Czy to grzech? Zakochałam się w ojcu chrzestnym mojego syna!

Przecież to grzech? Zakochałam się w ojcu chrzestnym mojego syna!

Wszystko zaczęło się od przypadkowego spotkania
Nigdy bym nie pomyślała, że znajdę się w takiej sytuacji. Że będę stała przed lustrem, patrzyła sobie w oczy i pytała: „To miłość czy grzech? Jak mam teraz żyć?”

Ale życie toczy się własnym torem i teraz nie wiem, co robić.

Wszystko zaczęło się zwyczajnie – jak większość ludzi, założyłam profil na portalu społecznościowym. Odnalazłam starych znajomych, rodzinę, nawet tych, których nie widziałam latami.

Ale wśród wszystkich tych ludzi był jeden mężczyzna, z którym rozmowy były dla mnie szczególne.

Nazywał się Olek.

Początkowo to były zwykłe wiadomości, lekkie rozmowy, wymiana myśli.

Jednak z każdym dniem coraz bardziej czekałam na jego odpowiedzi, i on, najwyraźniej, przyzwyczaił się do mnie.

Pewnego dnia napisał:

– Jeśli chcesz częściej rozmawiać, masz mój numer. Rzadko tu wchodzę, ale telefon zawsze mam przy sobie.

Nie wahałam się. Napisałam do niego.

Od tego momentu zaczęliśmy pisać niemal codziennie.

Olek był żonaty, miał pięcioletnią córkę. O rodzinie mówił bez większego entuzjazmu, ale też nie narzekał.

Ja w tamtym czasie byłam sama.

Po prostu kobieta, której brakowało ciepła, uwagi, szczerych rozmów.

I Olek wypełnił tę pustkę.

Miłość, której nie chciałam przyznać
Minęło kilka miesięcy i nagle zauważyłam, że myślę o nim więcej, niż powinnam.

Że jego wiadomości szukam w pierwszej kolejności.

Że łapię się na myśli – a co, gdybyśmy się spotkali?

Nie przyznawałam się do swoich uczuć. Wiedziałam, że to niewłaściwe.

Ale raz zaproponowałam spotkanie.

– Też chcę Cię zobaczyć – odpowiedział.

Ale potem znowu coś stawało na przeszkodzie.

Zaczęłam traktować to jako znak.

Może i lepiej?

Nowy mężczyzna, nowe życie?
Jakiś czas później w moim życiu pojawił się inny mężczyzna – Dawid.

Był miły, troskliwy.

Zaczęłam nowy związek, myśląc, że teraz zapomnę o Olku.

Ale to nie trwało długo.

Z Olkiem nadal pisaliśmy do siebie.

Kiedy powiedziałam mu, że spotkałam kogoś, cieszył się ze mną.

Ale czułam – coś w nim się zmieniło.

A potem dowiedziałam się, że jestem w ciąży.

Napisałam o tym do Olka, a jego pierwsze pytanie brzmiało:

– Zostawisz dziecko?

– Oczywiście – odpowiedziałam.

Długo milczał. A potem powiedział:

– Rozwiodłem się.

Zabrakło mi tchu.

Mężczyzna, który został ojcem chrzestnym mojego syna
Kiedy urodził się nasz syn, od razu wiedziałam, kto będzie jego ojcem chrzestnym.

Nalegałam, żeby to był Olek.

Dawid nie protestował. Wiedział, że Olek to mój przyjaciel, że jest dobrym, niezawodnym człowiekiem.

W dniu chrztu w końcu spotkaliśmy się w prawdziwym życiu.

Po raz pierwszy.

Patrzyłam na niego i nie mogłam oderwać oczu.

Widziałam, jak on na mnie patrzy.

Rozmawialiśmy tylko dziesięć minut – powiedziałam Dawidowi, że pojechałam odebrać Olka, bo jest z innego miasta i mógłby się zgubić.

Dziesięć minut, ale w tym czasie moje serce pękło.

Zrozumiałam: kocham go.

I on też to czuje.

Spóźniona miłość
Minęło pół roku.

Więcej go nie widziałam, ale cały czas do siebie piszemy.

Codziennie.

Za każdym razem, gdy syn zasypia, biorę telefon i czekam na jego wiadomość.

Wiem, że dla niego nie jestem tylko matką jego chrześniaka.

Czuję, że on też mnie kocha.

Niedawno zapytałam:

– Rozwiodłeś się przeze mnie?

Odpowiedział:

– Nie, to nie Twoja sprawa.

Ale wiem – kłamie.

Kochamy się.

Ale czy mam do tego prawo?

Czy to grzech – kochać ojca chrzestnego swojego syna?

Czy mogę walczyć o swoje szczęście?

Czy to spóźniona miłość, która nigdy nie stanie się rzeczywistością?

Nie wiem.

Ale nie mogę już ignorować tego, co czuję…