Czy to tylko moje wrażenie, czy znów jesteśmy razem?

„To tylko mi się wydaje, czy znów jesteśmy razem?” – Natalia przytuliła się do Adama.

„No i jak? Wygląda dobrze, prawda?” – Kasia kręciła się przed lustrem, przymierzając spodnie. „Natalka, dość już tego cierpienia. Wyjedź gdzieś, zmień otoczenie, odetchnij, zakochaj się w końcu.” Kasia wsunęła ręce do kieszeni i ugięła jedną nogę w kolanie. „Nie, zdecydowanie mi się podobają. Jak nie szkoda, to je wezmę. Dzięki.” Podskoczyła do Natalii, usiadła obok na kanapie, objęła ją i cmoknęła w policzek.

Natalia westchnęła, wstała i podeszła do lustra.

„Masz rację, wyglądam okropnie. Schudłam, jestem blada. To ja pierwsza rzuciłam Adama, a teraz żałuję. Przekonałaś mnie. Jutro napisę podanie o urlop. Nie, najpierw kupię bilety na najbliższy termin, a potem podanie.” Natalia po raz pierwszy tego wieczoru się uśmiechnęła.

„No i dobrze, w końcu rozsądek” – pochwaliła ją Kasia.

Uśmiech przemienił Natalię. Śmiały się nie tylko usta, ale i oczy – zwężone w szczeliny, iskrzące radością. „Wesoła diablina” – mawiała Kasia. Tylko że Natalia ostatnio rzadko się uśmiechała.

Właśnie przez ten śmiech Adam się w niej zakochał. Siedziały z Kasią na ławce w parku pod biurem, jadły lody i śmiały się z jakiegoś głupstwa. Mijający je chłopak rzucił okiem, potem długo się oglądał. Dziewczyny wybuchnęły jeszcze głośniejszym, zaraźliwym śmiechem.

Dwa dni później znów były na tej samej ławce. Tym razem chłopak podszedł celowo. Zatrzymał się przed Natalią i przywitał.

„A ty kto?” – spytała bezceremonialnie Kasia i znów parsknęły śmiechem.

„Jestem Adam. Przychodziłem tu codziennie, żeby was spotkać. Dwa dni temu siedziałyście na tej ławce… Wasz śmiech…” – nie spuszczał z Natalii wzroku.

Nagłom zrozumiała, że mówi poważnie, że mu się podoba, że boi się jej odrzucenia. Uśmiechnęła się, a gdy on otworzył usta z zachwytem, rozśmieszyła go swoim zwariowanym śmiechem. Nie drwiącym, ale szczęśliwym – bo jeszcze nikt nie patrzył na nią tak jak on. Później tłumaczył, że to przez te iskry w jej przyprószonych oczach zakochał się właśnie w niej, a nie w Kasi, która była przecież bardziej efektowna.

Adam zdobył ją tym zachwytem, uwagą, miłością. Zamieszkali razem i byli ze sobą dwa lata. A potem… Czas było albo się zaręczyć, albo iść własnymi drogami. Ich związek stał się zbyt codzienny, przewidywalny.

Adam zamilkł, jej śmiech już na niego nie działał. Natalia uznała, że jego miłość minęła, nie czekała, aż jej to powie – sama zaproponowała rozstanie.

Sprzeciwiał się, ale słabo, w końcu spakował rzeczy i wyszedł. Po dwóch tygodniach Natalia zrozumiała błąd. Bez Adama było jeszcze gorzej. Po miesiącu wspinała się po ścianach z tęsknoty, a po dwóch wiedziała już, że nie potrafi bez niego żyć.

Wtedy Kasia wpadła z wizytą, narzekając, że chłopak zaprosił ją na koncert. Kupiła fantastyczną bluzkę, ale żadne spodnie do niej nie pasowały. Natalia zaproponowała, że odda swoje – były jej za duże po rozstaniu z Adamem.

„To odzyskaj go, zanim nie znalazł sobie jakiejś…” – radziła Kasia.

„Nie. Wtedy pomyśli, że ode mnie zależy, że podporządkowuję mu się.”

„A co w tym złego? Podporządkować się ukochanemu?”

„A jeśli znów poczuję nudę i chłód?”

„Za dużo myślisz. Włącz laptopa i szukaj biletów.”

Bilety znalazły się niespodziewanie – tanie, na odpowiednią datę, za dwa tygodnie.

Natalia przekonała szefa, by podpisał wniosek o urlop, tłumacząc, że oszaleje, jeśli nie wyjedzie z miasta. Trochę się bała jechać sama na południe. Wcześniej podróżowała z rodzicami, Adamem, Kasią i jej chłopakiem – sama nigdy.

„Jesteś dorosła, rozsądna, ale uważaj na siebie” – instruowała ją Kasia na peronie.

Samolotem? Tylko do Zakopanego, ale tam drogo i tłoczno, a Natalia chciała spokoju. Lepiej pociągiem: leżeć na półce, wpatrywać się w migający za oknem krajobraz, drzemać przy stukocie kół, marząc o morzu. Wysiąść z zakurzonego wagonu, wciągnąć południowe powietrze i rzucić się wprost do wody…

Nie chciała już poważnych związków. Miłość często przynosi ból, rozczarowanie, strach, że za jakiś czas się skończy i trzeba zaczynać od nowa…

„Za chwilę trzydziestka. Minął czas, gdy wszystko było przed tobą. Trzeba zrozumieć, że związki się zmieniają, że nie mogą być idealne, tak jak ludzie. Wzajemna miłość to rzadkość. Wybierz, co dla ciebie ważniejsze – kochać czy być kochaną. Po prostu żyj i bądź szczęśliwa, nie myśl, co będzie dalej…” – mówiła Kasia, a Natalia wciąż wypatrywała Adama.

W przedziale spotkała starsze małżeństwo z nastoletnim wnukiem. Chudy, pryszczaty chłopak wpatrywał się w nią bez mrugnięcia. Natalia udawała, że nie widzi, aż w końcu zaczęła patrzeć w odpowiedzi, wprawiając go w zakłopotanie. Dziadek całą drogę spał lub rozwiązywał krzyżówki, babcia narzekała, że syn się rozwiódł, oboje zajęci nowymi związkami, a wnuka podrzucili im. „A my starzy, co mu możemy dać? A jeszcze nas wysłali nad morze…”

Dojechali bezpiecznie. Natalia długo szukała pokoju – żeby dom stał nad brzegiem, a z okna widać było morze, żeby budzić się przy szumie fal i krzykach mew.

Znalazła taki, tylko daleko od głównej plaży. Lepsze to – kąpać się i opalać w samotności niż w tłumie spoconych ciał i wrzeszczących dzieci. Dni mijały na spacerach brzegiem, medytacjach przy wodzie, obserwowaniu białego statku na horyzoncie.

Opuściła, znów wypiękniała, uspokoiła się. I wtedy na jej drodze stanął przystojny mężczyzna. Samotność zdążyła już znudzić Natalię, więc ucieszyła się z towarzystwa. Denis powiedział, że od dawna ją obserwuje, że też woli spokój od tłumu. Mieli wiele wspólnego – on też niedawno się rozwiódł i leKiedy Adam niespodziewanie pojawił się na progu jej pokoju z bukietem polnych kwiatów, Natalia zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie wymaga ucieczki nad morze – wystarczyło przestać uciekać od siebie.