Czy przyszły zięć powinien inwestować w mieszkanie przepisane tylko na żonę? Rodzinna awantura, łzy córki i ślub zagrożony przez prezent ślubny – kto powinien płacić za remont i wynajem?

7 czerwca

Od kilku dni nie mogę dojść do siebie po rodzinnej awanturze. Ślub Wiktorii, mojej córki, już za dwa tygodnie, a atmosfera coraz bardziej napięta. Każdy się unosi, a przyszły zięć, Krzysiek, co chwilę pokazuje, jaki uparty potrafi być. Serce mi pęka, jak patrzę na zmartwioną Wiktorię, bo coraz mniej wierzę, że ta uroczystość dojdzie do skutku.

Wszystko rozbiło się o nowe mieszkanie. Chcieliśmy z żoną sprawić młodym radość, więc po długim oszczędzaniu i sprzedaży domku nad Biebrzą oraz naszego starego garażu w centrum Olsztyna, uzbieraliśmy na skromne M3 w Gdańsku. Formalnie zapisaliśmy nieruchomość na Wiktorię uznaliśmy, że nie ma znaczenia, skoro i tak się pobierają, a na kim figuruje akt własności?

W naszym odczuciu to oczywiste chodziło przecież o zapewnienie im startu. Niestety, mieszkanie wyszło całkiem surowe. Bez żadnych mebli, nieogrzewane, instalacja stara jak świat, okna proszą się o wymianę, a podłogi pamiętają Gierka. Środki już dawno się rozeszły. Powiedziałem Krzyśkowi, że powinniśmy razem wziąć się za remont i urządzenie wnętrza, żeby młodzi mieli swoje gniazdko na lata.

Krzysiek się uparł. Stwierdził, że skoro to nie jego własność, nie zamierza inwestować w cudzą nieruchomość. Może kupić odkurzacz czy zasłonki, ale żadnych większych kosztów nie podejmie. Według niego te pieniądze powinny zostać odłożone na przyszłość, na jego własne mieszkanie, które kiedyś sobie kupi. A na razie najlepiej niech my wyremontujemy wszystko sami.

Jak dla mnie, mieszkać się tam nie da. Nawet osoby o małych wymaganiach uznałyby to miejsce za ruinę gołe ściany, stare rury, przewody elektryczne do wymiany, drzwi podparte krzesłem… Przecież oni mają zacząć wspólne życie, planować dzieci, a przyszły zięć traktuje to miejsce jak hotel robotniczy. A przecież zarabia nieźle, pracując w dużej firmie IT w Gdańsku z jego wypłaty niejeden rodzinę by utrzymał.

Oczywiście, nie zamierzam finansować wszystkiego samemu. Powiedziałem więc Krzyśkowi, że skoro uważa mieszkanie za cudze, to niech płaci czynsz, tak jak za wynajem. Ku mojemu zdziwieniu, nie był wzburzony uśmiechnął się tylko i skinął głową. Powiedział, że to uczciwe.

Wiktoria płacze całymi dniami, nie może dogadać się z narzeczonym ani z nami. Przekonuje nas, żebyśmy nawet nie rozpoczynali remontu uważa, że przynajmniej będą mieli siebie, a niekoniecznie muszą mieć piękne wnętrza. Ale mnie niepokoi fakt, że Krzysiek już teraz nie chce zainwestować choćby złotówki w swoje przyszłe życie rodzinne. Przecież nawet nie są jeszcze małżeństwem, a już robią podziały i kalkulują, komu co się należy w razie rozstania.

Nie wiem, czy to ja przesadzam, czy takie są dzisiejsze czasy. Czy Krzysiek powinien dołożyć się do remontu, skoro planuje tu mieszkać, czy może jego ostrożność ma swoje uzasadnienie? Gdybym sam był w jego sytuacji, chyba jednak starałbym się budować przyszłość razem nawet jeśli nie wszystko jest formalnie moje. Najważniejsza jest przecież rodzina, a dobytek zawsze można wspólnie wypracować. Taka nauka na przyszłość czasem lepiej postawić na dobrą wolę niż formalności.