Czy przez całe życie muszę udowadniać swoją niewinność?

Czy naprawdę całe życie będę musiał udowadniać, że jestem niewinny?

Wiktoria oglądała telewizję, a jej mąż siedział przy komputerze, gdy zadzwoniła jej matka.

— Co się stało, mamo? — zapytała ostrożnie, ściszając telewizor.

— Nic się nie stało. Po prostu postanowiłam zadzwonić.

Ale Wiktoria wiedziała, że jej matka nigdy nie dzwoni bez powodu.
— Mamo, mów wprost. Czyżby znów Kinga coś nawyrabiała?

Matka westchnęła ciężko.

— Przez cały dzień mam uszy pełne jej marzeń o wyjeździe do ciebie. Chce zdawać na studia. A nauka to nie jej mocna strona, w głowie tylko imprezy. Jakie studia? U nas jest dobry technikum i szkoła pielęgniarska. Nawet słuchać nie chce o nich — westchnęła ponownie.

— Ale my z Mateuszem mamy kawalerkę. Nie wiem, czy będzie jej wygodnie mieszkać z nami — odparła Wiktoria.

— Rozumiem. Boję się, że po prostu ucieknie do was. Dlatego dzwonię, żebyś była przygotowana. Może ty ją odradzisz? Mnie zupełnie nie słucha. Zupełnie się rozpuściła.

— Mamo, ona i mnie nie posłucha. Jak już coś sobie wbije do głowy, to nie przemówisz jej do rozsądku. Spróbuję porozmawiać z wujkiem Jackiem. Może weźmie ją do siebie.

— Porozmawiaj, Wiktoria. Choć on ma swoją rodzinę. To trochę niewygodne.

— Dlaczego niewygodne? W końcu to jego córka. Dobrze, mamo, porozmawiam z nim i oddzwonię. — Wiktoria odłożyła słuchawkę.

— Mama dzwoniła? — Mateusz oderwał wzrok od monitora i spojrzał na żonę.

— Tak. Kinga chce do nas przyjechać, zamierza zdawać na studia.

— No i? Jeśli się dostanie, to dostanie akademik — wzruszył ramionami, wracając do pracy.

— Na studia się nie dostanie, a technikum jest i u nas. Choć i tam pewnie jej się nie uda. Ona nie chce się uczyć, tylko wyjść za mąż. Porozmawiam z jej ojcem, może ją przygarnie. Powinien. To w końcu jego córka. — Wiktoria zamyśliła się.

„Nie, muszę namówić wujka Jacka. Mateusz jest przystojnym mężczyzną. Gdyby taki nie był, nie wyszłabym za niego. A po Kingi można się spodziewać wszystkiego. Na naszym weselu nie spuszczała z niego oczu.”

Wiktorii i Kindze ojcowie byli różni. Ojciec Wiktorii utonął, gdy miała siedem lat. Poszedł z kolegami na ryby, wypili trochę, a potem łowili. Haczyk zahaczył o korzeń w rzece. Ojciec wszedł do wody, żeby go odczepić, i utonął. Koledzy też byli pijani, nie zdążyli go wyciągnąć.

Młoda i piękna matka została sama z Wiktorią. Nie dopuszczała do siebie zalotników. Gdy Wiktoria była w piątej klasie, do szkoły trafił młody i przystojny nauczyciel matematyki. Plotkowano, że nie bez powodu się tu przeniósł, że uciekł z dużego miasta po nieszczęśliwej miłości.

Został wychowawcą w klasie Wiktorii. Na zebraniu zobaczył jej matkę i od razu się zakochał. Zaczął często przychodzić, pomagać Wiktorii w lekcjach, nie tylko z matematyki. Wkrótce dziewczynka została prymuską, a po szkole rozeszły się plotki.

A potem matka zaszła w ciążę. Nie chciała wychodzić za mąż, ale Jacek Wilczewski przekonał ją. Wiktoria w szkole nazywała go panem Wilczewskim, a w domu — wujkiem Jackiem. Wzięli ślub. Gdy urodziła się Kinga, Wiktoria została starszą siostrą. Była z tego dumna. Matka ufała jej na tyle, by pozwalać robić zakupy, spacerować z wózkiem, a nawet pilnować młodszej siostry, gdy sama musiała wyjść.

Mieszkali razem dwa lata. Potem wujka Jacka zaproszono do pracy w liceum w wojewódzkim mieście. Nic dziwnego — był świetnym nauczycielem, uczniowie go uwielbiali.

Matka odmówiła wyjazdu. Nigdy nie powiedziała dlaczego. Ale Wiktoria była już duża i wiele rozumiała. Matka wstydziła się, że jest od niej młodszy. Bała się, że wróciwszy do dużego miasta, zostawi ją, więc wolała sama go puścić.

Wujek Jacek wyjechał, a one zostały we trzy. Regularnie płacił alimenty na Kingę, czasem przysyłał też trochę pieniędzy dla Wiktorii. Wiedział, że matce ciężko jest samej.

One same były zupełnie różne, nie tylko z wyglądu. Wiktoria dobrze się uczyła, była spokojna i zdeterminowana. Po szkole wyjechała do miasta wojewódzkiego i bez problemu dostała się na uniwersytet.

Kinga zaś nauką się nie przejmowała. Od dziecka wiedziała, że jest ładna, i to wykorzystywała.

Na studiach Wiktoria przypadkiem spotkała wujka Jacka w galerii handlowej. Był z żoną i małym synkiem. Zatrzymał się, zapytał o matkę i Kingę. Wydawało jej się nawet, że ucieszył się na jej widok. Zostawił numer i adres, na wszelki wypadek. Prosił, by się nie krępowała i dzwoniła, gdyby czegoś potrzebowała.

Wiktoria odwiedziła go parę razy, gdy brakowało jej pieniędzy. Ale widząc, że jego żonie to nie odpowiada, przestała przychodzić. On sam też do niej nie dzwonił.

Nazajutrz po telefonie od matki Wiktoria zadzwoniła do wujka Jacka.

— Wiktoria! — ucieszył się. — Jak tam? Co u mamy? Dawno cię nie widziałem.

— Wyszłam za mąż, wujku Jacku. Pracuję. Wszystko dobrze. A dzwonię w sprawie Kingi.

Wydało jej się, że się spiął, milczał, czekając, co powie dalej.

— Mama dzwoniła wczoraj. Mówi, że Kinga chce przyjechać do nas i zdawać na studia. Mieszkamy z Mateuszem w kawalerce. Pomyślałam… może zamieszka u was? — wreszcie wyOdpowiedział, że porozmawia z żoną i oddzwoni, ale w głębi serca wiedziała, że ta rozmowa już nic nie zmieni, bo przecież ludzie rzadko zmieniają swoje wybory, a los zawsze zbiera żniwo z posianych wiatrów.