Czy masz właśnie wysypać walizkę z rzeczami? – zapytała żona

Walizka z rzeczami musisz teraz wynieść? zapytała Żona.
Zabierz ją! odparła nieśmiała, przygotowująca się do długiego powrotu dziewczyna, nie mogąc pojąć, jak szybko wszystko się dzieje.
Po prostu przyjdź! dodała Świetlana.
Jaką walizkę? Samo noście swoje walizki! pomyślała Jadwiga, stąpając po dywaniku w przedpokoju, i wyszła, czując, że nocny sen zostawił po sobie tylko delikatny osad.

Wieczorem w domu rozległo się dźwięk skanera.
Będziesz mieć dziecko! Będziemy mieć dziecko! oznajmiła z ceremonialnym podniesieniem ręki Jadwiga, spoglądając na Leona Jerzego, oczekując wywołania efektu. Czy nie jesteś szczęśliwy, kochany?

Jadwiga Stępień pojawiła się w ich technikum medycznym na trzecim roku, razem z Wojciechem Rysiewiczem, którzy przenieśli się z innego miasta. Ojciec Wojciecha, żołnierz, dostał rozkaz służby w innym miejscu, więc rodzina wyjechała, a dziewczyna, będąca jego kochanką, ruszyła w ślad za ukochanym Jadwiga stała się prawdziwą towarzyszką broni.

Wojciech jednak nie wrócił. Kiedy po przeprowadzce dziewczyna odkryła, że wkrótce zostanie mamą, jej partner zniknął w tajemniczym połączeniu zniknął bez śladu, rozjechał się od rodziców, nie wiadomo dokąd, zabrał dokumenty ostatniego roku studiów medycznych i stał się niedostępny telefonicznie.

Wtedy Jadwiga dostrzegła, że przystojny wykładowca anatomii, Leonard Jerzy, zwraca na nią uwagę. Jadwiga była kobietą bystrą, jej kręcone włosy pracowały dobrze. Powrót z brzuchem do rodziców nie był dla niej opcją nie wróżyło nic dobrego.

Dziecko było jedyną nadzieją rodziców, a za zburzenie tej nadziei mogliby ją łatwo przygnieść. Nie tylko wróciła, ale i z dodatkowym głosem w torbie! W wielodzietnej rodzinie nie przyjmowano różnorodnych zwierzaków i różowych kucyków.

Wtedy pojawiła się perspektywa trzystaletniego, ugruntowanego mężczyzny. Nikt nie ukrywał, że w rodzinie Lenka nie było dzieci

Dziewczyna wkradła się w związek z zamężnym Leonardem. Z radością zauważyła, że nie przywiązuje wielkiej wagi do środków antykoncepcyjnych więc chciał zostać ojcem, nie inaczej!

No cóż, Lenku spełnię twoje marzenie! Staniesz się szczęśliwym ojcem! pomyślała piękna Jadwiga i przystąpiła do realizacji.

Po półtora miesiąca mogła przekazać kochanemu radosną nowinę: dziecko urodzi się w siódmym miesiącu kto się nim będzie opiekował? Mądry nie powie, a głupi nie zauważy.

Wszystko było przygotowane na najwyższym poziomie najpierw lekka kolacja w uroczystej atmosferze: Jadwiga wynajęła pokój od samotnej babci za symboliczną złotówkę. Starsza pani była otwarta na intymne spotkania i nie przeszkadzała w kontaktach dziewczyny z kochankami, wystarczyło, że płacono za media i od czasu do czasu podawano smakołyki. Życie emerytki nie było łatwe.

Kiedy Lenka wypił kieliszek wina, a Jadwiga tylko łyk, podała mu pozytywny test ciążowy, jak w serialach, i rzekła: Będziesz mieć dziecko! Będziemy mieć dziecko! Czy nie jesteś szczęśliwy, kochany?

Mężczyzna jednak nie zareagował tak, jak się spodziewano nie zaprosił jej do tańca, nie podniósł na ręce, nie poprosił o małżeństwo. Po krótkiej ciszy odparł:

Nie jestem gotowy!

Na co nie jesteś gotowy? zdziwiła się Jadwiga. Zawsze byłeś gotowy, jak pionier!

Na dziecko!

Więc na dzieci byłeś gotowy, a teraz? Przepraszam, odsuwaj się? uśmiechnęła się półsarkastycznie.

Leonard Jerzy zignorował pytanie i po prostu wyszedł.

Cholera, ten wykładowca! krzyknęła Jadwiga, używając w rodzinie języka bez cenzury.

Nie myśl, że mężczyzna był bez serca po prostu Len był bezpłodny! A więc dziecko nie mogło być jego

Mężczyzna pamiętał, że Jadwiga kiedyś spędzała czas z zaginionym Wojciechem Rysiewiczem. Puzzel się uzupełnił.

Bezpłodność Lenka wynikała z infekcji świnki w dzieciństwie, co po latach dało słabe i ociężałe plemniki. Po trzech latach małżeństwa badania nie wykazały wystarczającej liczby ruchliwych komórek.

Znał to tylko on i jego żona, trzymając w ścisłej tajemnicy, udając, że intensywnie pracują nad problemem. W przyszłości planowali przyjąć dziecko ze służby dziecka.

Ojciec Lenka, zdiagnozowany na nowotwór, został objęty opieką i obiecywano mu wnuka. Choroba postępowała, więc Leonard i Świetlana postanowili pozwolić mu odejść w spokoju, by nie zwiększać cierpienia.

W ich małżeństwie wszystko układało się dobrze: Leonard kochał Świetlanę i był jej wiernym mężem. Mała zdrada według nich umacniała związek. Po wieści o ciąży Jadwigi uczucie Leona do niej znacznie osłabło.

Leonard przestał zwracać uwagę na studentkę Stepanową, więc ta, nie znajdując innego wyjścia, przybyła do jego domu z prawdą o ich czystej miłości.

Świetlana, kobieta wyważona, odpowiedziała na słowa Jadwigi o wielkiej miłości i macierzyństwie krótkim, bez emocji:

Zabierz ją!

Jak to? zdziwiła się dziewczyna, gotowa na długi powrót.

Po prostu przyjdź! Czy wiesz, co to jest walizka? Sam noście swoje! krzyknęła Świetlana.

Jadwiga wyszła na dywanik, czując, że wszystko minęło, ale w tle pozostał niepokojący osad.

Wieczorem w domu rozległ się rozgłos skanera.

Komu wierzysz, Świetlko? zapytał Leonid, prawdziwie oburzony. Nie mam gdzie postawić prób! Czy naprawdę mnie nie znasz? Ja jestem przykładem rodzinnego człowieka!

Leon był przykładem rodzinnego człowieka, nie miał hałaśliwych powiązań. Świetlana wierzyła mu w pełni i tym razem uznała sprawę za zamkniętą. Nikt nie przyszedł z walizką.

Studentka Stepanowa, nie czekając na kochanka, nie poszła do dziekanatu, by oskarżać wykładowcę o molestowanie. Jadwiga nie była głupia i rozumiała, że czasy lokomotyw i partii minęły.

Pójdziemy inną drogą! mawiał kiedyś niezapomniany Ilich. Jadwiga wykorzystała słowa przywódcy.

Właśnie więc skierowała swoje kroki ku Yurii Siergiejowi potencjalnemu teśćowi Leona którego adres można było znaleźć w internecie.

Ojciec, będąc w pewnej otępłości od leków, spotkał piękną, ciężarną dziewczynę z duszą pełną ciepła: Będziesz mieć wnuka! w końcu spełniło się jego marzenie.

Bez zastanowienia zaoferował jej pomoc materialną w wysokości trzydzieści tysięcy złotych miesięcznie, myśląc, że syn jeszcze się nie zdecydował, więc niech rozważa spokojnie. Dziadek nie zostawił jej samej i miał wspierać ją.

Jednocześnie Yura kochał swoją synową Świetlanę i nie chciał jej sprawiać kłopotów, więc postanowił zachować wszystko w tajemnicy.

Nadmuchana Jadwiga odleciała z poczuciem triumfu życie się udało.

Zabrała studia, choć mogła jeszcze dojeżdżać na urlop macierzyński, ale co miałaby robić, gdy co miesiąc napływała jej solidna suma? Dla kogoś to był drobny grosz, a dla Jadwigi, wychowanej w skromnych warunkach, to była fortuna.

Ciąża przebiegała bez poważnych nudności. Jadwiga chodziła po sklepach i kupowała różowe ubranka dla przyszłej córeczki; USG pokazało, że będzie dziewczynką.

Czasem odwiedzała dziadka Jurka, który radośnie witał przyszłą babcię i karmił ją pysznymi owocami, na które Jadwiga nie mogła sobie pozwolić.

Gdy nadszedł termin porodu, przyjechał po nią z szpitala, choć sam potrzebował opiekuna. Obiecał nie zostawić jej po swoim odejściu.

Oczywiście, nie zostawi mnie! myślała żująca czereśnie Jadwiga. A ten Leniek jeszcze się obmyje łzami!

Jury Siergiej odszedł, gdy dziewczynce skończyło się pół roku; choroba, jak to bywa, wygrała. Jadwiga przybyła na pogrzeb, a sąsiadka zgodziła się opiekować dzieckiem: Nie zabiorę jej z łóżeczka, niech leży, a ja się postaram.

Po co ona to robiła? Kto wie! Może myślała, że w tym momencie ujawni się testament, w którym zostanie wskazana wnuczka Jurka, bo on obiecał! A ona wtedy spojrzy w twarze krewnych

Jednak testamentu nie było, a słowa Jurka nie zostały dotrzymane.

Krew na pogrzebie zamarła w nosie rodziny, ale nikomu nie pozwolono wchodzić, bo nie zaproszono jej na stypę.

Opiekunka, będąc przy pogrzebie, wyjawiła całą prawdę, którą skrywał Jurko na prośbę przystojnego Leona.

Kiedy Jadwiga próbowała wsiąść do autobusu po pogrzebowy obiad, kierowca, na polecenie małżonków, zamknął przed nią drzwi. Autobus ruszył, nabierając prędkość, choć Jadwiga biegła za nim i uderzała pięścią w drzwi.

Miała w zanadrzu trochę oszczędności: z tych trzydziestu tysięcy potrafiła odkładać; plus miałą kapitał macierzyński i zasiłek dla samotnej matki na życie miała już wystarczająco.

Zdecydowała się podjąć pracę i później kontynuować naukę zdalnie, bo tak dziś łatwo się da.
Na pracę przyjęto ją do centrum medycznego odbierała telefony przychodzące; wykształcenie medyczne wystarczyło.

Siedmioletnią córeczkę Jadwiga umieściła w żłobku.

Rok po pogrzebie Świetlana zajęła się ciążą! Ponownie ożyły w niej płodności, a męskie komórki znów zaczęły działać.

Na słońcu ludzie wariują od podniecenia! Dlaczego plemniki nie podniecają się same? To też żywe istoty!

Para doczekała się cudownego chłopca; radość nie znała granic.

Wszystko było dobrze, choć Świetlana od czasu do czasu wspominała wizytę Jadwigi, przypominając sobie, że ciąża mogła być od niej. Może dziewczyna nie kłamała?

Jednak kobieta odrzuciła te myśli: Boże, co już różnica? Len był bowiem wyjątkowym ojcem troskliwym, kochającym i czułym, tak jak jej własny mąż.

Reszty nie trzeba było już oglądać.