„Czy nazywasz teściową „mamą”? Czy naprawdę wiesz, kto jest twoją prawdziwą matką?”

Za każdym razem, gdy słyszę, jak ktoś zwraca się do teściowej słowem „mamo”, przebiegają mnie ciarki. Nie dlatego, że jestem zła czy zazdrosna. To słowo jest dla mnie święte. Nie rozdaje się go na prawo i lewo. Matka to nie tylko kobieta, która stała się twoją krewną dzięki pieczątce w urzędzie. Matka to ta, która cię wychowywała, nie spała nocami, płakała z bezsilności, a jednak wstawała rano i znów walczyła za ciebie.

Mam bliską przyjaciółkę — Kingę. Znamy się od dzieciństwa, była świadkiem na moim ślubie, a ja — na wszystkich jej… trzech. Przeszłyśmy razem wiele, i pomimo życia, dzieci, przeprowadzek — trzymamy się razem. Często żartuję:
— No co, Kinga, poczekamy, aż dzieci pójdą na studia, i na emeryturze ruszymy do klubu?

Ostatnio wpadłam do niej z prośbą — przywiozłam leki z apteki, nie mogła wyjść: auto było w warsztacie. Podaję torbę, a ona kiwa głową:
— To nie dla mnie. To mamie niedobrze.

Uśmiechnęłam się, zajrzałam do kuchni i niemal odruchowo wykrzyknęłam:
— Witam, ciociu Bronisławo! Jak się pani czuje?

Dopiero gdy kobieta się odwróciła, zrozumiałam: to nie jej matka. To mama jej trzeciego męża. Teściowa. A Kinga z czułością nazywa ją „mamą”. Tak jak wszystkie poprzednie.

Przypomniałam sobie, jak było z pierwszą i drugą. Od pierwszego dnia małżeństwa z Witkiem — jej pierwszym mężem — jego matkę nazywała „mamą”.
— Oszalałaś? — syknęłam jej wtedy do ucha. — Nie znasz jej! To nie twoja matka!

A ona tylko się uśmiechała:
— To strategia. Będzie jej miło. Zaakceptuje mnie. No i Witek będzie zadowolony. Proste.

Tyle że ta „mama” później pluła jej za plecami. Gdy Witek przychodził pijany, nocował Bóg wie gdzie, a Kinga dzwoniła — tamta tylko wzdychała:
— No co chcesz, dziecko? Mężczyzna zmęczony…

Minęły dwa lata — rozwód. Urodziło się dziecko, ale żadna z „mam” nie interesowała się ani wnukiem, ani Kingą.

Z drugą teściową było inaczej. Od razu stanęła w pozy:
— Ten chłopak nie jest ci potrzebny. Zabierz go, gdzie chcesz, nawet do domu dziecka. Pieniędzy na niego nie ma.

I znów Kinga nazywała ją „mamą”. Aż w końcu zrozumiała, że za tym słowem kryje się tylko bezduszne okrucieństwo. Rozwiedli się, na szczęście nie mieli dzieci.

Teraz ma trzecie małżeństwo, i wszystko się powtarza. Te same czułe słowa. Ta sama naiwna nadzieja, że jeśli powiesz „mamo”, kobieta się rozpuści, stanie się bliska.

Ale nie. To nie działa.

Wiem, o czym mówię. Ja też mam teściową. I my… nie tylko się dogadujemy. Naprawdę się szanujemy. Potrafimy rozmawiać szczerze, śmiać się razem, zbierać jabłka w sadzie albo dyskutować o serialu. Ale zwracamy się do siebie po imieniu. I to nie przeszkadza nam być bliższymi niż niektórzy krewni.

Bo „mama” to nie zwrot dla korzyści. To słowo jest jak medal. Trzeba je zasłużyć. Nie kupisz go za kompot czy uśmiech. Prawdziwa matka to nie ta, która przyszła do twojego życia z mężem. To ta, która przyszła — na zawsze.

I tak, zdarza się, że teściowa staje się bliższa niż rodzona matka. To się dzieje. Ale to rzadkość. Wyjątek. A nie reguła.

Dlatego, gdy słyszę:
— Mamo, może herbaty?
— Mamo, jak się czujesz?

Zadaję sobie to samo pytanie: to miłość? Czy tylko przyzwyczajenie do udawania?