Czy to możliwe, że znów jesteśmy razem?

— Wydaje mi się, czy znowu jesteśmy razem? — Ola przytuliła się do Krzysia.

— No jak? Wygląda normalnie, prawda? — Kasia kręciła się przed lustrem, przymierzając spodnie. — Olu, dość już tego cierpienia. Wyjedź gdzieś, zmień otoczenie, odetchnij, no i zakochaj się w końcu. — Kasia wsunęła ręce do kieszeni i zgięła jedną nogę w kolanie. — Nie, zdecydowanie mi się podobają. Jeśli ci nie szkoda, to je wezmę. Dzięki. — Podskoczyła do Oli, usiadła obok na kanapie, przytuliła ją i cmoknęła w policzek.

Ola westchnęła, wstała z kanapy i podeszła do lustra.

— Masz rację, wyglądam okropnie. Schudłam, jestem blada. To ja zainicjowałam rozstanie, a teraz żałuję. Przekonałaś mnie. Jutro napiszę podanie o urlop. Nie, najpierw kupię bilety na najbliższy termin, a potem napiszę podanie. — Ola pierwszy raz tego wieczoru się uśmiechnęła.

— No właśnie, tak trzymać! — poklepała ją po ramieniu Kasia.

Uśmiech odmienił Olę. Uśmiechały się nie tylko usta, ale i oczy, które zmieniały się w wąskie szparki, iskrzące radością. „Wesoła diablica” — mawiała Kasia. Tyle że Ola uśmiechała się ostatnio rzadko.

To właśnie przez ten śmiech Krzyś się w niej zakochał. Siedziały z Kasią na ławce w parku obok biura i jadły lody. Śmiały się z czegoś. Mijał je chłopak, rzucił okiem i długo się oglądał. A one roześmiały się jeszcze głośniej i zaraźliwiej.

Dwa dni później znów siedziały na tej samej ławce. Chłopak podszedł do nich celowo. Zatrzymał się przed Olą i przywitał.

— A pan kto? — spytała bezceremonialnie Kasia, i znów parsknęły śmiechem.

— Jestem Krzysztof. Przychodziłem tu codziennie, licząc, że was znowu spotkam. Dwa dni temu siedziałyście na tej ławce… Wasz śmiech… — Patrzył na Olę tak, jakby poza nią świat przestał istnieć.

Nagle zrozumiała, że mówi poważnie, że mu się podobam, że boi się jej odtrącenia. Uśmiechnęła się, a kiedy on otworzył usta z zachwytem, rozśmieszyła go jeszcze bardziej. Nie złośliwie — po prostu szczerze, bo nikt wcześniej nie patrzył na nią tak jak on. Później tłumaczył, że to przez te iskry w jej oczach zakochał się w niej, a nie w Kasie, która przecież była bardziej efektowna.

Kr— Chodź, kupimy ci nową kurtkę na zimę, a potem wpadniemy na gorącą czekoladę — powiedział Krzyś, a Ola przytuliła się do niego mocniej, czując, że wreszcie wszystko wróciło na swoje miejsce.