Czy to naprawdę wina orchidei? – Pola, zabierz tę orchideę, bo inaczej ją wyrzucę – rzuciła Katarzyna, nieuważnie zdejmując z parapetu przezroczystą doniczkę z kwiatem i podając mi ją do ręki. – Dzięki, kochana! Ale czemu ta orchidea cię tak zawiodła? – zdziwiłam się, bo na parapecie stały jeszcze trzy piękne, zadbane orchidee. – Ten kwiat podarowali mojemu synowi na wesele. A wiesz, jak się to wszystko skończyło… – Katka westchnęła ciężko. – Wiem, że twój Damian rozwiódł się nawet nie po roku małżeństwa. Nawet nie pytam o przyczynę. Domyślam się, że była bardzo poważna – nie chciałam rozdrapywać jeszcze niezaleczonej rany przyjaciółki. – Kiedyś ci opowiem, Polu, dlaczego się rozstali. Teraz za ciężko wspominać – Katarzyna rozmarzyła się i otarła łzę. Zabrałam „wygnaną” i „niechcianą” orchideę do domu. Mąż spojrzał litościwie na „nieszczęsny” kwiatek: – Po co ci ta biedota? W tej orchidei nie ma życia. Nawet ja to widzę. Szkoda ci czasu. – A ja właśnie spróbuję ją odratować. Dam jej trochę miłości i troski. Zobaczysz, jeszcze się nią zachwycisz – bardzo chciałam „tchnąć” życie w ten smutny i zamierający kwiat. Mąż uśmiechnął się zadziornie i puścił do mnie oko: – A któż by odmówił miłości? Po tygodniu zadzwoniła Katka: – Pola, mogę wpaść? Dłużej nie uniosę tego w sobie. Muszę ci wszystko opowiedzieć o nieudanym małżeństwie Damiana. – Kasiu, przyjeżdżaj bez wahania. Czekam – nie mogłam odmówić przyjaciółce. Ona była przy mnie, gdy przechodziłam przez bolesny rozwód z pierwszym mężem, gdy nie układało się z drugim… Wspaniała, wieloletnia przyjaźń. Katka przyjechała po godzinie. Usiadła wygodnie w kuchni i przy kieliszku wytrawnego wina, filiżance kawy i gorzkiej czekoladzie rozpoczęła się długa opowieść o życiu. – Nawet nie podejrzewałam, że moja była synowa do czegoś takiego jest zdolna. Damian i Tamara byli razem siedem lat. Damian długo się jej przyglądał. Dla Tamary zostawił Anię. A mnie Ania tak się podobała. Taka ciepła, swojska była. Córcią ją nazywałam. I nagle pojawiła się piękność Tamara. Damian jakby rozum stracił, zaczął się za nią uganiać, niemal tańczył wokół niej jak pszczoła wokół kwiatu. Miłość do Tamary była wyniszczająca. Anię natychmiast odstawił na bok… (W dalszej części przytoczone są szczegóły historii, które pozostają bez zmian.) Po tej rozmowie nie widziałyśmy się z Katką dwa lata. Tymczasem orchidea odżyła, powoli wypuściła nowe pędy, a nawet wypuściła kwiaty. Rośliny potrafią podziękować za troskę. Spotkałyśmy się znowu w szpitalu położniczym: – Cześć, przyjaciółko. Co tu robisz? – Maja urodziła bliźniaki. Dziś wychodzi! – Katka promieniała. Niedaleko stali Damian z bukietem czerwonych róż i mężem Katki. Na progu szpitala pojawiła się zmęczona, ale szczęśliwa Maja. Za nią pielęgniarka niosła dwa „żywe”, cicho śpiące zawiniątka. Obok stała moja córka z nowo narodzoną wnuczką… Tamara błagała Damiana, by wybaczył jej słabość i zaczął wszystko od nowa. …Kubek można skleić, ale pić z niego już się nie da…

Paulina, zabierz tę orchideę, bo inaczej ją wyrzucę Kasia, niedbale zdjęła przezroczystą donicę z parapetu i podała mi ją do rąk.
Dziękuję ci, kochana! Ale powiedz, co ci ta orchidea zawiniła? spytałam zdezorientowana, bo na jej parapecie rosły jeszcze trzy wypielęgnowane, dorodne storczyki.
Ten kwiatek został podarowany mojemu synowi na wesele. Chyba sama wiesz, jak to się wszystko skończyło Kasia westchnęła ciężko.
Wiem, że twój Daniel rozwiódł się, nawet roku nie wytrwali razem. Nie pytam o powód, domyślam się, że był bardzo poważny. Daniel przecież uwielbiał Tosię nie chciałam rozdrapywać świeżych ran przyjaciółki.
Jeszcze ci opowiem, Paulinko, o tym rozwodzie Ale na razie wciąż za ciężko mi o tym mówić zamyśliła się i otarła łzę.
Przyniosłam wydaloną i odrzuconą orchideę do domu. Mąż spojrzał ze współczuciem na mizerny kwiat:
Po co ci ten biedaczek? Przecież w tym storczyku nie ma już życia. Każdy by to zobaczył, szkoda na to twojego czasu.
Chcę mu dać drugie życie. Otoczę miłością i opieką. Zobaczysz, jeszcze się tej orchidei zachwycisz miałam autentyczną chęć tchnąć życie w ten przywiędły, dogorywający kwiat.
Mąż uśmiechnął się i mrugnął porozumiewawczo:
Kto by odmówił odrobiny miłości?

Po tygodniu zadzwoniła Kasia:
Paulina, mogę do ciebie wpaść? Nie mogę już nosić tego ciężaru w sobie, chcę ci opowiedzieć wszystko o tym nieudanym małżeństwie Daniela.
Kasiu, oczywiście przyjeżdżaj, czekam nie mogłam odmówić przyjaciółce. Kasia wspierała mnie, kiedy sama rozstawałam się z pierwszym mężem, pomagała mi przetrwać burze drugiego związku W naszej przyjaźni mamy za sobą już długie lata.
Kasia była u mnie po godzinie. Usiadłyśmy wygodnie w kuchni. Do kieliszka wytrawnego wina, kubka kawy i gorzkiej czekolady zaczęła się długa opowieść o życiu.

Nigdy bym się nie spodziewała, że moja już była synowa, może zrobić coś takiego. Daniel i Tosia byli razem siedem lat. Daniel długo się jej przyglądał, zanim się związał. Dla Tosi zostawił Anię. A ja Anię bardzo lubiłam. Była taka domowa, spokojna, ciepła. Wołałam na nią córeczko. I nagle pojawiła się Tosia śliczna jak z reklamy. Daniel oszalał na jej punkcie, biegał jak za cukierkiem. Kręcił się koło niej, jak trzmiel wokół nektarowego kwiatu. Zakochanie zupełnie go zaślepiło. Ani już nie było dla niego.
Przyznam, Tosia miała urodę modelki. Danielowi schlebiało, kiedy koledzy zazdrośnie patrzyli na Tosię, a przechodnie aż się za nią oglądali. Dziwiło mnie tylko, że przez te ich siedem lat dziecka nie mieli. Myślałam: Okej, Daniel chce wszystko zrobić jak należy najpierw ślub, potem dzieci. On zresztą nie był nigdy wylewny. A my z mężem nie wtrącamy się w jego sprawy.
Postawił nas przed faktem dokonanym:
Tato, mamo, żenię się z Tosią. Złożyliśmy już papiery w urzędzie. Urządzimy wesele z prawdziwego zdarzenia. Nie będę liczył pieniędzy.
Byliśmy szczęśliwi, w końcu nasz syn założy normalną rodzinę. Daniel miał już trzydziestkę na karku.
Wyobraź sobie, Paulinko, musieliśmy dwa razy przekładać datę ślubu. To Daniel był chory, to ja utknęłam w delegacji. Miałam wtedy takie złe przeczucie, ale nie mówiłam nic synowi. Widzę, że jest szczęśliwy, po co psuć atmosferę? On jeszcze mówił, że chce się z Tosią wziąć ślub kościelny. Ale i to się nie udało ksiądz Sławomir wyjechał do swojej rodzinnej wsi. Daniel uparł się, że tylko on ich ma pobłogosławić. Nic się nie układało Znaki były wszędzie
Urządziliśmy huczne wesele. Zobacz, tu na zdjęciu ta słynna orchidea Jaka była wtedy piękna! Sztywne liście, kwiaty jak z obrazka. A dzisiaj? Same zwiędłe, mizerne resztki
Daniel i Tosia mieli po ślubie lecieć w podróż do Paryża. I co? Problem Tosi nie wypuszczono z kraju. Miała jakieś wielkie niezapłacone mandaty, zawrócili ich na lotnisku. Daniel był ponad wszystko szczęśliwy, w ogóle się tym nie przejmował.
I nagle Daniel poważnie zachorował, trafił do szpitala. Było z nim źle, lekarze nie dawali nadziei, rozkładali ręce.
Tosia przez tydzień przychodziła do szpitala, potem oznajmiła:
Przepraszam, ale mąż-inwalida mi nie odpowiada. Złożę pozew o rozwód.
Wyobrażasz sobie, Paulina, co musiał czuć Daniel, leżąc bezradnie w łóżku? Ale tylko spokojnie odpowiedział:
Rozumiem, Tosiu. Nie będę ci przeszkadzać.
Wzięli rozwód.
A mój syn wyzdrowiał. Trafiliśmy na dobrego lekarza pana doktora Piotra Bogdanowicza. To on postawił Daniela na nogi w pół roku. Mówił: Młody organizm, da sobie radę. Szybko się zaprzyjaźniliśmy z jego rodziną. Pan Piotr ma uroczą, dwudziestoletnią córkę Marysię. Daniel na początku przewracał na nią oczami:
Taka jakaś kurdupelka. Wcale nie ładna.
Synu, popatrz porządnie na Marysię. Uroda nie najważniejsza miałeś już żonę modelkę Lepiej pić wodę w szczęściu niż miód w nieszczęściu.
Daniel nie mógł zapomnieć Tosi, choć jej zdrada bolała go strasznie. Marysia z miejsca się w nim zakochała, wydzwaniała do niego, wszędzie za nim chodziła.
Postanowiliśmy zbliżyć dzieci do siebie wybraliśmy się wspólnie na działkę. Daniel siedział tam cały dzień markotny, smutny jak garnek po herbacie. Ani ognisko, ani aromatyczne kiełbaski, ani nasza wesoła gromada nie poprawiły mu humoru. Marysia łowiła jego każdy gest, ale on nawet na nią nie spojrzał.
Mówię do męża:
To całe swatanie na nic. Daniel wciąż kocha Tosię. Ona mu wisi w sercu jak kolec.
Minęły trzy, może cztery miesiące. Dzwonek do drzwi. W progu Daniel, w rękach ta sama orchidea:
Mamo, przyniosłem ci resztki dawnego szczęścia. Rób z tym kwiatkiem co chcesz, ja nie mam na niego ochoty.
Niechętnie przyjęłam storczyka. I go znienawidziłam. Jakby to on był winny nieszczęściom mojego syna. Schowałam go głęboko, nie podlewałam.
Ostatnio spotkałam sąsiadkę:
Kasiu, widziałam twojego Daniela z taką drobną dziewczyną Była żona to wyglądała o niebo lepiej!
Nie wierzyłam, czyżby Daniel kręcił z Marysią?
Proszę, przedstawiam żonę powiedział Daniel, delikatnie ujmując rękę filigranowej Marysi. Dziś wzięliśmy ślub, jesteśmy już razem.
Z mężem spojrzeliśmy po sobie:
Ale jak to? Ślub? Goście?
Po co ten cały cyrk? Przeszliśmy już przez to Cicho podpisaliśmy w urzędzie. Ślub kościelny dał nam ksiądz Sławomir. Jesteśmy już razem na zawsze.
Wzięłam Daniela na bok:
Synu, ty ją w ogóle kochasz? Nie skrzywdzisz Marysi? Może robisz jej na złość Tosi?
Nie, mamo, już ją przechorowałem nawet przestał mówić o niej po imieniu. A Marysia Jej świat idealnie pasuje do mojego.
Taka to historia, Paulino.

Kasia wyrzuciła z siebie cały żal.
Przez dwa lata nie widziałyśmy się, codzienne sprawy nas rozdzieliły.
A orchidea ożyła, wypuściła mnóstwo kwiatów. Kwiaty potrafią odwdzięczyć się za opiekę.
Spotkałam się z Kasią w szpitalu położniczym:
Cześć, przyjaciółko! Co ty tu robisz?
Marysia urodziła bliźnięta. Dziś wychodzi ze szpitala Kasia uśmiechała się szeroko.
Niedaleko stali Daniel i jej mąż, czekając niecierpliwie na rodzinę. Daniel trzymał w ręku bukiet czerwonych róż.
W drzwiach pojawiła się zmęczona, ale szczęśliwa Marysia, a za nią położna niosąca dwa żywe, śpiące zawiniątka.
Chwilę później weszła moja córka z nowo narodzoną wnuczką.
Tosia błaga Daniela o wybaczenie i o nowy początek
Ale filiżankę można skleić, lecz nie da się już z niej pićUśmiechnęłyśmy się do siebie przez łzy wzruszenia. Nagle poczułam, że ktoś chwyta mnie za rękę to była Kasia, której dłonie drżały lekko z emocji.

Widzisz, Paulinko szepnęła życie potrafi nas nieraz pogubić, ale potem prowadzi z powrotem do miłości, choćby inną ścieżką, przez burze i ciche dni.

Patrzyłam na Marysię, Daniela i ich maleństwa, czułam ciepło w sercu. Zrozumiałam, że wszystko ma swój czas kwiaty i ludzie. Czasem wystarczy znaleźć się w dobrych rękach, dostać drugą szansę i rozkwitnąć, nawet jeśli kiedyś zdawało się, że na zawsze zaschniemy z żalu.

Zanim wyszłyśmy ze szpitala, wręczyłam Kasi drobną orchideę, odłamaną od tej, którą uratowałam.

Zanieś ją do domu powiedziałam. Może przyniesie wam szczęście, takie prawdziwe, dojrzałe.

Spojrzała na mnie z wdzięcznością.

Po raz pierwszy od lat pomyślałam, że nie ma zmarnowanych kwiatów ani zmarnowanych miłości. Są tylko nowe początki czasem piękniejsze niż te, których się spodziewaliśmy.