Czworonożny Przyjaciel

„Burek!”

— Burek, chodź tu szybko! — Wojciech wyskoczył z samochodu i podbiegł do psa leżącego na poboczu.

Ale Burek nie wstał, nie merdał ogonem… Wojciech poczuł, jak serce ściska mu się z bólu — pies nie żył. „Co powiem mamie?!” — myślał, pochylając się nad bezwładnym ciałem Burka, a niechciane łzy spływały mu po policzkach, kapając na siwą mordę psa.

***

Stary pies pani Marianny od samego początku nie polubił jej synowej, Kingi. Już przy pierwszym spotkaniu warczał głucho, gdy tylko mijała go na podwórku, i nerwowo uderzał ogonem o deskę ganku. Kinga bała się go i cicho nienawidziła.

— O, ty darmozjadzie… Gdybym miała wybór, dawno byś poszedł na wieczny spoczynek! — syczała pod nosem, patrząc na Burka.

— Kinga, nie mów tak! Może nie lubi zapachu twoich perfum, a może drażni go stuk twoich butów! To stary pies, a starzy mają swoje dziwactwa… — próbował ją uspokoić Wojciech.

Pani Marianna tylko patrzyła z dezaprobatą. Gdyby ta wymyślna lalunia wiedziała, jaki Burek był naprawdę! Przyniósł w życiu więcej dobra niż Kinga kiedykolwiek zdąży.

***

Pani Marianna starała się nie wtrącać w życie syna. Nawet gdy przedstawił jej swoją narzeczoną Kingę, nie powiedziała nic przeciwko. Choć sercem nie była do niej przekonana. Czuła w Kingi jakąś sztuczność, fałsz… Uśmiechała się, ale ten uśmiech nie ogrzewał. Gdy Wojciech zapytał:

— Mamo, jak ci się podoba Kinga? Piękna, prawda?

— Ty sobie żonę wybierasz… Ważne, żebyś był szczęśliwy. A ja mogę was tylko pobłogosławić… — Przytuliła syna mocno i pocałowała w czoło.

Po ślubie młodzi zamieszkali w mieszkaniu Kingi, które odziedziczyła. Wojciech rzadko odwiedzał matkę na wsi, choć bardzo za nią tęsknił. Kinga nie lubiła tam jeździć — wolała wygodne wakacje, a on nie chciał z nią się kłócić. Ale tego lata żona nagle wpadła na pomysł, by spędzić urlop na wsi.

— Czytałam w internecie, że ekoturystyka jest świetna na stres i zdrowie. W mieście same nerwy, a brak ruchu to nasza zmora! No i to teraz modne! Tylko że drogie… Więc pomyślałam o twojej mamie. — Kinga pakowała walizki.

Wojciech ucieszył się. Dawno nie był w rodzinnym domu, a jeśli miał zostać ekoturystą, by tam pojechać — nie protestował. Pracował zdalnie, więc szybko się spakowali.

Pani Marianna przywitała ich serdecznie.

— Nareszcie przyjechaliście! Odpoczniecie jak ludzie. U nas nie gorzej niż w tych waszych Turcjach i Egiptach.

— No nie porównujmy… — skrzywiła się Kinga. — Swoją drogą, pani Marianno, macie jakieś zwierzęta? Ekoturystyka to pełne zanurzenie w wiejskim życiu.

Teściowa nie do końca rozumiała, o co chodzi, ale odparła:

— Jest Burek i kilkanaście kur. Była koza, ale zeszłego roku padła.

Kinga spojrzała z niesmakiem na starego psa wylegującego się na słonecznym ganku.

— Miałam na myśli pożyteczne zwierzęta! Nie tego psisko-emeryta. Dziwne, że jeszcze żyje.

— Za to mam duży ogródek… Tam roboty huk! Możesz się zanurzać, ile chcesz! — odparła żywo pani Marianna.

— Jutro zaczniemy, mamo — powiedział Wojciech. — Nazrywam drewna, ogrodzenie naprawię, co tam trzeba. A teraz spać.

Wziął walizki i wszedł do domu. Kinga dreptała za nim, grzęznąc obcasami w ziemi i pomstując. Gdy weszła na ganek, Burek podniósł łeb i warknął. Kinga pisnęła i schowała się za męża.

— No co, Burku, obraziłeś się, że Kinga cię nie docenia? — Wojciech poklepał psa po głowie. — Ona nie ze złości…

Burek zamerdał ogonem, ciesząc się z widoku pana, którego znał od szczeniaka.

***

Nazajutrz pani Marianna zabrała synową na obchód gospodarstwa.

— Tu kurnik, tu jabłonka, porzeczki… A tu mój ogródek. Trzeba go odchwaścić.

Z ogródkiem u Kingi nie szło. Wszystkie rośliny wyglądały dla niej tak samo.

— Patrz: to marchewka, a to mlecz. Wyrywaj go! — uczyła teściowa. — Nigdy mlecza nie widziałaś?!

— Widziałam! Ale reszty nie rozpoznaję! Nie jestem botanikiem! — Kinga pociła się, brudziła drogi dres, paznokcie były zniszczone, a plecy bolały po godzinie pracy.

— Dość! To nie ekoturystyka, tylko harówka! Jak to może być zdrowe?!

— Chciałam ci jeszcze pokazać kury…

— Kury jutro! — Kinga ledwo się wyprostowała i wróciła do domu.

Na ganku znów leżał „bezużyteczny” Burek. Warknął, gdy ją zobaczył. Kinga przemykając bokiem, weszła do środka.

— Ten pies mnie nienawidzi! — skarżyła się mężowi. — A jeśli mnie ugryzie?!

— Burek nigdy nikogo nie ugryzł! Po prostu pokazuje, że jeszcze stróżuje. Chyba go uraziłaś.

— Mam go przepraszać?!

— Nie zaszkodziłoby.

Kinga tylko pokręciła palcem przy skroniach.

Teściowa pewnego dnia zaproponowała:

— Pogłaszcz go, pomów. Zrozumie, że swój.

— Czy ja wyglądam, jakby mnie obchodziło, co myśli stara kundelka?! Nie humanizujcie zwierząt!

Pani Marianna westchnęła. O, nie bez powodu nie lubi Kingi… Burek też coś w niej wyczuwał.

***

Pewnej nocy Kinga wyszła podziwiać gwiazdy. Nagle w krzakach coś zaszurało, rozległo się warczenie… Przerażona Kinga potknęła się i wpadła w pokrzywy.

Wojciech wybiegł i znalazł żonę w rowie. Cała pokryta bąblami, trzęsła się z bólu.

— Po co chodzisz po nocy?!

— Twój „nieszkodliwy” Burek chciał mnie zagryźć! — syczała przez łzy.

— Pewnie tylko ostrzegał…

Kinga nie wybaczyła psu tej nocy. Następnego dnia wynajęła miejscowego, by wywiózł Burka.

— Tylko daleko, żeby nie wrócił. Przeżyje — jego szczęście.

Mężczyzna skinął głową. Pieniądze nie śmierdBurek zmarł z wycieńczenia, zanim zdążył wrócić do domu, a gdy Wojciech znalazł go na poboczu drogi, zrozumiał, że już za późno, by naprawić to, co zniszczyła egoistyczna decyzja Kingi.