Czy naprawdę orchidea jest winna? — Pola, zabierz tę orchideę, bo inaczej ją wyrzucę — rzuciła niedbale Kasia, biorąc z parapetu przezroczystą doniczkę z kwiatem i podając mi ją do rąk. — Och, dzięki, kochana! Ale czym tak podpadła ci ta orchidea? — dziwiłam się, bo na parapecie stały jeszcze trzy piękne, zadbane orchidee. — Ten kwiat podarowano mojemu synowi na ślubie. Wiesz, jak to się skończyło… — westchnęła ciężko Kasia. — Wiem, że twój Darek rozwiódł się, nie będąc nawet roku w małżeństwie. O przyczyny nie pytam, domyślam się, że musiała być poważna. Darek przecież tak uwielbiał Tosię — nie chciałam rozdrapywać świeżej rany przyjaciółki. — Kiedyś ci opowiem, Polu, dlaczego się rozstali. Ale teraz jeszcze za ciężko o tym mówić — zamyśliła się i uroniła łzę Kasia. Przyniosłam „wygnaną” i „odrzuconą” orchideę do domu. Mąż spojrzał współczująco na „nieszczęśliwy” kwiat: — Po co ci ten marny kwiatek? W tej orchidei nie ma życia. Nawet ja to widzę. Nie trać na niego czasu. — Chcę spróbować ją odratować. Dam jej trochę serca. Zobaczysz, jeszcze się nią zachwycisz — bardzo chciałam tchnąć życie w tego smutnego, umierającego kwiatka. — Kto by się wzbraniał przed miłością? — odpowiedział żartobliwie mąż i puścił do mnie oczko. Tydzień później zadzwoniła Kasia: — Pola, mogę przyjechać? Nie mogę już dłużej dusić tego w sobie. Chcę ci wszystko opowiedzieć o nieudanym małżeństwie Darka. — Kasiu, przyjeżdżaj, nie zastanawiaj się. Czekam — nie mogłam odmówić przyjaciółce. Kasia wspierała mnie, kiedy rozstawałam się z pierwszym mężem, gdy nie dogadywałam się z drugim… W ogóle, nasza przyjaźń trwa już od lat. Kasia dotarła w godzinę. Usiadła wygodnie w kuchni. Za lampką wytrawnego wina, filiżanką kawy i czarną czekoladą zaczęła się długa rozmowa o życiu. — Nigdy bym nie przypuszczała, że moja, teraz już była, synowa do czegoś takiego jest zdolna. Darek i Tosia byli razem siedem lat. Długo się jej przyglądał, dla niej zostawił Anię. A ja taką miałam do niej sympatię. Taka była swojska, ciepła, jak córka. Ale nagle pojawiła się śliczna Tosia. Darek jakby oszalał na jej punkcie. Latał za nią jak trzmiel koło kwiatka. Miłość do Tosi go pochłonęła. Przyznaję, Tosia miała urodę modelki. Darkowi się podobało, gdy koledzy wzdychali na jej widok, a na ulicy ludzie się za nią oglądali. Zdziwiło tylko, że nie mieli dzieci przez te siedem lat. Myślałam, że Darek chce wszystko po kolei: najpierw ślub, potem dzieci. Darek nie lubi zwierzeń, a my z mężem nie wtrącamy się do jego prywatnych spraw. Syna postawił nas przed faktem: — Mama, tata, żenię się z Tosią. Właśnie złożyliśmy papiery w USC. Urządzę wesele na cały Kraków! Nie pożałuję grosza. Ucieszyliśmy się. W końcu syn zakłada rodzinę. Ma już trzydzieści lat. Wyobraź sobie, Pola, date ślubu przesuwaliśmy dwa razy. Raz Darek zachorował, raz ja się opóźniłam w delegacji. Wtedy coś mnie tknęło, że z tą uroczystością jest coś nie tak… Ale nie mówiłam nic synowi, bo był taki szczęśliwy. Poza tym chciał koniecznie sakramentu u księdza Pawła z naszej parafii. Ale i tu się nie udało. Ksiądz długo był poza Krakowem, a Darek chciał ślubować tylko u niego… Po prostu, Pola, wszystko szło pod górkę. Znaki były. No ale odbyło się huczne wesele. Popatrz, tutaj na zdjęciu ta orchidea, którą przynieśli w prezencie: kwitła, była przepiękna. Liście jak żołnierze stały. A teraz? Same smętne strzępki zostały. Darek z Tosią mieli jechać w podróż poślubną do Paryża i nagle problem: Tosię nie wypuścili za granicę — podobno nie zapłaciła dużej grzywny. Zatrzymali ich na lotnisku. Darek był cały w euforii, nie zwracał uwagi na przeciwności — żył marzeniami o rodzinie. Niestety, krótko po ślubie Darek ciężko zachorował i trafił do szpitala. Lekarze nie dawali wielu nadziei. Tosia przychodziła tydzień, a potem oznajmiła: — Przepraszam, ale mąż inwalida nie jest mi potrzebny. Składam pozew o rozwód. Wyobrażasz sobie, co czuł mój syn, leżąc bezwładnie w szpitalnym łóżku? Ale tylko powiedział: — Rozumiem cię, Tosiu. Nie będę przeszkadzał w rozwodzie. I tak się rozeszli. Syn odzyskał zdrowie — znalazł się dobry lekarz, pan Piotr Bogdanowicz. On postawił Darka na nogi w pół roku. Rodzina Bogdanowiczów bardzo nas polubiła, a ich córka, dwudziestoletnia Marysia, zakochała się w Darku bez pamięci. Darek na początku kręcił nosem: — Taka niziutka, nawet nieładna… — Synku, spójrz na nią inaczej. Z urody wody nie pijesz. Miałeś już żonę modelkę… Lepiej pić wodę w radości, niż miód w smutku! Długo syn nie mógł zapomnieć Tosi, ale jej zdrada bolała. Marysia chodziła za nim krok w krok, dzwoniła, dopytywała. Postanowiliśmy z mężem zorganizować wspólny wypad pod Kraków. Darek był zamyślony i przygnębiony. Nie cieszył się z ogniska, zapachu kiełbasek czy naszej wesołej kompanii. Marysia spoglądała na Darka z uwielbieniem, ale on ani razu na nią nie zerknął. Mówię do męża: — Na darmo ta swatka. Darek wciąż żyje przeszłością. Tosia siedzi mu głęboko w sercu. Minęły cztery miesiące. Pewnego dnia dzwonek do drzwi. Stoi Darek z tą właśnie orchideą w rękach: — Mamo, przynoszę resztki starego szczęścia. Rób z tym kwiatem, co chcesz. Niepotrzebny mi już egzotyk. Wzięłam orchideę z przymusu. Przestałam ją lubić, jakby była winna nieszczęściom syna. Postawiłam ją w kąt, nie podlewałam. Niedawno sąsiadka mówi: — Kasiu, widziałam Darka z jakąś drobną dziewczyną. Ta była żona to o wiele ładniejsza była! Nie wierzyłam — czyżby syn z Marysią? — Poznajcie się, Marysia i ja jesteśmy już małżeństwem — Darek trzymał delikatnie drobną żonę za rękę. Zamieniłam z Darkiem słowo: — Nawet jej pokochałeś? Nie robisz tego na złość Tosi? — Nie, mamo, już nie żyję przeszłością. A z Marysią… po prostu jest nam razem dobrze. To cała historia, Pola. Kasia powiedziała wszystko do końca. Przez dwa lata nie miałyśmy kontaktu — życie gnało nas w codzienność. A orchidea… ożyła, rozkwitła pięknie. Kwiaty potrafią się odwdzięczyć za opiekę. Spotkałam się z Kasią w krakowskim szpitalu położniczym: — Cześć, przyjaciółko! Co tu robisz? — Marysia urodziła bliźniaki. Dziś wychodzą do domu! — Kasia była cała w uśmiechach. Niedaleko stał Darek z bukietem czerwonych róż i mąż Kasi. Z porodówki wyszła wyczerpana, ale szczęśliwa Marysia. Za nią położna niosła dwa „żywe”, „śpiące” zawiniątka. Zaraz potem wychodziła też moja córka z nowo narodzoną wnuczką. A Tosia błaga Darka o przebaczenie i nowy początek… …Można skleić filiżankę, ale już się z niej nie napijesz…

-Cześć, Pola, zabierz tę storczykę, bo jak nie, to ją wyrzucę powiedziała Kasia, zdejmując niedbale z parapetu przeźroczystą doniczkę z rośliną i podając mi ją do ręki.
-Ojej, dzięki, przyjaciółko! Ale powiedz, czemu ci ta storczyka nie odpowiada? zdziwiłam się, bo na parapecie stały jeszcze trzy piękne, zadbane storczyki.
-Ten kwiat dostał mój syn na ślub. A wiesz, jak się to wszystko skończyło Kasia westchnęła ciężko.
-Wiem, że twój Damian się rozszedł, nie wytrwali razem nawet roku. O powód nie pytam. Domyślam się, że musiał być poważny. Damian był przecież zapatrzony w tę swoją Justynę nie chciałam drążyć świeżej rany przyjaciółki.
-Może kiedyś ci opowiem, Pola, czemu się rozwiedli. Na razie to zbyt trudne Kasia zamyśliła się i otarła łzę.
Wzięłam wygnaną i odrzuconą storczykę do domu. Mój mąż spojrzał z politowaniem na smętną roślinę:
-Po co ci ten bidulek? Tam nie ma życia, nawet ja to widzę. Szkoda czasu.
-Chcę jej dać trochę serca, spróbuję odratować. Wierz mi, jeszcze się tą storczyką zachwycisz naprawdę chciałam tchnąć życie w tę więdnącą roślinę.
Mąż zażartował, puszczając do mnie oko:
-Kto by się oparł opiece pełnej miłości?
Po tygodniu zadzwoniła Kasia:
-Pola, mogę do ciebie wpaść? Nie mogę już tego dusić w sobie. Muszę ci wszystko powiedzieć o tej nieudanej przygodzie Damiana z Justyną.
-Kasiu, przyjeżdżaj śmiało. Czekam nie mogłam jej odmówić. W końcu to ona mnie wspierała, gdy sama rozstawałam się z pierwszym mężem, a potem, gdy nie układało mi się w drugim związku… W ogóle przyjaźnimy się od lat.
Kasia zjawiła się godzinę później.
Usiadła wygodnie w kuchni. Przy kieliszku wytrawnego wina, filiżance parzonej kawy i gorzkiej czekoladzie popłynęła opowieść o życiu:
-Nie przypuszczałam, że moja, już była synowa, jest do tego zdolna. Damian i Justyna byli razem siedem lat. Damian długo przyglądał się tej dziewczynie. Dla niej zostawił Anię. A ja Anię uwielbiałam, taka była swojska, ciepła. Mówiłam jej córcia. Nagle pojawiła się piękność Justyna. Damian ogłupiał biegał za nią jak motyl za kwiatem. Kochał ją do szaleństwa, Anię natychmiast odstawił.
Przyznam, Justyna prezentuje się jak modelka. Damian lubił, gdy koledzy podziwiali jego żonę, a ludzie na ulicy oglądali się za taką urodą. Zdziwiło mnie tylko, że przez siedem lat razem nie doczekali się dziecka. Pomyślałam, że synek chce być w porządku najpierw ślub, potem dzieci. Damian nie był rozmowny. My z mężem do jego spraw osobistych się nie wtrącaliśmy.
Postawił nas przed faktem:
-Tato, mamo, żenię się z Justynką. Złożyliśmy już wniosek w urzędzie stanu cywilnego. Zrobię wesele jak się patrzy! Na niczym nie oszczędzę.
Ucieszyliśmy się z mężem wreszcie będzie miał rodzinę, już trzydziestka na karku.
Wyobraź sobie, Pola, datę ślubu dwa razy trzeba było przesuwać. Raz Damian zachorował, raz ja się przeciągnęłam w delegacji. Coś mi mówiło, że to zły znak, ale nie chciałam psuć Damianowi humoru. On promieniał, gdy planował ślub. Nawet chciał się z Justyną pobłogosławić w kościele. Ale i to nie wyszło ksiądz Sylwester na długo wyjechał w rodzinne strony. Damian koniecznie chciał, żeby to on ich pobłogosławił… Pola, nic nie układało się jak trzeba. Znaki były wszędzie…
Wesele urządziliśmy huczne. Popatrz na zdjęcie widzisz te kwitnące storczyki? A liście stały jak żołnierze! Dziś to tylko smętne szmatki.
Damian z Justyną zaplanowali podróż poślubną do Paryża. I nagle problem Justynę nie przepuścili przez granicę, bo miała niezapłaconą ogromną karę. Na lotnisku zawrócili ich do domu. Damian nie przejmował się tymi kłopotami. Był zakochany po uszy i marzył o szczęśliwej rodzinie.
A tu nagle Damian ciężko zachorował. Trafił do szpitala, lekarze nie dawali mu szans, rozkładali ręce.
Justyna przychodziła do niego tydzień, aż oświadczyła:
-Przykro mi, ale nie chcę męża inwalidy. Złożyłam pozew o rozwód.
Wyobrażasz sobie, Pola, jak musiał się czuć mój syn, leżąc bezwładnie w szpitalnym łóżku? Odpowiedział jednak spokojnie:
-Rozumiem cię, Justynko. Nie będę robił problemów.
I rozwiedli się.
A Damian wyzdrowiał. Znaleźliśmy dobrego lekarza doktora Piotra Bogdanowicza. To on postawił Damiana na nogi w pół roku. Młody organizm, da się radę, uspokajał mnie. Zaprzyjaźniliśmy się z jego rodziną. Miał przecudną dwudziestoletnią córkę Marysię. Damian początkowo kręcił nosem:
-Za niska, taka niepozorna.
-Synu, popatrz na Marysię. Uroda to nie wszystko. Już jedną modelkę miałeś… Lepiej wodę pić ze szczęściem, niż miód w żalu.
Nie mógł zapomnieć Justyny, choć jej zdrada bolała jak drzazga w sercu. Marysia zakochała się w nim bez pamięci, dzwoniła, chodziła za nim krok w krok.
Postanowiliśmy jakoś zbliżyć dzieci. Pojechaliśmy razem na Mazury. Damian łaził ponury jak cień. Nie cieszył się ani ogniskiem, ani kiełbaskami, ani naszym towarzystwem. Marysia łapała każdy jego wzrok, ale Damian nie spojrzał ani razu na zakochaną dziewczynę.
Mówię do męża:
-To wszystko nie ma sensu. Damian wciąż kocha Justynę. Siedzi mu w sercu jak cierń.
Minęły trzy-cztery miesiące. Dzwonek do drzwi. Damian stoi na progu z tą storczyką w ręku:
-Mamo, przynoszę ci resztki dawnego szczęścia. Rób z tym kwiatem, co chcesz. Ja już nie chcę tej egzotyki.
Niechętnie wzięłam kwiat. Przestałam go podlewać, schowałam na dno pokoju. Jakby winna była roślina nieszczęściom syna.
A tu ostatnio spotykam sąsiadkę:
-Kasiu, widziałam Damiana z taką małą, drobną dziewczyną. Ta twoja była synowa to jednak inny kaliber była…
Nie wierzyłam: Damian z Marysią? Romans?
-A witajcie, oto moja żona, Marysia uśmiechnął się Damian, delikatnie trzymając drobną dłoń żony.
Spojrzałam na męża z niedowierzaniem:
-Co jest, była jakaś uroczystość, wesele, zaproszenia?
-Nie, po cichu wzięliśmy ślub w USC. Ksiądz Sylwester dał nam błogosławieństwo. Jesteśmy z Marysią razem na dobre i złe.
Wciągnęłam Damiana na bok:
-Synu, czy ty naprawdę pokochałeś tę dziewczynę, nie zrobisz jej krzywdy? Może to tylko zemsta na Justynie?
-Nie, mamo. Przechorowałem tamtą miłość. Nawet imienia Justyny już nie wypowiadam. Świat Marysi i mój połączyły się jak dwa puzzle.
Zakończyła Kasia swoją opowieść i wylała wszystko do ostatniej kropli.
Nie widziałyśmy się później przez dwa lata obowiązki, codzienność, czas szybko leci.
Storczyk ożył, wypuścił nowe pędy, obsypał się kwiatami. Kwiaty naprawdę potrafią odwdzięczyć się za opiekę.
Spotkałam Kasię w szpitalu położniczym:
-Cześć, Pola! Co tu robisz?
-Marysia właśnie urodziła bliźniaki. Dziś wychodzi promieniała Kasia.
Niedaleko, rozemocjonowany Damian i mąż Kasi czekali z ogromnym bukietem czerwonych róż.
Na progu pojawiła się zmęczona, ale szczęśliwa Marysia. Za nią pielęgniarka niosła dwa zawiniątka.
Nagle moja córka z wnuczką na rękach dołączyła do nas.
Justyna prosiła Damiana o wybaczenie i powrót do przeszłości.
Tylko, że pękniętą filiżankę można skleić, ale pić z niej już się nie da…

W życiu nie obwiniajmy niewinnych rzeczy za własne smutki. Czasem trzeba dać czasowi czas, by serce znów rozkwitło. Nawet storczyk da się ocalić, jeśli tylko otoczymy go cierpliwością i miłością.