CZY PAMIĘTAM? NIE MOGĘ ZAPOMNIEĆ! — Polu, muszę Ci coś powiedzieć… Słuchaj, pamiętasz moją nieślubną córkę, Anię? — mój mąż zaczął mówić zagadkami. — Hm… Czy pamiętam? Nie jestem w stanie zapomnieć! A co się stało? — usiadłam, przygotowana na złe wieści. — Nawet nie wiem, jak Ci to powiedzieć… Ania błaga, byśmy zabrali jej córeczkę, czyli moją wnuczkę — zaczął się jąkać mąż. — Z jakiej racji, Stasiek? A mąż Ani? Czyżby rozpłynął się w powietrzu? — zaczęło mnie to naprawdę ciekawić, intryga na całego. — Wiesz, Ani zostało niewiele życia. Męża nigdy nie miała. Jej matka od dawna mieszka w Stanach, nie utrzymują kontaktów. Poza tym Ania nie ma już rodziny. Prosi więc nas… — Stasiek spuszcza wzrok. — I? Co postanowiłeś? Jak zamierzasz z tym żyć? — ja już wiedziałam, co zrobić. — No, z Tobą się radzę, Polu. Jak powiesz, tak będzie — w końcu popatrzył mi pytająco w oczy. — Świetnie… To znaczy, narozrabiałeś, a ja mam wziąć na siebie odpowiedzialność za cudze dziecko? Tak? — aż się we mnie zagotowało ze złości. — Polu, przecież jesteśmy rodziną. Musimy razem zdecydować — Stasiek zaczyna natarcie. — No proszę, teraz sobie przypomniałeś! A jak fikałeś z inną panną, to ze mną się nie konsultowałeś? Przecież jestem Twoją żoną! — łzy napłynęły mi do oczu i uciekłam do drugiego pokoju… Pamiętasz wszystkie grzechy młodości? Dawne miłości na podwórku w Siedlcach, rozczarowania, porzucone śluby i wiara, że rodzina to już zawsze „ty i on”. Potem wraca przeszłość: nagle pojawia się ta nieślubna córka, jej ciężkie losy i dramatyczna prośba. Co zrobić, gdy życie każe iść pod prąd? Czy można przyjąć do swojego domu córkę męża z innego związku, gdy wokół czuć jeszcze zapach dawnych zdrad? Wzruszająca historia z naszego polskiego podwórka o miłości, przebaczeniu i rodzinnych tajemnicach.

PAMIĘTAM? PRZECIEŻ NIE DA SIĘ TEGO ZAPOMNIEĆ!

Pola, mam sprawę W sumie, pamiętasz moją nieślubną córkę Anię? mój mąż mówił tak zagadkowo, że już mi się źle robiło.

Hm Pamiętam? Jak miałabym zapomnieć! No i co z nią? usiadłam na krześle, czując, że nadciągają kłopoty.

Szczerze to nie wiem jak ci to ugryźć Ania ze łzami w oczach prosi, żebyśmy zabrali jej córkę, znaczy, moją wnuczkę mąż się jąkał, a wzrokiem omiatał podłogę jakby szukał tam guzików.

Skąd ten nagły zryw, Staszek? A mąż Ani? Zwiał do Czech? już mi ciśnienie skoczyło, byłam zaintrygowana.

Chodzi o to, że Ani niewiele zostało życia. Męża nigdy nie miała. Jej matka dawno wyszła za cudzoziemca, mieszka w Chicago, kontaktu brak, obrażone są na siebie jak bociany na czaple. Z rodziny to już nikogo. No i tak prosi Staszek się wstydził, nawet nie patrzył mi w oczy.

I co wymyśliłeś? Jak zamierzasz się zachować? Ja już swoją decyzję podjęłam. dopytuję, wiedząc, że i tak zepchnie całą odpowiedzialność na mnie.

Właśnie radzę się ciebie, Pola. Jak powiesz, tak będzie Staszek spojrzał na mnie z miną pokutnika.

Świetnie! Znaczy ty narozrabiałeś za młodu, a teraz ja mam figurkę Matki Polki odstawić? wkurzenie świdrowało mnie od środka.

Przecież jesteśmy rodziną, Pola! Razem decydujemy próbował mnie przekonać, udając demokratę.

No popatrz! A jak skakałeś po łóżkach z pannicami, to wspólnie nie konsultowałeś się ze mną? Byłam wtedy przecież twoją żoną! łzy w oczach jak grochy, wybiegłam do drugiego pokoju.

W liceum chodziłam z klasowym kolegą Wojtkiem. Ale jak do naszej klasy wpadł nowy Szymon o całym świecie zapomniałam. Wojtkowi szybciutko dałam kosza. Szymon od razu mnie wypatrzył, odprowadzał pod drzwi, całował po buzi, zrywał mi kwiatki z miejskich klombów. Po tygodniu już ścielił dla mnie kanapę. Ja nawet nie protestowałam. Zakochałam się w Staszku na zabój. Skończyliśmy szkołę, a Szymona powołali do wojska, do innego miasta. Płakałam na peronie, aż aż, no dramat.

Przez rok pisaliśmy do siebie listy. Potem Szymon wrócił na urlop. Skakałam wokół niego z radości, ścieliłam dywany pod nogi, a on mnie raczył tekstami:

Pola, wrócę za rok, zrobimy wesele! Ale i tak już jesteś moją żoną.

Te słowa rozczulały mnie totalnie Tak już miało zostać do końca: do stu lat, jak tylko Staszek rzucił słodkie spojrzenie topniałam szybciej niż lody podczas upału.

Szymon wrócił do jednostki, a ja czekałam na niego, już praktycznie czułam się narzeczoną. Po pół roku w skrzynce leżał list: Musimy się rozstać, bo w batalionie znalazłem prawdziwą miłość, nie wrócę już do miasta. No pięknie. A ja w brzuchu treningi gałą robił nasz synek od Szymona. O takie mi wesele.

Babcia zawsze mawiała: Nie wierz kwitnącej gryczce, wierz w zboże w stodole.

W terminie urodził się Kuba. Dodam, że Wojtek, ten z którym wcześniej się spotykałam, zgłosił się, żeby pomóc mi z dzieckiem. Z braku alternatyw nie powiedziałam nie. Oczywiście, kontakt bliski był nie będę udawać. Przestałam już wierzyć, że Szymon wróci.

Zniknął z mojego życia bez echa. Nagle pewnego dnia: telefon do drzwi. Otwiera Wojtek a na progu Staszek.

Mogę wejść? zdziwiony Staszek, chyba nie tego widoku się spodziewał.

Jak przyszedłeś, to wejdź Wojtek wpuścił go niechętnie.

Kuba poczuł powagę chwili, zaczął płakać i uczepił się Wojtka.

Wojtek, idź z Kubusiem na spacer poprosiłam, bo już sama nie wiedziałam, co z tym fantem zrobić.

Wojtek poszedł z małym.

To twój mąż? wściekły ton Staszka.

A co ci do tego? Po co przyszedłeś? złościłam się, szczerze nie miałam pojęcia, po co tu wlazł.

Tęskniłem! Widzę, dobrze ci się żyje, Pola. Masz rodzinę. No to ja już pójdę, wybacz najście Staszek już łapał za klamkę.

Czekaj, po co przyszedłeś? Pogarszasz mi tylko humor! Wojtek pomaga, wychowuje twojego dwuletniego synka próbowałam go zatrzymać, bo miłość nie umarła.

Wróciłem do ciebie, Pola. Przyjmiesz mnie? spojrzał z nadzieją Szymon.

Siadaj, zaraz obiad będzie serce podeszło mi do gardła, zalała mnie fala radości. No to wrócił, nie zapomniał. Czemu miałabym się opierać?

Wojtek dostał bana na wjazd. Mój Kuba potrzebował ojca, nie kolejnego wuja. Wojtek potem się ożenił z sympatyczną rozwódką z dwójką dzieci.

Kilka lat minęło. Stasiek nigdy nie pokochał mojego syna jak własnego. Zawsze patrzył na niego jak na podrzutka. Święcie przekonany, że to syn Wojtka. Nie miał do Kuby serca, czułam to całą sobą. Zresztą, Staszek to był kobieciarz jak z podręcznika. Co chwila nowa znajomość: koleżanki moje, sąsiadki, nawet kuzynki. Ja płakałam, ale kochałam, trzymałam dom w całości.

Tak naprawdę to miałam łatwiej niż on. Kto kocha, jest ślepy ze szczęścia. Nie musiałam kłamać, wymyślać głupich historyjek, jak on, żeby przykryć romansiki. Ja po prostu kochałam do szaleństwa. Szymon był moim słońcem. Czasem mnie nachodziła ochota go rzucić. Ale nocą, przed snem, karciłam się za takie myśli. Gdzie pójdę? Zresztą, Szymon beze mnie zginie. A przecież jestem i żoną, i matką, i kochanką.

Swoją mamę Staszek stracił w wieku czternastu lat, umarła we śnie. Może dlatego przez całe życie szukał czułości na boku. Wszystko mu wybaczałam, żal mi go było. Raz pokłóciliśmy się na serio. Tak solidnie, że wyrzuciłam go z domu. Spakował walizki, przepadł do rodziny.

Miesiąc mija, ja już nawet nie wiem, o co chodziło, a Szymon nie wraca. Musiałam sama prosić rodzinę, żeby go oddali. Ciotka zdziwiona po uszy:

Pola, po co ci Staszek? Przecież się rozwiedliście! Teraz ma nową dziewczynę!

Dzięki ciotce zdobyłam adres dziewczyny, poszłam z niespodziewaną wizytą.

Dzień dobry! Zawołasz Staszka? chciałam być uprzejma.

Dziewczyna syknęła pod nosem i trzasnęła drzwiami przed nosem. Skomentowałam milczeniem.

Staszek wrócił po roku. Dziewczyna urodziła mu córkę Anię. Po latach do dziś mam do siebie żal, że go wtedy wyrzuciłam z domu. Może gdyby nie to, nie byłoby tej panienki, co tak ochoczo zagarnęła moje tymczasowe opuszczenie i urodziła mu córkę. Od tego czasu starałam się jeszcze bardziej, żeby już nigdy nie miał powodu odejść.

Tematu nieślubnej Ani nigdy u nas w domu nie poruszaliśmy. Było oczywiste, że jeśli zaczniemy wszystko się posypie jak domek z kart. W kwestii dziatek z przygodnych romansów milczeliśmy jak grób.

Oj tam, dziecko z przygody każdemu się zdarza. Niech te panie nie pchają się pod cudzych mężów!

I tak sobie żyliśmy ze Staszkiem. Z wiekiem spokorniał, przestał szaleć, więcej czasu siedział przed telewizorem niż na podrywkach. Kuba wcześnie się ożenił, trzy wnuczki nam do domu przyprowadził. I proszę

Zgłosiła się nagle po latach nieślubna Ania. Prosi, byśmy przyjęli jej córkę.

Można się zamyślić: jak tu Kubie wyjaśnić pojawienie się obcej dziewczynki w naszej rodzinie? Przecież nie wie nic o przygodach taty sprzed lat.

Oczywiście, formalnie zostaliśmy opiekunami pięcioletniej Ali. Ania zmarła, jej droga skończyła się na trzydziestce. Grób porosła trawa, a życie leci dalej.

Staszek postanowił pogadać z Kubą po męsku. Nasz syn po wysłuchaniu wyznań ojca powiedział mądrze:

Rodzice, co było, już się zatarło, nie moją rolą sądzić. Dziecko trzeba przyjąć to nasza krew.

Odetchnęliśmy z ulgą. Syn nam się trafił złoty, nie żaden furiat.

Ala dziś ma szesnaście lat. Dziadka Staszka uwielbia, sekretami się z nim dzieli; do mnie mówi babciu i twierdzi, że jest moją kopią z młodości. Przytakuję bez mrugnięcia okiem bo kto by się z taką dziewczyną kłócił?