Czy jest mi coś winna?

Wszyscy nazywali Ludmiłę słoneczkiem, oczywiście żartem. Była po prostu tak błyskotliwą i przyjazną kobietą, że aż trudno było uwierzyć, przez jakie życiowe próby musiała przejść. Niestety, było ich dużo. Tyle, że Ludmiła nie chciała pokazywać ludziom, że jest jej źle. Nie chciała narzekać i dzielić się smutkiem, nie chciała, żeby ktokolwiek jej współczuł.

Urodziła się w niezbyt szczęśliwej rodzinie. Jej ojciec był pracowity i bardzo mądry. Miał dobrą pracę, był inżynierem w fabryce. Ale matka lubiła zaglądać do kieliszka. W ciągu kilku lat zmieniła się z nieziemskiej piękności w tak potworną i brzydką kobietę, że aż żal było na nią patrzeć. Nie zwracała uwagi i nie troszczyła się o innych, nie kształciła się, nie pomagała córce w nauce, nie słuchała jej, nie doradzała. A dziewczynka szukała ciepła i miłości w ramionach rodziców.

Mąż próbował leczyć żonę, ale bezskutecznie. Trzymał się z całych sił tylko ze względu na Ludmiłę. Często można ich było zobaczyć razem. Kiedy ojciec miał wolny dzień, cały poświęcał tylko córce: szli do parku, potem na huśtawki i na lody. Matki jednak nie interesowały takie rozrywki. Przychodzili do niej znajomi od wódki i siedzieli do późna, aż Ludmiła z tatą wracali do domu. Wtedy ojciec wszystkich wyganiał, zaczynał robić porządek w mieszkaniu, próbował przywrócić żonę do przytomności. Mężczyzna nie wytrzymał tego długo: jego serce zatrzymało się, gdy nie miał nawet czterdziestu pięciu lat. Mała Miłka dobrze rozumiała, co się stało i nie mogła uwierzyć, że została w wielkim świecie całkiem sama – bez żadnego wsparcia, bez pomocy, bez najdroższej osoby.

Matka Ludmiły nawet na jakiś czas zapomniała o swojej pasji. Wzięła się w garść, zaczęła pomagać córce w lekcjach, sprzątała i gotowała. Pewnego dnia ładnie się ubrała, uśmiechnęła się do córki i powiedziała:

– Idę szukać pracy, córeczko. Musimy z czegoś żyć.

W odpowiedzi Ludmiła uśmiechnęła się szeroko, a nawet odetchnęła z ulgą. Jako dziecko naiwnie wierzyła, że matka już nigdy nie wróci do dawnego trybu życia. Jednak bardzo się myliła. Jej mama poszła szukać pracy, ale znowu spotkała starych przyjaciół, którzy przyprowadzili ją później do domu w okropnym stanie. Dla Miłki to było przerażające – widzieć, jak ludzie patrzą na codzienne wyskoki jej matki i na to, co potrafi zrobić. Dziewczynka nie miała dziadków, więc musiała to jakoś znosić.

Kiedy Ludmiła skończyła szkołę, poszła do studium pielęgniarskiego. Uczyła się dobrze. Mieszkała w akademiku tylko dlatego, że nie mogła już nerwowo wytrzymać mieszkania razem z matką. Wszyscy w szkole lubili ją i szanowali. Miała wielu przyjaciół. Potem poznała miłego chłopaka. Po ukończeniu studium Ludmiła dostała pracę jako pielęgniarka w szpitalu, a wkrótce po tym wyszła za mąż. Na swoje wesele zaprosiła matkę, chociaż nie spodziewała się, że przyjdzie. Mimo to zjawiła się, nawet w normalnym stanie i dobrze ubrana. Kiedy mąż Ludmiły zapytał:

– Kochanie, naprawdę chciałaś się z nią zobaczyć? Przecież nic od niej w życiu nie dostałaś.

– Staszek, ona nic mi nie była winna. Dała mi życie. Nie dostałam od niej miłości, to prawda. Ale to tylko jej wina, ona sama będzie musiała kiedyś za to odpowiedzieć. Ale jestem jej bardzo wdzięczna za najcenniejszą rzecz, że mogę w tej chwili stać w tej sali obok mojego ukochanego mężczyzny.

— Jesteś świętą kobietą, Miłka, — powiedział ciepło Staszek i delikatnie pocałował żonę w policzek. – Tak trudno jest wybaczyć ludziom, którzy wyrządzili człowiekowi krzywdę. Zwłaszcza jeśli chodzi o rodziców.

– Kochany, – odpowiedziała spokojnie Ludmiła, – dzięki temu jestem teraz taka silna. Nie krytykuję ani swojej matki, ani innych. Chcę po prostu żyć, kochać, cieszyć się każdym nowym dniem…

W tym czasie mama Ludmiły usadowiła się już wygodnie obok barmana.