Czy to tylko mi się wydaje, czy znów jesteśmy razem?

— Czy mi się wydaje, czy znów jesteśmy razem? — Ola przytuliła się do Krzysia.

— No jak? W porządku, prawda? — Basia kręciła się przed lustrem, przymierzając spodnie. — Olu, dość już tego cierpienia. Wyjedź gdzieś, zmień otoczenie, odetchnij, zakochaj się w końcu. — Basia wsunęła ręce w kieszenie i ugięła jedną nogę w kolanie. — Nie, zdecydowanie mi się podobają. Jeśli ci nie szkoda, to je wezmę. Dziękuję. — Podskoczyła do Oli, usiadła obok niej na kanapie, objęła ją i cmoknęła w policzek.

Ola westchnęła, wstała z kanapy i podeszła do lustra.

— Masz rację, wyglądam okropnie. Schudłam, jestem blada. To ja zerwałam, a teraz żałuję. Przekonałaś mnie. Jutro napisę podanie o urlop. Nie, najpierw kupię bilety na najbliższy termin, a potem podanie. — Ola po raz pierwszy tego wieczoru się uśmiechnęła.

— No i dobrze, tak trzeba — Basia poklepała ją po ramieniu.

Uśmiech odmienił Olę. Nie tylko jej usta, ale i oczy rozpromieniły się, mrużąc się i błyszcząc niczym iskry radości. „Wesoła diablotka” — mawiała Basia. Tylko że Ola ostatnio rzadko się uśmiechała.

Właśnie ten śmiech sprawił, że Krzyś się w niej zakochał. Ona i Basia siedziały na ławce w parku niedaleko biura i jadły lody. Śmiały się z czegoś, i to wtedy przeszedł obok nich chłopak. Rzucił okiem, zatrzymał się, a one wybuchnęły jeszcze głośniejszym, zaraźliwym śmiechem.

Dwa dni później znów siedziały na tej samej ławce. Tym razem chłopak podszedł do nich celowo. Stanął naprzeciw Oli i przywitał się.

— A ty kto? — warknęła bezceremonialna Basia, i znów się zaśmiały.

— Jestem Krzysztof. Przychodziłem tu codziennie, licząc, że was spotkam. Dwa dni temu siedziałyście na tej ławce… Twój śmiech… — Nie spuszczał z Oli wzroku.

Nagle zrozumiała, że mówi poważnie, że mu się podoba, że boi się jej odtrącenia. Uśmiechnęła się, a gdy on otworzył usta z zachwytem, roześmiała się beztrosko. Nie drwiąco, ale szczerze, bo nikt wcześniej nie patrzył na nią tak jak on. Później tłumaczył, że to dlatego zakochał się w niej, a nie w Basi, która była przecież bardziej efektowna.

Krzyś zdobył ją swoim zachwytem, uwagą, miłością. Zamieszkali razem i byli razem dwa lata. A potem… Przyszło do tego, że trzeba było albo się zaręczyć, albo rozstać. Ich związek stał się zbyt codzienny, zwyczajny.

Krzyś zamilkł, jej śmiech już na niego nie działał. I Ola postanowiła, że jego miłość minęła. Nie czekała, aż on jej to powie — sama zaproponowała rozstanie.

Sprzeciwiał się, ale słabo. W końcu spakował rzeczy i wyszedł. Po dwóch tygodniach Ola zrozumiała swój błąd. Bez Krzysia było jeszcze gorzej. Po miesiącu właziła na ścianę z tęsknoty, a po dwóch zdała sobie sprawę, że bez niego nie potrafi żyć.

I wtedy przyszła Basia, narzekając, że chłopak zaprosił ją na koncert. Kupiła elegancką bluzkę, ale nie miała do niej spodni. Wtedy Ola zaproponowała, że odda swoje — były na nią za duże po rozstaniu.

— Więc odzyskaj go, zanim nie wkręci się z jakąś… — zasugerowała Basia.

— Nie. Wtedy będzie myślał, że ode mnie zależy, że podporządkowuję się jego miłości. — Ola zamyśliła się.

— Przecież to cudownie — podporządkować się ukochanemu.

— A jeśli znów poczuję nudę i chłód?

— Za dużo analizujesz. Otwieraj laptopa, szukamy biletów — powiedziała Basia.

Bilety znalazły się niespodziewanie — tanie, tam, gdzie trzeba, i w dogodnym terminie — za dwa tygodnie.

Ola przekonała szefa, żeby podpisał jej urlop — powiedziała, że oszaleje, jeśli nie wyjedzie choć na chwilę z miasta. Trochę się bała jechać na południe sama. Dotąd jeździła z rodzicami, z Krzysiem, z Basią i jej chłopakiem — nigdy sama.

— Jesteś dorosła, rozsądna, ale uważaj na siebie — pouczała ją Basia na peronie.

Z samolotu zrezygnowała od razu. Tylko do Gdańska, a tam drogo i głośno, a ona chciała spokoju. Lepiej pociągiem — leżeć naGdy pociąg ruszył, Ola zamknęła oczy, ale zamiast ulgi poczuła tylko pustkę, która wypełniła się nadzieją dopiero wtedy, gdy Krzysztof nieoczekiwanie stanął w drzwiach przedziału, trzymając w rękach jej ulubione kwiaty i bilet w jedną stronę do tego samego polskiego kurortu.