskiego szczęścia pozostało ze mną na zawsze.

***

Nasze spotkania były jedyne w swoim rodzaju, a pierwszy pocałunek miodowo-słodki nie zdołałby się zapomnieć. Topiłam się w jego głębokich oczach, drżałam w jego silnych ramionach. Jego słowa brzmiły jak symfonia:

Kocham cię, Irka! Kocham bardzo!

Wieczorem znowu zwróciłam się do kart.

Co przyniesie mi jutro? zapytałam z niepokojem.

Na początku królowie i damy zapewniły, że wszystko będzie dobrze. Wyobrażałam już nasz wspaniały ślubny orszak Lecz nagle wyłożyła się przed mną dama treflowa. Spojrzała na mnie jadowitym wzrokiem, a serce zadrżało.

Jednak rankiem, kiedy zobaczyłam zakochane oczy Tola, niepokój zniknął jak wiosenny śnieg.

***

Po pół roku do szkoły przybyła praktykantka. Miała kręcone czarne włosy, duże oczy, smukłą talię i bujną biust. Była mądra i prowadziła lekcje z pasją, a my, starsi uczniowie, podziwialiśmy naszą Maję Władysławię.

W sobotę Tolek obiecał przyjść na randkę nie przyszedł. W niedzielę też nie zjawił się. W końcu spotkałam go w szkole! Szedł, uśmiechnięty, jakby świat rozświetlił się nagle. Nie zauważył mnie, spiesząc się do Neli, swojej ukochanej. Gdy oboje się spotkali, ich spojrzenia się spotkały i wszystko stało się jasne będą razem na zawsze.

A co ze mną? zadrżało moje serce. Ziemia pod stopami zadrżała, ale uratowała je przyjazna dłoń Very.

Teraz koniec balu rozbrzmiało w głowie. Ludzie, co dalej? Czy możemy wam wierzyć, panowie?!

Irka, odpuść mu, tego głupiego! podeszła do mnie Toma. Siostro, jesteś najlepsza! Ten palec nie jest warty ani jednego grosza! Zobaczysz, ten Judasz znowu się podda!

Toma objęła mnie, spojrzała w głąb duszy iZ uśmiechem na ustach podniosłam kieliszek, wznosząc toast za miłość, przyjaźń i nieprzemijające wspomnienia, które zawsze będą nas łączyć.