– Czterdzieści lat razem pod jednym dachem, a teraz, mając sześćdziesiąt trzy lata, postanawiasz odm…

My z Zdzisławem przeżyliśmy razem czterdzieści lat, i teraz w wieku sześćdziesięciu trzech lat on nagle chce wywrócić swoje życie do góry nogami?

Jadwiga siedziała wieczorem w swoim ulubionym fotelu, patrzyła przez okno na ciche podwórko i próbowała zapomnieć o tym, co wydarzyło się w ciągu dnia. Kilka godzin wcześniej z pośpiechem szykowała kolację, licząc na to, że mąż wróci z wędkowania z dobrym humorem i gdzieś z dorodnym szczupakiem. Zamiast tego pojawił się z jakimiś poważnymi nowinami, które długo dusił w sobie.

Chcę się rozwieść, proszę postaraj się to zrozumieć wypalił niespodziewanie Zdzisław, patrząc w podłogę. Dziewczyny są już dorosłe, wnuki mają swoje życie, a my możemy się rozejść bez kłótni. Wszystko przemyślałem.

Ale jak to? Po tylu latach nagle chcesz się rozstać? Jadwiga nie była w stanie tego ogarnąć. Przynajmniej powiedz mi, co dalej?

Ty zostajesz w naszym mieszkaniu w Poznaniu, a ja przeprowadzę się na działkę pod Śremem stwierdził Zdzisław, wyraźnie już wszystko zaplanował. Nie mamy czego dzielić, wszystko i tak przejdzie kiedyś na córki.

Jak ona się nazywa? spytała Jadwiga zrezygnowanym tonem.

Zdzisław zrobił się purpurowy na twarzy, nerwowo zaczął pakować swoje rzeczy, udając, że nie słyszy pytania. Po tej reakcji Jadwiga nie miała już żadnych wątpliwości jest ktoś trzeci. Nigdy nie przypuszczała, że pod koniec życia zostanie sama, a mąż odejdzie do innej kobiety.

Może jeszcze wszystko się ułoży pocieszały ją potem córki, Sylwia i Grażyna. Tata zawsze miał swoje humory, ale może to tylko chwilowe.

Nie łudzę się westchnęła Jadwiga. Nic już się nie zmieni. Będę żyć dalej i cieszyć się waszym szczęściem.

Dziewczyny pojechały na działkę, żeby poważnie porozmawiać z ojcem. Wróciły jakieś smutne, ale prawdy matce nie powiedziały, tylko zaczęły zmieniać temat i przekonywać, że życie w pojedynkę może być nawet lepsze, mniej zmartwień, więcej wolności. Jadwiga pojęła, o co chodzi, ale nie drążyła. Tylko z każdym dniem coraz trudniej było się odnaleźć, bo rodzina, sąsiedzi i znajomi ciągle pytali, co tam u Zdzisława i czy naprawdę się rozeszli.

No zobacz, czterdzieści lat razem, a facet na starość ucieka do innej wytykały niesłusznie sąsiadki spod ósemki. Młodsza jest czy bogatsza?

Jadwiga sama nie wiedziała, co odpowiadać. Coraz częściej rozmyślała o tej drugiej, ciekawiło ją, kto to właściwie. Nawet wybrała się na działkę pod pretekstem odebrania słoików z zeszłego lata. Nie uprzedzała, żeby nie uniknąć przypadkowego spotkania i rzeczywiście, zastała Zdzisława i jego nową wybrankę.

Zdzisiek, mówiłeś, że eks-żona nie będzie tu przyjeżdżać prychnęła kobieta z krzykliwym makijażem. Myślałam, że wasze sprawy załatwione i nie ma tu czego szukać.

Naprawdę wymieniłeś mnie na coś takiego? rzuciła Jadwiga, nie kryjąc osłupienia.

Zamierzasz tu tak stać i pozwalać, żeby mnie obrażała? grzmiała druga. Poza tym jestem tylko parę lat młodsza, a wyglądam sporo lepiej.

Jeśli ona w tym wieku sądzi, że makijaż i różowe legginsy to jej największy atut rzuciła Jadwiga, celując wzrokiem w zakłopotanego Zdzisława.

W drodze na przystanek autobusowy słyszała jeszcze za sobą kłótnie tej przerysowanej, podstarzałej „Barbie”. W domu dopiero pozwoliła sobie na łzy i zadzwoniła do siostry.

Jadźka, no już zaparzyła jej miętę Anna. Przecież sama mówiłaś, że nowa partnerka Zdzicha nie jest ani ładna, ani bystra

Może to ja już wyglądam jak starsza pani i powinnam odpuścić zwątpiła Jadwiga.

Ależ wyglądasz dobrze jak na swój wiek szturchnęła ją Anna. Tylko nie rozumiem tego wieku i miniówek czy cętkowanych getrów. Kobieta jest piękna, jeśli umie z klasą wyglądać na swoją metrykę.

Jadwiga stanęła przed lustrem i przyznała jej rację. W końcu była sprawna, nie chorowała, a ubrania i kosmetyki regularnie dostawała od córek. Nigdy nie była papugą, nie chciała być jak ta „rywalka”.

Wiesz co ciągnęła Anna. Teraz jesteś wolna, korzystaj z życia. Dzieci mają swoje sprawy, a w naszym wieku można znaleźć tysiąc rzeczy do roboty i kulturę pożyć. Nie pozwolę, żebyś się zamartwiała!

Anna dotrzymała słowa wyciągnęła siostrę do teatru, na spacery, na koncert. Szybko zebrała się wokół nich fajna paczka znajomych. Nawet znalazł się jeden pan, co próbował umówić Jadwigę, ale ona od razu ucięła temat.

Podobno teraz z nowymi koleżankami chodzisz do teatru, pewnie jeszcze znajdziesz sobie jakiegoś faceta? nie omieszkał Zdzisław w sklepie przy okazji przypadkowego spotkania.

Cóż, a Ty co tak daleko do sklepu przyjechałeś z działki, żona nie gotuje? śmiała się Jadwiga.

Zawsze tu robiłem zakupy, ciężko zmienić przyzwyczajenia w wieku ponad sześćdziesięciu lat mruczał Zdzisław.

Jadwiga nie kontynuowała. Pod pretekstem zajęć poszła do domu, a Zdzisław poczuł wtedy, że chętnie by ją zatrzymał i powiedział, jak bardzo żałuje rozstania. Zawsze był przy niej i dzieciach, tylko w pewnym momencie porwał go wir fascynacji żywiołową Bożeną.

Na początku było fajnie, ale potem okazało się, że Bożena nie cierpi sprzątać, woli plotki, a wolny czas spędza przy stole w wesołym towarzystwie.

Coraz częściej Zdzisław tęsknił za swoim spokojem w mieszkaniu z Jadwigą. Szczególnie po ostatnim spotkaniu, kiedy zobaczył, z jakim opanowaniem ona znosi sytuację. Nie robiła awantur ani scen, tylko zachowała godność.

Znowu kupiłeś morele, prosiłam śliwki suszone złościła się Bożena, przeglądając zakupy. I ten twaróg nie taki tłusty, majonez zapomniałeś.

Jadwiga zawsze razem robiła zakupy, a Ty wszystko na mnie zwalasz wybuchnął Zdzisław.

Cały czas mnie porównujesz do swojej poprzedniej! Powiedz tylko, że żałujesz, iż się z nią rozstałeś!

Zdzisław naprawdę żałował. Ale zrozumiał, że mówienie o tym nie ma sensu. Jadwiga nie zrobiła ani jednego fałszywego kroku, a mimo to były mąż czuł ogromne wyrzuty sumienia i chciał ją prosić o przebaczenie.

Ale nie wyobrażał sobie, że Jadwiga jeszcze kiedyś mu zaufa czy przyjmie z powrotem. Kilka razy chciał zadzwonić, po ostatniej awanturze z Bożeną stanął nawet pod drzwiami starego mieszkania w Poznaniu.

Przyszedłeś po coś? zapytała Jadwiga, nie wpuszczając go dalej.

Chciałbym porozmawiać Masz chwilę? zbierał się z słowami Zdzisław, czując w domu zapach jej ulubionego ciasta ze śliwkami.

Nie mam na to ani czasu, ani ochoty odpowiedziała spokojnie Jadwiga. Zabierz swoje rzeczy, jeśli czegoś potrzebujesz, ja spodziewam się gości.

Nie miał czego zabrać, chciał powiedzieć bardzo dużo, ale zabrakło mu słów. Wrócił do domku na działce, poszedł kuchnić zrobić sobie jajecznicę, bo Bożena znowu gdzieś latała po wsi i wróciła pod wieczór, jak zawsze roztrzepana.

Po tej domowej awanturze znów miał ochotę zadzwonić do Jadwigi, pożalić się, ale dał sobie spokój. Wiedział, że nie ma już na co liczyć.

Może kiedyś, za jakiś czas, wróci i spróbuje pogadać, dla samego wyjaśnienia. Przebaczenie? Zdzisław nie liczył na powrót do dawnego życia doskonale wiedział, że zdradę nie tak łatwo zapomnieć.

Teraz Zdzisław mieszkał na działce, a Jadwiga nadal w Poznaniu, cieszyła się życiem z córkami, wnukami, chodziła z Anną na spektakle i koncerty. Dla byłego męża w jej świecie nie było już miejsca.