Czy naprawdę zaczęłam działać mężowi na nerwy…? Przez osiem lat wszystko układało się świetnie, …

Czy zaczęłam drażnić własnego męża…?
Przez osiem lat wszystko układało się bajecznie, lecz w dziewiątym roku małżeństwa męża Niny zaczęło irytować właściwie wszystko, a najbardziej sama Nina.

Mąż wracał późno, jadł kolację z miną męczennika, mamrotał coś niewyraźnie, po czym otwierał laptopa i do nocy strzelał do cyfrowych przeciwników w swoim ulubionym symulatorze wojennym. Jeśli spoglądał na Ninę, miał przy tym wyraz twarzy, jakby cierpiał na ból wszystkich zębów naraz, aż po obcasy. Coraz częściej obwieszczał oschle, że dziś przenocuje u mamy.

Pewnego dnia Nina tego nie wytrzymała i zadzwoniła do teściowej:
Pani Zdzisławo, czy Tomek jest może u pani?
Na co pani Zdzisława, z przesłodzonym głosem, odrzekła:
Dobra żona, Niuniu, zawsze wie, gdzie jej mąż.

Nina kupiła nawet książkę Jak zatrzymać męża przy sobie, tłumacząc w kasie, że to niby dla koleżanki. Sprzedawczyni spojrzała na nią z litościwym politowaniem.

Potem do Niny dotarło, że coś z książką jest nie tak. No bo ile trzeba mieć mężów, żeby nabrać doświadczenia na tyle, by napisać całą książkę? I skąd biorą się nowi mężowie, skoro stare udało się zatrzymać?

Sto pięćdziesiąt stron dobrych rad: o domowym cieple, o seksownej bieliźnie, o zainteresowaniu sprawami męża. Nina nawet opanowała drożdżowe ciasto, które dotąd jej nie wychodziło, ale do rodzinnego ciepła męża nie przyciągnęło. Pewnie trzeba było ugniatać ciasto w erotycznej bieliźnie. A może pojawić się w niej u teściowej, gdzie wedle legendy przebywał mąż.

Próba zainteresowania się hobby męża również skończyła się klapą: Nina już za pierwszym razem przeszła strzelankową misję, na której mąż zawisł na dobre. Do ciepła i bliskich relacji to nie doprowadziło.

Nina poszła na miasto, by kupić zimowe kozaki, a wróciła z tłuściutkim szczeniakiem za tyle samo złotych, co miałaby wydać na buty. Spojrzała na niego i zrozumiała, że zawsze marzyła o psie. Nie o żadnym tam torebkowym jamniku, tylko o prawdziwym domowym psisku.

Kobieta, która sprzedała jej szczeniaka, oświadczyła:
Znacie się pani na psach? Nie? To golden retriever, rasowy.
A na pytanie Niny, czemu taki raczej bury, niż złoty, łaskawie odpowiedziała:
Wyrośnie się pozłoci! Bardzo modny pies, papiery są, rodzice championy, uczciwie oddaję, za grosze.
Po czym podała kwotę.

Nina nie miała przy sobie tyle pieniędzy, ale dobra pani zgodziła się na tyle, ile miała pod ręką.

Przecież choć ktoś musi się cieszyć na twój widok. Kozaki nie popatrzą oddanie, nie zamachają ogonem i nie przyniosą kapci w pysku.

Mąż akurat tego wieczoru przycumował do rodzinnych brzegów i spytał:
Co to u diabła jest?!
Golden retriever, rasowy, tanio, papiery są oznajmiła Nina.
W papierach szczeniak figurował jako czystej krwi buldog francuski. Telefon hodowczyni okazał się numerem do administracji osiedla, gdzie na pytania o psy reagowano bluzgami.

Ty masz oczy? Gdzie tu jest retriever albo buldog? Ile, powiedz, ile dałaś?! Niewiarygodne, żeby być aż tak bezmyślną!

Warczenie męża nie spodobało się psu, więc zaprezentował groźne burknięcie, które przerodziło się w gigantyczną kałużę.

O losie, z kim ja mieszkam! zawył mąż pod sufit i wrócił do komputera z miną, jakby w grze miał strzelać do żony, i to z niekłamaną przyjemnością.

Rano okazało się, że szczeniak już się zadomowił przemielił w nocy mężowskie adidasy i nadgryzł eleganckie mokasyny.

Wtedy wybuchło.

W Ninie wszystko było fatalne i nie do zniesienia: twarz, strój, dusza, myśli, nawet fakt, że zarabia dwa razy więcej od męża. By go upokorzyć! Dzieci też nie miała.

Tomku, przecież sam nie chciałeś dziecka szepnęła Nina nieśmiało.
Bo jakie dzieci może mieć idiotka?! Takie same jak ona, czyli debile! Spójrz na siebie kto się na taką rzuci?

Szczeniak nasłuchiwał, po czym wtoczył się na pulchnych łapach do Tomka i próbował dziabnąć go w kostkę.

A Ninie z żalu za nienarodzonymi dziećmi ścisnęło gardło. Patrzyła tylko, jak mąż rzuca rzeczy do walizki.

Trzydzieści lat. Życie skończone. Kropka. Dojechaliśmy na koniec linii.

Nie było po co żyć, ale szczeniakowi tego się nie wytłumaczy. Oto on, żując Ninine skarpetki z miną bezdomnego, głodnego i niepogłaskanego psa. Nie obchodziły go żadne rozterki Niny ani myśli samobójcze. On chciał, by go nakarmić, napić i chwalić, a najlepiej drapać brzuch.

Szczeniak Borys rósł jak na drożdżach, lecz obrońcą, pomimo basiorowatego wyglądu, nie został. Odruchy gryzienia i łapania ustąpiły miejsca całuskowo-przytulnej strategii.

Wieczorami Nina długo spacerowała z Borysem po okolicy. Przepadła w tym. W grudniu wokół bloków wykopano jakieś doły, śnieg mieszał się z deszczem, wszystko grzęzło w błocie; w jeden z tych dołów wpadł Borys i zaczął żałośnie skomleć. Nina rzuciła się za nim dobrze, że nic sobie nie złamała. Dół był porządnie wykopany głęboki, o zapadających się, gliniastych ściankach. Zegarek wskazywał prawie północ, a telefon został w mieszkaniu.

Początkowo głupio jej było wołać o pomoc, ale po kilku nieudanych próbach wydostania się wykrzyczała Ratunku! w noc. W końcu do dołu podeszło dwóch młodzieńców, gotów jak z katakumb, pod przygasłą latarnią wyglądali wręcz nekrofilnie. Nie ruszyli jednak do składania ofiar ani zasypywania grobu, tylko wezwali strażaków i poczekali, rechocząc po swojemu przy krawędzi.

Najpierw wydobyli Borysa, który z radości wylizał chyba wszystkich, łącznie z gotami. Potem Ninę, która była już tak zmarznięta, że nie miała nawet siły się wstydzić.

Wkurzony komendant ratowników soczyście opisał bezmyślnego psa, nierozsądną Ninę, leniwych gospodarzy osiedla i nieudolnych kopaczy. Rząd też się oberwało. Borys takich słów jeszcze nie słyszał, więc z zapałem próbował lizać komendanta w nos i w końcu mu się udało rozbił mu przy okazji swą głową nos.

O pierwszej w nocy obrazek był taki: usyfiony, szczęśliwy Borys, Nina cała w warstwie błota, ubabrani ratownicy razem z gotami i dowódca z krwawiącym nosem.

Niech pani szkoli swojego potwora mruknął poszkodowany.
Szkolić próbuję, ale on oporny.
Jak ja odparł got do gota i, nie wytrzymawszy konwencji, zarżał wesoło.

Mieszkam w tamtej klatce, może zechcą państwo się umyć? zaproponowała Nina, wciąż dygocząc z zimna.
Idź, idź zachęcali ratownicy dowódcę bo wyglądasz jak sam Hannibal Lecter.

Może powinnaś iść wykopać własny dół? powiedziała później przyjaciółka Niny. Bo zanim te spółdzielnie coś zrobią, to całe życie przesiedzisz sama!

P.S. Dzieci Niny nie są cudowne, tylko zwyczajne, mądre i śmieszne i Staś, i Lidka. W pierwszej klasie trzeba było opowiedzieć o rodzinie.

Nasz tata ratuje świat! A mama pracuje komputerem! wykrzyknął rezolutny Staś.
A cicha Lidka dodała:
A nasz pies umie oglądać telewizję!