Czy będziesz na mnie czekać?

„Będziesz na mnie czekać?”

Jak szybko mija czas. Ledwo się obejrzała, a już blisko pięćdziesiąt. A wydawało się, że wiecznie będzie młoda. Alicja spojrzała w lustro. Przekręcała głowę raz tak, raz inaczej. Same rozczarowania. Ale, jak to mówią, trzeba kochać siebie taką, jaką się jest. Więc… Co tu kochać? Cienie pod oczami, kąciki ust opadłe, zmarszczki na twarzy, smutne spojrzenie. Ojej, lepiej nie patrzeć na tę piękność.

A przecież nie nosiła cegieł, nie harowała w fabryce — całe życie spędziła w jasnym, ciepłym biurze, przekładając papiery. A jednak każdy rok odcisnął na niej piętno.

Alicja westchnęła. „I po co te dramaty? Kto na mnie patrzy? Młodych dziewczyn pełno. No już, uspokój się. Oddychaj równo” — rozkazała sobie. I rzeczywiście wzięła głęboki oddech, potem jeszcze jeden. „Głupstwo, że Wojtek wrócił. Dawno o mnie zapomniał. Tyle wody upłynęło…”

***

„Ala, chodźmy do kina?” — zaproponował Wojtek, czerwieniąc się aż po uszy.

„A na jaki film?” — Ala zapytała z udawanym spokojem, podczas gdy serce podskoczyło jej z radości.

„Zapomniałem tytułu, ale chłopaki oglądali, podobało im się.”

„Ja lubię albo o miłości, albo przygodowe” — powiedziała z marzycielskim uśmiechem, zauważając, jak twarz Wojtka się wydłużyła. — „No dobrze, chodźmy. Ale kiedy?”

„Możemy teraz!” — ucieszył się.

Ala pomyślała. Mama nie dała żadnych poleceń, lekcje można odrobić później. Nie musiała pytać o pozwolenie.

„No to chodźmy” — zgodziła się.

W kinie było niewielu ludzi — dzień roboczy. Światła zgasły, zaczął się film pełen strzelanin i pościgów samochodowych. Ala spojrzała ukradkiem na profil Wojtka. Był pochłonięty ekranem. Pod koniec sceny bohater uratował kobietę z rąk bandytów i zaczęli się całować. Ala zesztywnieła i zaczerwieniła się — przecież Wojtek też to widział.

Nagle przysunął się, jak tylko pozwoliło na to ramię fotela, i wziął jej dłoń w swoją. Serce zamarło jej w piersi, nie śmiała się poruszyć. Może teraz dotknie ustami jej policzka… Ale nie. Bohaterowie znów uciekali przed pościgiem, a Wojtek wpatrywał się w ekran. Ala siedziała do końca seansu, wstrzymując oddech.

Gdy światła się zapaliły, Wojtek puścił jej rękę. Nagle zrobiło jej się zimno. W drodze do wyjścia zapięła płaszcz i naciągnęła czapkę, żałując, że film skończył się tak szybko.

Na dworze zapadał zimowy zmierzch. Szli pieszo, a Wojtek z przejęciem relacjonował najciekawsze momenty, jakby nie siedziała obok niego. Gdy milkł, zapadała niezręczna cisza. Ala coś pytała, a on znów zaczynał opowiadać. Czekała, aż znów weźmie ją za rękę. Ale niósł jej plecak w jednej dłoni, drugą gestykulując do akcji na ekranie.

Przed domem zatrzymała się i spuściła wzrok. Wojtek też milczał.

„Pójdę już?” — wzięła od niego plecak i otworzyła furtkę.

„Ala, jeszcze kiedyś pójdziemy?” — zawołał.

Obejrzała się. W półmroku nie widziała jego twarzy, ale wiedziała, że boi się odmowy.

„Pójdziemy!” — odparła radośnie i pobiegła do domu.

Poszli jeszcze kilka razy. Za każdym razem, gdy gasły światła, Wojtek brał jej dłoń i trzymał do końca filmu. Czasem po prostu spacerowali. On skończył szkołę rok wcześniej, na wiosnę miał iść do wojska. Nie poszedł na studia, pracował z ojcem w warsztacie.

Pewnego razu pocałował ją w kącik ust. A ona bała się, że nigdy się nie odważy… Jakże była wtedy szczęśliwa!

Wiosną poszedł do wojska. Wieczorem przed wyjazdem zawołał ją na dwór, rzucając kamykiem w okno. Ala narzuciła płaszcz i wyszła. Był podchmielony.

„Jutro rano jadę. Będziesz na mnie czekać?”

„Tak” — odpowiedziała ochryple. „Oczywiście, że będę.”

Jak on śmiał wątpić? Dla niej nie istniał nikt poza nim.

Wtedy mama zorientowała się, że Ala długo nie wraca, wychyliła się przez okno i zawołała ją do domu. Stanęła na palcach, cmoknęła Wojtka w rozgrzany policzek i uciekła.

Ojciec Ali pił i zeszłej zimy zamarzł w zaspie. Matka związała się z innym mężczyzną. Ala czuła się nieswojo, wstydziła się nawet wyjść do kuchni. Po skończeniu szkoły wyjechała do Warszawy. Niedaleko — zaledwie dwie godziny pociągiem. Matka nie protestowała. Czasem wydawało się Ali, że nawet odetchnęła z ulgą. Dała córce trochę pieniędzy na początek i pomachała na pożegnanie, gdy ta wsiadała do pociągu z jedną małą walizką.

Pierwsze miesiące mieszkała u rodziny koleżanki, też przyjezdnych. Skończyła kurs księgowości i z pierwszego wynagrodzenia wynajęła pokój.

Wojtek nie obiecywał, że będzie pisał. Nie domyślił się czy nie zdążył — ale co za różnica? I tak na niego czekała. Do rodzinnej wsi wracała rzadko. Podczas jednej z wizyt zauważyła, że matka ma zaokrąglony brzuch. Zrobiło jej się przykro — mama pokocha inne dziecko, a ona, Ala, stała się jak odcięty kawałek chleba.

Nie postrzegała matki jako młodej kobiety, choć ta miała zaledwie czterdzieści lat. Nie znała innych matek, które rodziły w tym wieku. Było jej wstyd i niezręcznie, przestała przyjeżdżać.

Ale gdy Wojtek miał wrócić, pojechała. Koleżanka napisała, że rodzice spodziewają się go na weekend. Mały braciszek już dreptał po domu na pulchnych nóżkach. Matka nazwała go Wojtusiem. Gdy Ala wołała go po imieniu, od razu przypominał jej się tamten Wojtek.

Co chwilę wybiegała na ulicę, wypatrując, czy nie idzie. Ale Wojtek nie przyjechał. W sklepie usłyszała, jak jego matka narzeka, że się spóźnia, że przywozi ze sobą narzeczoną — nie miejscową, ale z okolic, gdzie służył.

Całą noc Ala płakała w poduszkę. O świcie wsiadła w pociąg i wróciła do miasta.

Pół roku później poznała chłopakaAle gdy stanął przed nią po latach, zrozumiała, że nigdy tak naprawdę nie przestała na niego czekać.