Cztery dni u teściowej: Błąd, którego już nigdy nie popełnię

Cztery dni u teściowej. Błąd, którego nigdy więcej nie powtórzę.

Popełniłam największą głupotę w swoim życiu — zostawiłam naszego półtorarocznego syna pod opieką teściowej zaledwie na cztery dni. Myślałam, że wszystko przewidziałam: napisałam szczegółową instrukcję — aż cztery strony formatu A4, gdzie punkt po punkcie opisałam każdy aspekt opieki nad maluchem w domu. Było tam dosłownie wszystko — od przepisów na kaszę i kompot po zasady ubierania, spacerów, higieny, a oczywiście także snu. Nawet zaznaczyłam, jakich produktów absolutnie nie wolno dawać dziecku, nawet jeśli patrzy na talerz z błagalnym wzrokiem. Osobno opisałam, jakie słowa już zna, co lubi pokazywać na obrazkach, jak naśladuje kotka i pieska. Śmiejecie się? Myślicie, że przesadzam? Być może. Ale moja teściowa to niezła sztuka, i byłam gotowa na wiele. Okazało się jednak, że nie na wszystko.

Bozia, tworząc w niej instynkty macierzyńskie, chyba przypadkiem zmieszała niepokój z obojętnością, doprawiła to hojną porcją chaosu i przykryła frazą: „Przywieźcie, będzie nam miło!” No to przywieźliśmy. Oddaliśmy dziecko, wręczyliśmy instrukcję. I dalej, jak się zdaje, było tak: otworzyli moją instrukcję — i zamknęli. Teściowa machnęła ręką: „Naszych czworo wychowaliśmy bez żadnych papierków i nic im nie jest!” — i zagłębiła się w meandry babcinej logiki.

Syn plątał się po mieszkaniu, a ona chodziła za nim krok w krok z mantrą: „Oj, zaraz upadnie! Oj, się uderzy! Oj, zamknijcie balkon, bo wyleci! Przestawcie to — bo ostre!” Dziecku dawano do jedzenia to, co sami jedli. Śniadanie, obiad i kolacja — to samo. I jedzenie było nie według harmonogramu, lecz według zasady: „Lepiej niech je niż śpi. Jedz, słoneczko, odpoczynek — to potem!”

Dziecko w ogóle nie spało w dzień. Bo po co? Za to miało maraton z bajkami — do późnego wieczora. A harmonogram, który zbudowałam z taką pieczołowitością, przesunął się o dwie godziny do przodu. Teraz każdego dnia zamieniam się w animatora, prowadząc trzygodzinne programy, by jakoś ułożyć go do snu bez histerii. Jeśli ktoś potrzebuje prowadzącej na dziecięcą imprezę — zapraszam, doświadczenie już jest.

Wniosek jest prosty i tragiczny: teściowa to stworzenie z wrodzoną przebiegłością. Nigdy nie powie „nie”, ale zawsze zrobi po swojemu. Dziecko zamiast snu dostaje kolejną miskę makaronu, zamiast harmonogramu — chaos, a zamiast spokoju — babcine lamenty na każdym kroku. „Niech lepiej zje, biedaczek!” — i znowu wpychają w niego wszystko, co popadnie.

Wiecie, to zdanie teraz dla mnie to jak klątwa: NIGDY więcej nie zostawię dziecka z teściową! Ani na godzinę, ani na dzień, zwłaszcza nie na cztery. Możecie nazywać mnie panikarą, nadopiekuńczą matką albo po prostu jędzą, ale moje dziecko to nie królik doświadczalny dla babcinych eksperymentów. To mały człowiek, który potrzebuje porządku, uwagi i miłości, a nie ciągłego przekarmiania i „bajek do północy”.

A jak u was? Często powierzacie swoje dzieci teściowej? Szanuje wasze życzenia czy działa według zasady „ja wiem lepiej”?