Czy to grzech? Zakochałam się w ojcu chrzestnym mojego syna!

Przyjemność czy grzech? Zakochałam się w ojcu chrzestnym mojego syna!

Wszystko zaczęło się od przypadkowego spotkania
Nigdy nie przypuszczałam, że znajdę się w takim położeniu. Zastanawiam się teraz, patrząc w lustro: „Czy to miłość, czy grzech? Jak dalej żyć?”

Życie potrafi zaskakiwać, i oto znalazłam się na rozdrożu.

Wszystko zaczęło się zwyczajnie – założyłam profil na portalu społecznościowym, jak większość ludzi. Odnalazłam dawnych znajomych, krewnych, a nawet tych, których nie widziałam od lat.

Wśród tych osób był jeden mężczyzna, z którym rozmowy były dla mnie wyjątkowe.

Nazywał się Olek.

Na początku to były proste wiadomości, lekkie konwersacje, wymiana myśli.

Z czasem czekałam na jego odpowiedzi coraz bardziej, a on też przyzwyczaił się do rozmów ze mną.

Pewnego dnia napisał:

– Jeśli chcesz częściej rozmawiać, oto mój numer. Rzadko zaglądam na portal, ale telefon mam zawsze przy sobie.

Nie wahałam się. Napisałam mu.

Od tego momentu pisaliśmy codziennie.

Olek był żonaty, miał pięcioletnią córkę. Nie mówił o rodzinie z entuzjazmem, ale też nie narzekał.

W tamtym czasie byłam sama.

Zwykła kobieta, której brakowało ciepła, uwagi, zwykłych szczerych rozmów.

I Olek wypełnił tę pustkę.

Miłość, którą nie chciałam przyznać
Minęło kilka miesięcy, aż zdałam sobie sprawę, że myślę o nim więcej, niż powinnam.

Że szukam najpierw jego wiadomości.

Złapałam się na myśli – co by było, gdybyśmy się spotkali?

Nie wyznałam mu swoich uczuć. Wiedziałam, że to niewłaściwe.

Ale zaproponowałam spotkanie.

– Ja też chcę cię zobaczyć – odpowiedział.

Potem znowu coś stawało na przeszkodzie.

Zaczęłam traktować to jako znak.

Może tak miało być lepiej?

Nowy mężczyzna, nowe życie?
Po jakimś czasie poznałam innego mężczyznę – Dawida.

Był miły, troskliwy.

Rozpoczęłam nowy związek i myślałam, że zapomnę o Olku.

Jednak to nie trwało długo.

Wciąż pisaliśmy z Olkiem.

Kiedy powiedziałam mu o nowym związku, cieszył się ze mnie.

Ale czułam, że coś w nim się zmieniło.

A potem dowiedziałam się, że jestem w ciąży.

Napisałam do Olka, a jego pierwsze pytanie brzmiało:

– Zatrzymasz dziecko?

– Oczywiście – odpowiedziałam.

Długo milczał. Potem powiedział:

– Rozwiodłem się.

Zabrakło mi tchu.

Mężczyzna, który został ojcem chrzestnym mojego syna
Kiedy urodził się nasz syn, od razu wiedziałam, kto będzie jego ojcem chrzestnym.

Nalegałam, by to był Olek.

Dawid nie miał nic przeciwko. Wiedział, że Olek to mój przyjaciel, dobry, niezawodny człowiek.

W dniu chrztu spotkaliśmy się w końcu osobiście.

Pierwszy raz.

Nie mogłam oderwać od niego wzroku.

Widziałam, jak on patrzy na mnie.

Rozmawialiśmy zaledwie dziesięć minut – powiedziałam Dawidowi, że pojechałam po Olka, bo przyjechał z innego miasta i mógł się zgubić.

Dziesięć minut, ale ten czas wystarczył, by moje serce się rozpadło.

Zdałam sobie sprawę, że go kocham.

I że on czuje to samo.

Spóźniona miłość
Minęło pół roku.

Nie widziałam go więcej, ale wciąż piszemy do siebie.

Codziennie.

Za każdym razem, gdy syn zasypia, sięgam po telefon i czekam na jego wiadomość.

Wiem, że dla niego nie jestem tylko matką jego chrześniaka.

Czuję, że on też mnie kocha.

Niedawno zapytałam:

– Rozwiodłeś się przeze mnie?

Odpowiedział:

– Nie, to nie twoja wina.

Ale wiem, że kłamie.

Kochamy się.

Czy mam na to prawo?

Czy to grzech kochać ojca chrzestnego swojego syna?

Czy mogę walczyć o swoje szczęście?

Czy to spóźniona miłość, która nigdy się nie spełni?

Nie wiem.

Ale nie mogę dłużej ignorować tego, co czuję…