Cześć! Wiedziałem, że w końcu się spotkamy…

Cześć! Wiedziałem, że kiedyś się spotkamy…

Rok temu Krzysztof wracał z pracy i przypadkiem ją zobaczył. Zanim znalazł właściwy zakręt, zanim zawrócił – już zniknęła. Od tamtej pory, gdy ogarniała go nostalgia, przyjeżdżał w to miejsce, siadał w samochodzie i czekał, że znów ją ujrzy. Wyobrażał sobie, jak wysiada i mówi: „Cześć! Co za niespodzianka!…”

Uczyli się w tej samej klasie. Zwyczajna dziewczyna, nic szczególnego, może poza tym, że była prymuską. Nie zwracał na nią uwagi. Wtedy w ogóle żadna dziewczyna mu się nie podobała. Spędzili tyle lat razem, dorastali, dojrzewali, że wszystkie koleżanki z klasy stały się niemal jak siostry. Jak można się zakochać, powiedzmy, w siostrze? Właśnie – nie sposób. Była i była. Z chłopakami się przyjaźnił, ale to coś zupełnie innego. Oczywiście, z niektórymi dziewczynami rozmawiał więcej, z innymi mniej. A jej nie zauważał.

Nadciągała matura. I jeśli wcześniej Krzysztof podchodził do ocen spokojnie, teraz zaczął się martwić. Mama marzyła, że po szkole dostanie się na prawo, skończy studia i zostanie adwokatem, tak jak jego ojciec, który niespodziewanie zmarł dwa lata temu na zawał.

Adwokatem Krzysztof być nie chciał. Pragnął zajmować się programowaniem, zgłębiać nowoczesne technologie i sztuczną inteligencję. A na studia i pracę potrzebna była matematyka.

Nauka strasznie mu już dokuczyła. Ale studia to nie szkoła. Tam rozumiesz, po co się uczysz, a nie tylko zdobywasz wiedzę dla ogólnego rozwoju. I większość z niej w życiu i tak się nie przyda.

Pan Jacek, nauczyciel matematyki, przypomniał na początku lekcji, że dziś będzie sprawdzian.

*— Jaką ocenę dostaniecie za kartkówkę, taką wam wystawię na semestr. Przed wami egzaminy, przyzwyczajajcie się. I nieważne, jakie były wasze oceny wcześniej.*

Ci, którzy uczyli się dobrze, spięli się, a słabsi uradowali – dostali słabą, ale szansę na lepszą ocenę.

Przykłady Krzysztof rozwiązał szybko, ale zadanie go zatrzymało. Czas uciekał, a on wciąż nie miał pomysłu. Zaczął nerwowo rozglądać się, u kogo by podpisać. Z przodu siedział grubas Kowalski. Ten raczej nie pomoże, ale Krzysztof mimo wszystko stuknął końcówką długopisu w jego szerokie plecy. Tamten nawet się nie obejrzał.

Za Krzysztofem siedziała prymuska Kinga Nowak. Od niej pomocy można było nie oczekiwać. Nigdy nie podpowiadała.

Obok przyjaciel, Piotrek. Też nie był matematycznym geniuszem. Krzysztof spróbował podsunąć mu swoją kartkę, ale tamten odburknął: „Nie przeszkadzaj, sam nie zdążę.”

Na sąsiedniej ławce rozwiązywała ten sam zestaw Weronika. Tylko jej nie zamierzał prosić. Była w nim zakochana, a potem nie dałaby mu spokoju.

Pan Jacek przeszedł między ławkami, z rękami złożonymi na plecach. Wysoki i chudy, w szarym garniturze, lekko pochylony nad biurkami, przypominał Krzysztofowi żurawia. Zatrzymał się przy Kowalskim. Spojrzał na jego kartkę, pokiwał głową i poszedł dalej.

Do końca lekcji zostało już niewiele czasu. Nagle ktoś delikatnie stuknął go w plecy.

Krzysztof odwrócił się i spotkał wzrokiem Kingi. *„Dawaj”* – powiedziała jej ustami. Zrozumiał w lot, oddał jej nieskończone zadanie i czekał. Nauczyciel szedł już w ich stronę. Krzysztof spocił się z napięcia. Czemu Kinga tak się guzdra?

— Wiśniewski, błąd w trzecim działaniu. Znajdź i popraw. Jeszcze jest czas. — Pan Jacek zatrzymał się przy sąsiedniej ławce i stuknął długim palcem w kartkę Marcina.

W tej chwili na ramię Krzysztofa opadła lekka kartka. Chwycił ją i wpił się w nią wzrokiem. Na dole ołówkiem było napisane rozwiązanie. Szybko przepisał, a ślady ołówka wytarł gumką. Cień nauczyciela padł na jego stół. Serce Krzysztofa zamarło. Może widział? Ale wtedy rozległ się dzwonek.

— Koniec. Kartki na moje biurko. — Pan Jacek wrócił za swoje biurko.

Krzysztof z ulgą oddał pracę i wyszedł na korytarz.

— Dzięki wielkie. Uratowałaś mi skórę — powiedział, gdy Kinga wyszła z klasy.

— Nie ma sprawy. Mieliśmy ten sam zestaw, nie było trudno.

Nigdy by nie pomyślał, że cicha prymuska Kinga pomoże mu z zadaniem, nawet bez proszenia. Dotąd nigdy nie pomagała, a teraz… Minęła ich Weronika, zabijając go wzrokiem. I co z tego?

Po lekcjach czekał na Kingę pod szkołą.

— Kinga, jak zorientowałaś się, że nie rozwiązałem zadania? — Ruszył obok niej.

— Wierciłeś się i denerwowałeś, więc domyśliłam się.

— Bałem się, że będzie trója.

— Na prawo idziesz? — spytała Kinga.

— Skąd wiesz? Nie. Matka oczywiście marzy. Ale ja chcę na informatyke. To zawód przyszłości.

— Nasze mamy razem pracują. Nie wiedziałeś?

— Nie, moja nie mówiła…

Szli, wymieniając nic nieznaczące zdania.

— Weronika idzie za nami, aż mnie plecy swędzą od jej wzroku. Zazdrosna. Zakochała się w tobie — nagle powiedziała Kinga.

— Wiem. Daje mi spokój. A ty gdzie idziesz? — zapytał Krzysztof.

Przyzwyczaił się, że Weronika zawsze gdzieś się kręci, nie zwracał na to uwagi.

— Na medycynę.

— Wow. Będziesz ratować ludzkie życie?

— Dzieci. Chcę być pediatrą — odpowiedziała po prostu.

Zdumiała go. Nigdy by nie pomyślał, że poważna i cicha Kinga Nowak chce leczyć dzieci. A co w ogóle o niej wiedział? O, jej dom. Za chwilę zniknie, a Weronika natychmiast się przyczepi.

— Słuchaj, wytłumacz mi to zadanie. Co będzie, jeśli trafi się na maturze? Tam mi nie pomożesz — wpadł na pomysł.

— Zaraz. — Kinga postawiła plecak na ławce pod blokiem, wyjęła zeszyt i długopis i zaczęła objaśniać rozwiązanie.

Pochylili się nad kartką, niemal dotykając się głowami. Krzysztof czuł oddech Weroniki przy swoim uchu. Chciał się odsunąć, ale wtedy jego lewy policzek musnęła wymykająca się spod wełnianej czapki cI wtedy, gdy ich spojrzenia się spotkały, a uśmiech Kingi rozświetlił jej twarz, Krzysztof zrozumiał, że miłość, choć czasem zagubiona, zawsze znajdzie drogę powrotu.