Cześć, Mamo!

Świt wypełniał ulice wilgotnym blaskiem, gdy taksówka sunęła po mokrych od jesiennego deszczu brukach. Starszy kierowca prowadził auto spokojnie, rzucając niepewne spojrzenia w lusterko na niecodziennych pasażerów.

Młoda kobieta trzymała na kolanach niemowlę, może półroczne, co czyniło podany adres jeszcze bardziej niepokojącym – miejski dom dziecka.

Para wyglądała na szczęśliwą: on – wysoki, postawny wojskowy w mundurze starszego porucznika Sił Powietrznych, ona… Po prostu piękna kobieta o ogromnych błękitnych oczach i jasnych włosach, spływających jak len na ramiona.

— Krzysiu, kwiaty! — przypomniała, zwracając się do żołnierza.

— Pamiętam, Jadziu, pamiętam — odparł, a potem zwrócił się do kierowcy: — Proszę zatrzymać się przy kwiaciarni.

Wojskowy wysiadł i, nie zważając na wiatr, ruszył w stronę sklepu. Kierowca śledził go wzrokiem, nim spytał:

— Mąż?

— Mąż — odparła z promiennym uśmiechem, poprawiając czapeczkę dziecku.

— Piękne macie dziecko, sama też wyglądasz dobrze… Czemu więc do domu dziecka? — zapytał z lekkim wyrzutem.

Młoda matka nie zrozumiała od razu, ale gdy pojęła ukryte znaczenie, jej oczy rozszerzyły się, a z ust wydobył się ledwie szept:

— Boże… Co pan sobie pomyślał?

— Tak tylko… W naszych czasach różnie bywa — odparł, lecz po chwili spojrzał na nią życzliwiej. — No to czemu tam jedziecie?

— Tam się wychowałam. Siedem lat, potem mnie adoptowano. A mój Krzysiu, Krzysztof, spędził tam cztery lata.

— U pani Ireny Kowalskiej? — twarz kierowcy rozjaśniła się szerokim uśmiechem. — A to dopiero! I od razu do niej z dworca? Brawo!

— Znacie ją? — kobieta spojrzała z zaciekawieniem.

— A któż by nie znał!

Kierowca zamierzał rozpocząć długą opowieść, lecz drzwi taksówki się otwarły i do wnętrza wpłynął olbrzymi bukit róż w dłoniach żołnierza.

— Jadzia, spójrz, jakie cuda rosną w naszym mieście! — mężczyzna uśmiechał się dumnie.

— Krzysiu! — zachwyciła się Jadwiga. — Nawet mi takich nigdy nie dałeś!

— Nie gniewaj się — bronił się Krzysztof. — Przecież mówię, że takie róże tylko u nas! A kiedy ostatnio tu byliśmy razem?

— Razem? Razem… jedenaście lat temu…

…

Pani Irena Kowalska siedziała w swoim gabinecie, otulona wełnianym szalem. W budynku było ciepło, lecz szal był tak miękki, tak kojąco otulał ramiona, że nie chciała go zdejmować.

Miała chwilę wytchnienia: starsze dzieci w szkole, młodsze spały. W domu dziecka panowała niezwykła cisza, tylko w kuchni pobrzękiwały garnki – przygotowywano obiad dla podopiecznych.

Przerzucała album ze zdjęciami. Twarze… Twarze dzieci, chłopców i dziewczynek, mężczyzn i kobiet. Wychowankowie. Każdego pamiętała po imieniu, nawet dorosłych nazywała tak, jak w dzieciństwie: Jasiu, Zosieńka, Leszku…

A tu – Jadzia Nowak, teraz już Wiśniewska. Dobroczyńca, pan Jan, adoptował ją… niech pomyśli… piętnaście lat temu?

A tu – Krzysiek. Gdzie ty jesteś, Krzysiu? Skończył szkołę wojskową, wstąpił do lotnictwa. Tu jego zdjęcie: młodziutki pilot, a przecież marzył, by zostać weterynarzem, jak pan Aleksander. O, Leszek… też zabrał kawał serca, choć był urwisem, ale nie na darmo, nie na darmo…

Stłumione kroki na korytarzu. Kto to mógł być? Pukanie do drzwi:

— Proszę! — O, Matko Święta! Ogromny bukit róż! A kto za nim?

— Krzysiu! Krzysieńku, mój ty złoty! — Bukit upadł na podłogę. — Gdzieżeś się ty podziewał, chłopcze?

— Pani Ireno, no przecież jestem. Nie pisałem, ale nie zawsze mogłem… Nie jestem sam. Oto moja żona. I nasza córeczka – Irenka…

— Jadziu… Jadwisiu! To naprawdę ty? Weź dziecko, Krzysztofie! Daj się przytulić…

Gdy emocje opadły, a serca uspokoiły się, goście zdjęli płaszcze, śpiące niemowlę złożyli na kanapce, sami zasiedli przy stole.

— Jak wy to, dzieci, zrobiliście? Tak długo w rozłące… Pan Jan mówił mi o was, bardzo ciepło o tobie wspominał, Krzysiu.

— Dałem Jadzi słowo, pani Ireno. A ja słowa dotrzymuję!

— Kiedyś już to słyszałam — zaśmiała się ciepło pani Irena. — A ty, Jadziu, jak sobie radzisz?

— Szczęśliwie, pani Ireno! — W jej głosie nie było fałszu. — Skończyłam medycynę, razem z Jackiem i Tomkiem, moimi braćmi. Wiedziała pani, że nie pozwolą mi nikogo skrzywdzić? Teraz jestem pediatrą, jak tata. A z Krzysiem zawsze byliśmy blisko, nawet w rozłące… A to nasza córeczka, Irenka – imię było oczywiste.

— Witaj, Irenko — pani Irena pochyliła się nad śpiącym dzieckiem. — Niech ci Bóg da szczęście. A dziadek już widział wnuczkę?

— Jeszcze nie, pani Ireno, od razu do was… — Jadwiga uśmiechnęła się nieco zawstydzona.

— Zadzwońcie do niego ode mnie, uprzedźcie, bo Janowi i Halinie serce pęknie z radości — pani Irena spojrzała na Krzysztofa z figlarnym uśmieszkiem.

— No to przywitaj się z Mamcią, już cię długo obserwuje.

Krzysztof odwrócił się na krześle i zastygł. Na podłodze, metr od niego, wpatrywała się w niego trójkolorowa kotka. W piersi ścisnęło go tak samo, jak w dzieciństwie, w opuszczonym domu, gdzie pierwszy raz ją spotkał.

Wreszcie kotka wolno mrugnęła, wstała i podeszła. Wskoczyła mu na kolana, podniosła się na tylnych łapkach, przednimi dotknęła naramiennika porucznika, a pyszczkiem trącała jego policzek, nieustannie mrucząc.

— Mamo, Mamciu… — Krzysztof gładził jej miękką sierść, wtulając twarz w futro. — Nigdy cię nie zapomniałem — szeptał do ucha. — Gdyby nie ty…

— Połowę dzieci ona wykarmiła — opowiadała pani Irena. — Wszyscy ją pamiętają. GdyKotka znów mruknęła ciepło, a Krzysztof i Jadwiga odeszli tego wieczora z domu dziecka, niosąc w sercach wspomnienia jak różane płatki, które nigdy nie opadną.