Czujesz się dobrze? Otwórz, proszę! – Polina mocniej zaczęła stukać w drzwi łazienki.

**8 marca**

„Wszystko w porządku? Marzena, otwórz!” – Agata zaczęła mocniej pukać w drzwi łazienki.

Agata obudziła się i nasłuchiwała. Obok chrapał mąż. Przez białe zasłony chmur przebijało się marcowe słońce. Spojrzała na zegar na ścianie i wzdrygnęła się, myśląc, że spóźni się do pracy. Natychmiast przypomniała sobie, że dziś jest wolne – Dzień Kobiet.

No dobrze, umyć się, napić kawy i przygotować śniadanie, zanim Marzena i mąż wstaną. Ostrożnie wysunęła się spod kołdry. Ale Tomek się obudził, przewrócił na bok.

„Która godzina?” – zapytał, przecierając oczy.

„Wpół do dziewiątej.”

Mąż gwałtownie usiadł na łóżku.

„Spokojnie, wolne, święto, śpij dalej” – uśmiechnęła się Agata.

„A ty czemu wstałaś?” – Tomek złapał ją w objęcia i przytulił mocno. – „Wszystkiego najlepszego, moja ukochana, matka moich dzieci.”

„No cóż, dziecko mamy tylko jedno” – zaśmiała się Agata. – „Idę zrobić śniadanie, a ty jeszcze się prześpij.”

„Skoro ty robisz śniadanie, to ja pójdę na krótki bieg. Pogoda świetna.” – Tomek zrzucił kołdrę, wstał i bosymi stopami poszedł do łazienki.

Agata od wieczora przygotowała twaróg na racuszki. Pozostało tylko dodać pokrojonego banana, obtoczyć w mące i usmażyć na patelni. Wkrótce kuchnię wypełnił słodkawy zapach smażonego twarogu.

„Ale pachnie…” – W drzwiach stanęła rozczochrana Marzena w krótkich spodenkach i koszulce, mrużąc oczy od światła.

Promień słońca na chwilę przebił się przez chmury i rozświetlił kuchnię, odbijając się od błyszczącego czajnika.

Nagle Marzena przycisnęła dłoń do ust i zniknęła z przejścia. Agata stała jak wryta, po czym ruszyła za córką.

„Marzena, otwórz. Wszystko w porządku?” – Agata nasłuchiwała, a potem zapukała do zamkniętych drzwi łazienki. Usłyszała szum wody z kranu. – „Marzena, otwórz!” – Zacisnęła pięści i zaczęła mocniej walić w drzwi.

Serce zalała fala niepokoju. Agata próbowała się uspokoić, myśląc, że córce po prostu zaszkodziło śniadanie. Nagle zamarła, uderzona straszną myślą. Wszystko w niej skamieniało. *„Nie, to nie mogło się przydarzyć Marzenie, nie jej. Maturalna klasa, najlepsza uczennica, szykowała się na studia… Boże, za co?!”*

Z kuchni powiało spalenizną. Agata rzuciła się tam, klącząc, zeskrobała przypalone racuszki do śmietnika. To trochę ją otrzeźwiło. *„Bez paniki”* – próbowała się uspokoić.

Gdy zadzwonił dzwonek, pomyślała, że to Tomek wraca z biegania, i pobiegła otworzyć. Ujrzała w drzwiach młodego mężczyznę z bukietem kolorowych tulipanów.

„Dzień dobry, pani Agato. To dla pani.” – Podał jej kwiaty i uśmiechnął się nieśmiało.

„Dziękuję…” – Agata wzięła bukiet, oszołomiona. – „Wchodź, Marzena jest w łazience.”

Chłopak wszedł, zatrzaskując za sobą drzwi, ale nie zdjął kurtki, kręcił się niepewnie. Po jego nerwowym spojrzeniu Agata zrozumiała – to on był powodem problemów Marzeny.

„Więc to ty?” – syknęła. – „Ty?! Wiesz, że mogę cię wsadzić za uwiedzenie nieletniej?”

Chłopak przestraszył się, mrugając szybko.

„Przyszedłem porozmawiać. Kocham Marzenę i nie ucieknę od odpowiedzialności…”

W tym momencie z łazienki wyszła blada i wykończona Marzena. Spojrzała na matkę, potem na chłopaka.

„Przyszedłeś?” – spytała, powtarzając słowa Agaty.

„Kto mi w końcu wyjaśni, co się dzieje?! Dlaczego rano wymiotuje?! Ty jesteś winien?!” – Agata podniosła głos, wbijając w niego wzrok.

„Mamo! Wszystko w porządku!” – Marzena wyciągnęła ręce, jakby chciała powstrzymać awanturę, i wyszła do swojego pokoju.

„Marzena! Wracaj!” – krzyknęła za nią Agata.

Wtedy zgrzytnął zamek i do mieszkania wszedł Tomek.

„O, masz adoratora?” – Skinął głową w stronę bukietu w rękach Agaty. – „Mam nadzieję, że krzyczałaś z radości, słychać było na klatce.”

„Z radości?!” – Agata ledwo złapała oddech. – „On…!” – Nie mogła wypowiedzieć tej strasznej prawdy.

„Kocham pańską córkę i chcę się z nią ożenić” – wydukał chłopak, czerwony jak burak.

„No proszę. A ja już zacząłem żonę podejrzewać.” – Tomek zażartował. – „Marzena jeszcze się uczy, i ty chyba też. Widzę, że czeka nas poważna rozmowa. Jak ci na imię?”

„Krzysztof, Krzysztof Nowak. Przyszedłem, żebyście nie myśleli, że…”

„Rozbieraj się i wchodź do środka. Aga, włóż kwiaty do wazy. Szybki prysznic i dołączam.” – Tomek zniknął w łazience.

Jego obecność uspokoiła Agatę. Postawiła wazon na stole, patrząc, jak tulipany ożywiają kuchnię. Wróciła do racuszków.

Słońce schowało się za chmurami, jakby bało się gniewu Agaty. Wkrótce na talerzu urosła góra rumianych placuszków. Rozstawiła talerze i kubki. Wszedł Tomek, pachnący żelem pod prysznic.

„O, racuszki! Marzena, zaproś gościa do stołu!” – krzyknął w stronę pokoju. – „Więc o co chodzi?” – Usiadł, patrząc uważnie na żonę.

Agata nie zdążyła odpowiedzieć, do kuchni nieśmiało wszedł Krzysztof. Przy dziennym świetle wyglądał bardzo młodo i onieśmielony. Tomek wskazał mu krzesło, a chłopak usiadł, nie odrywając wzroku od talerza.

Marzena wróciła w jeansach i bluzce, uczesana, wyglądała dużo lepiej. *„Może to tylko fałszywy alarm?”* – Agata złapała się tej myśli. SpKiedy wszyscy usiedli przy stole, Agata spojrzała na młodą parę i zrozumiała, że choć przyszłość nie będzie łatwa, najważniejsze, by córka wiedziała, że nigdy nie zostanie z tym sama.