Czy to naprawdę wina orchidei? — Polina, zabierz tę orchideę, inaczej ją wyrzucę — powiedziała Kasia, niedbale zdejmując przezroczystą doniczkę z kwiatem z parapetu i wręczając ją mnie. — Oj, dzięki, przyjaciółko! Ale czym ta orchidea ci podpadła? — dziwiłam się, bo na parapecie stały jeszcze trzy piękne, zadbane storczyki. — Ten kwiat dostał mój syn na ślub. A przecież wiesz, jak to się skończyło… — westchnęła ciężko Kasia. — Wiem, że twój Denis rozwiódł się, zanim minął rok małżeństwa. O powód nie pytam. Domyślam się, że musiała być naprawdę poważna przyczyna. Przecież Denis uwielbiał Tanię — nie chciałam rozdrapywać świeżej rany u przyjaciółki. — Może kiedyś ci opowiem, Pola, co się stało. Teraz jeszcze za ciężko o tym mówić — zamyśliła się Kasia i otarła łzę…

Ela, zabierz tę orchideę, bo jak nie, to ją wyrzucę powiedziała Kasia, machając przezroczystą doniczką i wsuwając mi ją w ręce.

Dzięki, kochana! Ale co ci ta orchidea zawiniła? byłam nieco zdziwiona, bo na parapecie Kasia miała jeszcze trzy inne, piękne i zadbane.

Tę dostał mój syn na ślub. A sama wiesz, jak to się skończyło westchnęła ciężko.

Wiem, że twój Paweł się rozwiódł, nie dotrwawszy nawet roku w małżeństwie. Nawet nie pytam dlaczego. Domyślam się, że musiało być coś poważnego, bo Paweł przecież szalał za Kingą nie chciałam jej ranić, bo wiem, że rana była świeża.

Kiedyś ci wszystko opowiem, Elu. Na razie to jeszcze za trudne rozczuliła się i po chwili w oczach pojawiły się łzy.

Wzięłam więc tę wyklętą orchideę do domu. Mój mąż spojrzał na nią z politowaniem:

Po co ci ten bidak? Ta orchidea jest już martwa. Nawet ja to widzę. Nie zaprzątaj sobie nią głowy.

Właśnie chcę przywrócić ją do życia, dam jej trochę miłości i troski. Zobaczysz, jeszcze będziesz się nią zachwycał miałam ochotę tchnąć życie w ten zwieszony, zrezygnowany kwiat.

Mąż uśmiechnął się filuternie i mrugnął:

Kto by się oparł odrobinie miłości?

Po tygodniu zadzwoniła Kasia:

Ela, mogę do ciebie wpaść? Muszę ci to z siebie wyrzucić. Chcę ci opowiedzieć wszystko o tej nieudanej historii Pawła.

Przyjeżdżaj, nawet się nie zastanawiaj. Czekam na ciebie nie mogłam jej odmówić. Przeżyłam z nią rozwód z pierwszym mężem, potem kryzys z obecnym Ile to już lat się przyjaźnimy.

Kasia była u mnie po godzinie. Rozsiadła się wygodnie w kuchni i przy lampce wytrawnego wina, filiżance świeżej kawy i kostce gorzkiej czekolady wypłynęła z niej cała historia.

Nawet w najgorszych snach nie przypuszczałam, że moja była już synowa mogłaby być taka. Paweł i Kinga byli razem siedem lat. Długo jej się przyglądał. Dla niej zostawił Anię a przecież tak ją lubiłam! Była taka ciepła, domowa. Zawsze mówiłam do niej córeczko. Ale nagle pojawiła się ta piękność, Kinga. Paweł zwariował na jej punkcie. Latał wokół niej jak pszczoła wokół kwiatu. Ta miłość do Kingi była zupełnie szalona. Anię od razu odstawił.

Nie powiem, Kinga jest śliczna jak z okładki. Pawłowi imponowało, że koledzy patrzą na Kingę z zachwytem. Nawet obcy na ulicy się za nią oglądali. Ale wiesz, dziwiło mnie, że przez siedem lat nie mieli dziecka. Myślałam, że może Paweł chce wszystko zgodnie z tradycją, czyli: ślub, a dopiero potem dzieci. Ale on nigdy nie był gadatliwy, a my z mężem nie wtrącamy się do jego spraw.

A potem po prostu nas postawił przed faktem:

Mamo, tato, żenię się z Kingą. Zgłosiliśmy się już do urzędu. Zorganizuję wesele na bogato, nie żałuję na to pieniędzy.

Myśmy się ucieszyli w końcu syn z trzydziestką na karku zakłada rodzinę.

Słuchaj, Ela, ślub przekładaliśmy dwa razy. Raz Paweł się rozchorował, innym razem ja utknęłam w delegacji. Sama pomyślałam, że coś dziwnie się układa. Synowi nic nie mówiłam, bo cały promieniał ze szczęścia. Nawet chciał ślub kościelny z Kingą, ale ksiądz Stanisław wyjechał na dłużej do rodzinnej wsi, a Pawłowi zależało właśnie na nim. Nic nam nie szło po myśli wszystko jakby dawało znaki

W końcu było huczne wesele popatrz na zdjęcia. Widzisz, jaka była ta orchidea, co ją wtedy dostali? Piękna, cała w kwiatach, liście w górze jak żołnierze. Teraz z niej zostały tylko smutne liście.

…Planowali podróż poślubną do Paryża i tu klops. Kingi nie wypuścili za granicę, bo podobno miała ogromny mandat za granicą. W samym lotnisku musieli wrócić do domu. Paweł nic sobie z tego nie robił, chodził w chmurach, snuł wizje idealnej rodziny.

Nagle Paweł poważnie zachorował. Trafił do szpitala i było naprawdę kiepsko. Lekarze rozkładali ręce, zero nadziei. Kinga przez tydzień do niego przychodziła, a potem mówi mu:

Wybacz, ale nie zamierzam być żoną niepełnosprawnego. Składam papiery na rozwód.

Wyobrażasz sobie, Ela, co Paweł czuł, leżąc przykuty do łóżka? Ale on spokojnie powiedział:

Rozumiem cię, Kingo. Nie będę robił przeszkód.

No i rozwiedli się Ale Paweł wydobrzał. Znalazł się wspaniały lekarz doktor Piotr Bogdanowicz. To on postawił Pawła na nogi w pół roku, powiedział, że młody organizm sobie poradzi. Zresztą zaprzyjaźniliśmy się z ich rodziną. Piotr miał dwudziestoletnią córkę, Marysię. Na początku Paweł kręcił nosem:

Jakaś taka niziutka, i nawet nie za ładna.

Synku, popatrz na Marysię. Uroda to nie wszystko miałeś już piękną żonę, a nie byłeś szczęśliwy. Lepiej pić wodę w radości niż miód w smutku.

Ciężko było Pawłowi zapomnieć Kingę, ale zdrada okrutnie go zabolała. Marysia natomiast zakochała się w nim na zabój, wydzwaniała, chodziła za nim krok w krok.

Chcieliśmy ich do siebie zbliżyć pojechaliśmy razem nad jezioro. Paweł chodził markotny jak śnięta ryba. Nie cieszył się ani z ogniska, ani z pysznych kiełbasek, ani z naszej wesołej ekipy. Marysia czekała na każde jego spojrzenie, ale on nie zwrócił na nią ani razu uwagi.

Mówię do męża:

Chyba niepotrzebnie to aranżowaliśmy. Paweł wciąż myśli o Kindze. Ona siedzi mu w sercu jak drzazga.

Minęły trzy, może cztery miesiące. Dzwonek do drzwi Paweł na progu, w ręce ten słynny kwiat:

Masz, mamo, oddaję ci resztki mojego byłego szczęścia. Zrób z tą orchideą, co chcesz. Mnie już ona niepotrzebna.

Przyjęłam ją niechętnie. Właściwie zaczęła mnie irytować, jakby to jej wina była we wszystkich nieszczęściach syna. Schowałam ją gdzieś w kąt i przestałam nawet podlewać.

Niedawno spotkałam sąsiadkę:

Kasia, widziałam twojego Pawła z taką małą dziewczyną. No, powiem ci, była żona to była z niej dama

Nie mogłam uwierzyć Paweł jednak z Marysią?

Przyjmij, proszę, do wiadomości. Ja i Marysia pobraliśmy się Paweł trzymał czule drobną dłoń swojej świeżo upieczonej żony.

Zwrot do męża:

Jak to, ślub? Nie było nawet wesela?

Po co hałas? Przeszliśmy już przez to. Cicho podpisaliśmy w urzędzie. Ksiądz Stanisław nas pobłogosławił. Od teraz jesteśmy razem.

Na osobności pytam Pawła:

Synku, ty ją naprawdę kochasz? Nie zrobisz jej przykrości? To nie jest na złość Kindze?

Nie, mamo, to nie zemsta. Już się wyleczyłem z tamtej kobiety nawet jej imienia nie chciał już mówić. A co do miłości Wiesz, Marysia i ja jakbyśmy byli z jednej bajki.

Taka to historia, Ela.

Kasia wyrzuciła wszystko z siebie do końca.

Po tej rozmowie z rok się nie widziałyśmy. Dzień za dniem, sprawy, obowiązki.

Ale wyobraź sobie, orchidea odżyła, zakwitła jak nigdy dotąd. Kwiaty naprawdę potrafią odwdzięczyć się za troskę.

Spotkałam się z Kasią w szpitalu położniczym:

Cześć, co tu robisz? zapytałam.

Marysia urodziła bliźniaki. Today wypisują Kasia aż promieniała.

Nieco dalej stali w oczekiwaniu na maluchy Paweł i mąż Kasi. Paweł ściskał bukiet czerwonych róż.

W drzwiach pojawiła się zmęczona, ale szczęśliwa Marysia. Za nią pielęgniarka z dwoma śpiącymi noworodkami.

Zaraz potem wyszła moja córka z wnuczką.

A Kinga prosi Pawła, by jej wybaczył i by spróbowali jeszcze raz.

Ale wiesz co? Filiżankę można skleić, ale kawa już nie smakuje jak dawniejEla spojrzała na Kasię, uśmiechając się porozumiewawczo.

Wiesz, Kasia, czasem trzeba pozwolić, żeby coś obumarło, żeby mogło się zrodzić coś naprawdę pięknego.

Obie patrzyły chwilę na swoje rodziny, śmiejących się Pawła i Marysię z maleństwami, swoje dzieci, wnuki, mężów. Nawet szpitalny korytarz wydał się jasny i ciepły.

A orchidea? zapytała Kasia, ściszając głos.

Kwitnie jak szalona. Zresztą Może sama ją zobaczysz. Przyniosłam ci kawałek jej nowej gałązki. Niech ci przypomina, że w życiu nawet z najbardziej złamanych rzeczy może wyrosnąć coś cudownego odpowiedziała Ela, wyjmując z torebki mały, ukryty w mokrym wacie pęd.

Kasia ścisnęła prezent drżącymi palcami i przytuliła przyjaciółkę.

Dziękuję, Ela. Za wszystko.

Za okna szpitala wpadały promienie słońca i żadna z nich już nie myślała o przeszłości.

Teraz życie, nawet jak orchidea, znów rozkwitało.