Cześć, mamo!

„Dzień dobry, Mamusiu”

Taksówka sunęła po mokrych od jesiennego deszczu ulicach. Starszy kierowca spokojnie prowadził, spoglądając w lusterko na pasażerów.

Młoda kobieta trzymała na rękach niemowlę, może półroczne. Adres, który podali, zaniepokoił kierowcę – miejski dom dziecka.

Rodzice wyglądali na szczęśliwą parę: on – wysoki, postawny wojskowy w mundurze kapitana sił powietrznych, ona – po prostu piękna, o wielkich niebieskich oczach i jasnych włosach opadających na ramiona.

— Wojtek, kwiaty! — przypomniała mężowi.

— Pamiętam, Kasiu, pamiętam — odparł i zwrócił się do kierowcy: — Proszę zatrzymać się przy kwiaciarni.

Wojskowy wysiadł i ruszył w kierunku sklepu, nie zważając na wiatr. Kierowca śledził go wzrokiem i zapytał:

— To mąż?

— Mąż — odpowiedziała z uśmiechem, poprawiając na główce dziecka czapeczkę.

— Dziecko piękne, wy też nie wyglądacie na ludzi w potrzebie. Po co wam dom dziecka? — spytał z lekkim wyrzutem.

Młoda matka nie zrozumiała pytania, lecz gdy dotarło do niej, co sugerował, jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia.

— Jak pan mógł pomyśleć?!

— No tak… różnie bywa — odparł zmieszany, ale już łagodniejszym tonem dodał: — Więc po co tam jedziecie?

— Wychowałam się tam. Siedem lat, potem adoptowano mnie. A Wojtek, mój mąż, też tam spędził cztery lata.

— U Pani Heleny? — Kierowca szeroko się uśmiechnął. — No to coś innego! I od razu do niej po przyjeździe? Brawo!

— Zna ją pan? — kobieta spojrzała na niego z ciekawością.

— A kto jej nie zna?

Kierowca już chciał opowiedzieć więcej, ale drzwi się otworzyły i do środka wparował ogromny bukit róż w rękach wojskowego.

— Kasia, zobacz, co tu mają za cudo! — Wojtek promieniał.

— Wojtuś! — zachwyciła się Kasia. — Nigdy mi takich nie dawałeś!

— Nie gniewaj się — bronił się — takie róże tylko u nas rosną! A kiedy ostatnio tu byliśmy razem?

— Razem? Jedenaście lat temu…

…Pani Helena siedziała w gabinecie, otulona w wełniany szal. W budynku było ciepło, lecz szal był tak miękki i przytulny, że nie chciała go zdejmować.

Miała wolną chwilę — starsze dzieci w szkole, młodsze na drzemce. W domu dziecka panowała niezwykła cisza, tylko w kuchni brzęczały naczynia — przygotowywano obiad.

Przeglądała album ze zdjęciami. Twarze chłopców i dziewczynek, a potem już dorosłych, których wciąż nazywała po dawnemu — Zosia, Piotruś, Ania…

A tu — Kasia Nowak, teraz już Kowalska. Adoptował ją dobry człowiek, doktor Marek, może z piętnaście lat temu…

A tu — Wojtuś. Gdzie ty jesteś, Wojtku? Skończył szkołę kadetów, został pilotem. Na zdjęciu w mundurze, choć jako dziecko marzył, by być weterynarzem, jak pan Adam. Adam też zabrał kawałek jej serca, urwis, ale było warto…

Ciche kroki na korytarzu. Kto by to mógł być? Pukanie do drzwi.

— Proszę! — O Boże! Ogromny bukit róż! A za nim…?

— Wojtuś! Wojteczku, mój złoty! — Bukiet spadł na podłogę. — Gdzie ty byłeś tak długo?!

— Pani Heleno, no proszę pani. Oto jestem. Nie pisałem, ale… Nie jestem sam. To moja żona. I córeczka — Hela.

— Kasia… Kasieńka! To naprawdę ty? Weź dziecko, Wojtusiu, niech się przytulimy!

Gdy emocje opadły, goście rozgościli się przy stole, a śpiące dziecko ułożyli na kanapie.

— Jak udało wam się zachować uczucia przez te lata? Doktor Marek mi o was opowiadał, bardzo ciepło o tobie mówił, Wojtku.

— Dałem Kasi słowo, Pani Heleno. A ja słowa dotrzymuję!

— To już kiedyś słyszałam — roześmiała się ciepło. — A ty, Kasieńko, jak sobie radzisz?

— Szczęśliwie! — Od razu widać było, że mówi szczerze. — Skończyłam medycynę, razem z Andrzejem i Tomkiem, moimi braćmi. Wiesz, że nikt mnie nigdy nie skrzywdzi przy nich. Teraz jestem pediatrą, jak tata. Z Wojtkiem zawsze byliśmy blisko, nawet gdy nas rozdzielała odległość… A to nasza córeczka — Hela. Imię nie podlegało dyskusji.

— Witaj, Helusiu — Pani Helena pochyliła się nad śpiącym dzieckiem. — Niech ci Bóg da szczęście. Dziadek już widział wnuczkę?

— Jeszcze nie, przyjechaliśmy od razu do pani — wyjaśniła z lekkim zawstydzeniem Kasia.

— Zadzwońcie do niego ode mnie, niech się przygotuje — powiedziała Pani Helena, a potem, z przebiegłym uśmiechem, dodała:

— No, przywitaj się z Mamusią, ona już dawno na ciebie czekaWojtek odwrócił się i zobaczył trójbarwną kotkę, która patrzyła na niego uważnie, jakby pamiętała chłopca sprzed lat, a potem podeszła, wskoczyła na jego kolana i wtuliła się w niego, mrucząc cicho jak dawniej, gdy pocieszała go w smutne noce.