Czuję, że nigdy się nie rozstaliśmy…

Czasem wydaje mi się, że nigdy się nie rozstaliśmy…

Każdego dnia Wanda wracała do domu z nadzieją, że Krzysztof wróci. Wiedziała, że nie ma kluczy – zostawił je, kiedy odchodził. Mimo to wciąż wyobrażała sobie, że otworzy drzwi i zobaczy w przedpokoju jego trampki. Tym razem cud się nie wydarzył.

Spędzili razem dwa lata. Wypełnił pustkę po śmierci mamy. I po co w ogóle zaczęła tę rozmowę? Od początku nie było między nimi namiętności, po prostu było im dobrze. Ale Krzysztof nie mówił o przyszłości, o ich wspólnym życiu.

— A co dalej? — spytała kiedyś Wanda.

— Chodzi ci o pieczątkę w dowodzie? Co by to zmieniło?

— Dla kobiety to ważne. Jeśli dla ciebie nie, może się rozstaniemy? — powiedziała półżartem, chcąc go sprowokować.

— Więc się rozstańmy — odparł nagle i wyszedł.

Minął tydzień. Czekała. Zadzwonić? Poprosić, by wrócił? Ale jeśli mężczyzna odszedł tak łatwo, znaczy, że nigdy nie kochał.

Pojawił się w jej życiu dokładnie wtedy, gdy została zupełnie sama. Dwa lata temu kierowca dostawczaka dostał zawału, stracił panowanie nad pojazdem i wjechał w przystanek. Mama i jeszcze jedna kobieta zginęły na miejscu, innym szczęśliwie udało się przeżyć. Kierowca zmarł w szpitalu, gdy dowiedział się, co się stało. Rozległy zawał.

Wiadomość obiegła wszystkie media. Po pogrzebie Wanda chodziła jak we mgle. O mało nie wpadła pod samochód Krzysztofa. Zatrzymał się w ostatniej chwili, wysiadł, zaczął na nią krzyczeć, ale gdy zobaczył jej twarz, zamilkł. Odwiózł ją do domu i został.

Był trzy lata młodszy. Niby niewielka różnica, a jednak czuła, jakby dzieliła ich cała dekada. On nie planował, żył dniem, od rozmów o dzieciach uciekał. — „Jakie dzieci? Zdążymy. Wanda, czy nam źle we dwoje?” — śmiał się.

A ona pragnęła rodziny, dzieci, wspólnego wybierania wózka i śpioszków. To go drażniło.

Teraz celowo nie wyjmowała telefonu z torebki, by nie sprawdzać co chwilę. Ledwie się powstrzymywała, by nie zadzwonić. Każdego ranka przed wyjściem do pracy z zapartym tchem sprawdzała wiadomości. Krzysztof nie pisał.

Kolejny samotny wieczór. W telewizji leciał jakiś film. Wanda nie widziała ekranu, myślami była gdzie indziej. Dlatego ledwie usłyszała dźwięk dzwoniącego telefonu w przedpokoju. Długo grzebała w torebce, przeszkadzał portfel, szczotka, drobiazgi. W końcu wyjęła aparat – ale to nie Krzysztof dzwonił. Odebrała, bo nagle pomyślała, że może rozładował mu się telefon albo miał wypadek…

— Wanda? — spytał starszy kobiecy głos.

Nagle przestało mieć znaczenie, kto dzwoni i po co.

— To sąsiadka twojej ciotki Bronki. Bronisława zmarła dziś rano.

Jaka ciotka Bronka? Jaka sąsiadka? O czym ta kobieta w ogóle mówi? I nagle w pamięci zamajaczyło wspomnienie z dzieciństwa. Mała, krągła kobieta, przypominająca pyzę. Zasłaniała usta, gdy się śmiała – mąż wybił jej zęby, gdy był pijany. Pachniała piecem i świeżym chlebem.

Wanda nie mogła doczekać się wakacji, by jechać do ciotki. Ale mama powiedziała, że już tam nie pojedzie. Nie pamiętała dlaczego. Potem zapomniała nawet o samej ciotce.

— Słyszysz mnie? — spytał obcy głos.

— Tak. Co się stało?

— Lekarz mówi, że oderwał się zakrzep. Szpital w powiecie, nie taki jak w mieście… Można było zostawić ją w domu, ale upały… Przyjedziesz?

— Kiedy pogrzeb? — Wanda nie miała zamiaru jechać.

— Pojutrze, jak każe tradycja. Jeśli nie możesz, powiedz, przełożymy…

— Nie, przyjadę. Tylko powiedzcie, jak tam trafić, już nie pamiętam… — przyznała się niechętnie.

— Oczywiście! — ucieszyła się kobieta. — Skąd masz pamiętać? Wieś Zalesie. Autobusem dwie godziny, samochodem szybciej.

— Autobusem — odparła Wanda, przypominając sobie, że Krzysztofa z jego samochodem już nie ma.

— Bilet do Wólki, do nas autobus nie dojeżdża, trzeba iść pieszo. Mam po ciebie przyjechać?

— Nie trzeba.

— Przyjeżdżaj. Poza tobą nie ma już nikogo…

„Nie pojadę. Po co? Ledwie pamiętam ciotkę. Skąd ta sąsiadka w ogóle ma mój numer?” — Wanda otworzyła szafę. Na wierzchu leżała sukienka, w której chowała mamę. — „Mamo… Ty byś pojechała.”

Spakowała długą granatową spódnicę w drobne kwiatki i czarny sweter. Reszta ubrań była zbyt kolorowa na pogrzeb.

Nazajutrz poszła do pracy i wzięła trzy dni urlopu bezpłatnego. Szefowa spojrzała ze współczuciem.

— Jeśli potrzeba więcej, dzwoń.

Wróciła do domu, spakowała niezbędne rzeczy i pojechała na dworzec. Autobus właśnie odjechał, na następny czekała dwie godziny. Nie miała po co wracać. Czekając, krążyła po kawiarniach i sklepikach wokół dworca. Kupiła ciastka, wino. Nie wypadało jechać z pustymi rękami.

Przez całą drogę myślała o absurdalności tej podróży. Gdy wysiadła, słońce chyliło się ku zachodowi, ale wciąż prażyło niemiłosiernie. Wanda szybko spociła się, ubranie przykleiło do ciała. Wtem minął ją samochód. Zatrzymał się kilkadziesiąt metrów dalej, wysiadł z niego młody mężczyzna.

— Wanda? — zapytał.

— Tak. Skąd…

— Nie pamiętasz mnie? Jestem Jakub.

W pamięci zamajaczył chudy chłopak z wiecznym katarem. Nie mogło być, żeby wyrósł z niego taki przystojniak.

— Wsiadaj, podwiozę. Czekają na ciebie.

— Na mnie? — zdziwiła się.

— No jasne. Twoja ciotka nie żyje. Wiemy o twojej mamie. Współczuję. Ciocia Zosia martwiła się, że nikt z rodziny nie przyjedzie. A jednak.

— To ona do mnie dzwoniła? Skąd miała mój numer?

— Pewnie mama zostawiła, kiedy przyjeżdżała. Jesteśmy na miejscu — powiedział, zanim zdążyła zapytać, kiedy mama tu była.

Zanim wyszła z samochodu, podeszła do nichNagle zrozumiała, że to nie przypadek, a los dał jej drugą szansę – by odzyskać to, co straciła, i znaleźć to, czego nawet nie wiedziała, że szuka.