Czy naprawdę warto rzucać się na cudze, kiedy swojego brak?

„Własnego faceta nie masz, to na cudzego się rzucasz? Przyjaciółka się nazywa. Żeby twojej nogi w moim domu więcej nie było!” – wściekle rzuciła Kinga.

Wysiadać z autobusu nie miała ochoty. Justyna mieszkała na osiedlu nowych bloków, gdzie komunikacja miejska jeszcze nie docierała. Od przystanku do domu było daleko, a do tego taka pogoda. Cóż, skorzysta, zajdzie do sklepu. Obiecywali, że w sąsiednim bloku otworzą market, ale kto wie, kiedy to nastąpi. Trzeba będzie zapłacić za wczorajsze lenistwo – lodówka niemal pusta.

Justyna wysiadła i nie zdążyła zrobić dwóch kroków, gdy podmuch wiatru zerwał jej kaptur, wrzucając w twarz kosmyk włosów wraz z garścią kłującego śniegu. Wiatr zdawał się wiać jednocześnie ze wszystkich stron, uparcie próbując oślepić ją lodowatym pyłem.

Naciągnęła kaptur głębiej na twarz, szła, przytrzymując go dłonią pod brodą, zgarbiona, pochylona jak staruszka. Tuż przed sklepem omal nie przeszła w bieg – tak bardzo chciała schronić się przed wichurą.

W końcu za nią zatrzasnęły się drzwi, a Justyna znalazła się w względnej ciszy sklepowych półek. Odsunęła kaptur, potrząsnęła głową, rozprostowując potargane włosy. Wzięła koszyk i ruszyła między regały. Brała tylko to, co niezbędne, by zmieściło się w jednej reklamówce – resztę kupi jutro. W końcu droga powrotna też będzie wymagać jednej wolnej ręki do przytrzymania kaptura.

Zauważyła przed sobą młodą kobietę z wózkiem, za który trzymał się sześcioletni chłopiec w napompowanym kombinezonie, wyglądający jak mały astronauta. Kobieta jedną ręką pchała wózek, w drugiej trzymała koszyk. Szli wolno – nie dało się ich minąć. Justyna skręciła w następną alejkę. Wzięła butelkę mleka i skierowała się ku półkom z pieczywem.

I znów przed sobą zobaczyła tę samą kobietę z wózkiem. Justyna miała właśnie zejść im z drogi, gdy z wózka wypadła mała pluszowa zabawka. Podniosła ją.

– Zaczekajcie, upuściłaś! – zawołała.

Kobieta zatrzymała się, odwróciła.

– Proszę… – Justyna podała zabawkę i nagle rozpoznała w kobiecie swoją dawną koleżankę ze szkoły. – Kinga! – wykrzyknęła radośnie i zaskoczona.

– Justyna! – ucieszyła się Kinga.

– Idę i myślę: jaka desperatka wychodzi z dziećmi w taką pogodę – powiedziała Justyna.

– Mieszkamy w tym samym bloku. Wyjrzałam, mleka brak, kasza manna się skończyła. Chciałam szybko sama skoczyć, ale Zosia rozkaprysiła się, Krzyś sobie z nią nie poradzi. Więc wyszliśmy wszyscy.

Na języku kołatało się pytanie o męża, ale Justyna pohamowała się w porę. Nie wypada od razu wypytywać. Pewnie jeszcze w pracy.

Spuściła wzrok na chłopca. Obojętnie przyglądał się paczkom ciastek.

– Mój pomocnik – z dumą oznajmiła Kinga.

– Ile ma lat?

– Sześć. We wrześniu Krzyś idzie do szkoły.

– Chodźmy do domu, chcę dokończyć bajkę – niechętnie oznajmił chłopiec i spojrzał na matkę wymownie.

– Zaczekaj, już idziemy – stanowczo odparła Kinga. – Wybacz, Justyna, widzisz, nie należę do siebie. Słuchaj, zapisz mój adres i numer.

Justyna pospiesznie sięgnęła po telefon.

– Zadzwoń koniecznie, pogadamy. Dzieci zwykle śpią już o dziesiątej – powiedziała Kinga, kierując się ku kasie.

– Czekaj, a zabawka? – zawołała Justyna.

Kinga coś szepnęła do syna. Krzyś podbiegł, odebrał od Justyny różowego króliczka i wrócił do matki. Kinga skinęła głową i ruszyła dalej, robiąc synowi wyrzuty, że nie podziękował.

*„Niesamowite, nigdy bym nie pomyślała, że Kinga będzie mieć dwójkę dzieci. Jak ona sobie w ogóle radzi? Ja bym się nie odważyła wyjść w zamieć…”* – rozmyślała Justyna, stojąc w kolejce do kasy.

*„Dlatego nie masz ani męża, ani dzieci”* – oznajmił jej wewnętrzny głos.

W domu usmażyła jajecznicę. Nie miała ochoty na nic bardziej skomplikowanego. I tak już późno na obfity posiłek. Czekając, aż zagotuje się woda w czajniku, przyglądała się nowej kuchni. Mieszkanie kupiła pół roku temu i była z tego dumna.

W pokoju stały tylko szafa, telewizor i kanapa, przez co wydawał się pusty i nieprzytulny. Za to kuchnię urządziła od razu. Dla kobiety kuchnia to serce domu. Tu spędzała większość czasu. Teraz wpadała tu tylko, by szybko coś przygotować i zjeść przed telewizorem. Ale kiedyś będzie miała rodzinę – męża, dzieci. I stanie się taką samą „kwoką” jak Kinga. Justyna westchnęła.

W matowych, kremowych frontach szafek odbijało się światło żyrandola. Czajnik zagwizdał, poderwała się, by go wyłączyć. Po kolacji zaniosła naczynia do zlewu. Stanęła przy oknie, wpatrując się w migające w ciemności reflektory samochodów, przypominające świąteczne lampki. W oknach innych bloków jarzyły się prostokąty światła. Ludzie siedzieli przy wspólnym stole, jedli, rozmawiali. Może ktoś tam też właśnie patrzy przez okno i myśli to samo.

Przypomniała sobie Kingę. *„Ona pewnie nie ma czasu tak stać i patrzeć. Dwójka dzieci. A zawsze mówiła, że będzie mieć tylko jedno albo wcale.”*

– *„Nie zamierzam marnować najlepszych lat na niewdzięczne bachory, które wyrosną, odejdą, a ja zostanę sama jak palec. Nie, dziękuję. Będę żyć pełnią życia. Niech inni się rozmnażają”* – mawiała Kinga w liceum.

Justyna wtedy się sprzeciwiła, mówiąc, że dzieci to przecież nasza kontynuacja, sens życia.

– *„No to sobie rób na zdrowie”* – odparła Kinga.

Justyna mieszkała tylko z matką. Zmarła rok temu. Ojciec gdzieś był, ale od dawna miał nową rodzinę. Gdyby miała brata czy siostrę, nie byłoby tak samotnie. No tak, każdy pragnie tego, czego sam nie doświadczył.

Justyna wychowała się w niepełnej rodzinie i marzyła o rodzeństwie, potem o dzieciach. A została zupełnie sama. Kinga miała matkę, ojca i dwóch braci. Była najstarsza. MoPo latach, gdy spotkały się przypadkiem na placu zabaw, gdzie bawiły się ich dzieci, Kinga i Justyna wymieniły się tylko krótkim, pełnym zrozumienia spojrzeniem, bo teraz obie wiedziały, że każdy wybór ma swoje cienie i blaski, a życie nie rozdaje kart według naszych marzeń.