Czerwcowe opowieści

Czerwcowa historia

Ta historia zaczęła się od tego, że buciki dziecięce, które moja znajoma Ola suszyła na parapecie, bo nie miała balkonu, spadły na dół.

— Mówiłam ci, że tak się kiedyś skończy — burknęła mama Oli, która często przychodziła posiedzieć z wnuczką. — Jak je teraz odzyskasz? Sto razy ci powtarzałam, żeby nie skakać po kałużach. Nie ma gdzie suszyć, nie ma zapasowych butów!

— Mamo, ale to przecież czerwcowy deszcz! Czysta przyjemność przejść się po kałużach!

— W tym roku czerwiec wyjątkowo mokry.

Ola wychyliła się przez okno — na zewnątrz świeciło słońce, i faktycznie, buciki leżały na balkonie u sąsiada z dołu.

To był nowy blok, mieszkali tam od niedawna, i ani Ola, ani jej mama nigdy nie widziały sąsiada. Mówiono, że mieszka tam jakiś stary kawaler.

Mama z córką często narzekały na projekt budynku: — Po co temu sąsiadowi balkon, skoro nigdy na nim nie bywa? Lepiej by zrobili balkon u nas, bo nie mamy gdzie suszyć!

— Idź teraz i zadzwoń do niego. W czym Zosia jutro pójdzie do przedszkola?

Zosia — kręcona trzylatka — niezbyt przejęta brakiem butów, próbowała wyrzucić przez okno swojego pluszowego misia. Ale babcia w porę zatrzasnęła okno i pogroziła jej palcem.

Tymczasem Ola już zeszła na dół.

— Nie ma go w domu. Jak zawsze.

Mama Oli odparła:

— Nowakowa z pierwszego klatki mówiła, że jest kierowcą autobusu. Teraz spróbuj zgadnąć, kiedy znowu będzie w domu. Jaki ma grafik?

— Później jeszcze zejdę — mruknęła Ola.

Wieczorem schodziła kilka razy, ale sąsiada wciąż nie było. Zosi życzliwa koleżanka Oli przywiozła stare adidasy, z których wyrósł jej syn — na kilka dni wystarczy.

Zosia była bardzo niezadowolona z nowego obuwia. Ale co było robić — i następnego dnia, i później Ola z mamą schodziły na dół, ale sąsiada nie mogły złapać.

— Może w ogóle tu nie mieszka?

— Widziałam u niego wczoraj w nocy, koło drugiej, światło — oznajmiła Nowakowa, która przyszła po sól i pogadać. — Ganiałam za swoim kotem, łobuzem, nie chciał wracać.

— O drugiej w nocy? My już spaliśmy — zdziwiła się Ola.

— A czemu na niego czekacie? Napiszcie mu liścik, wsuńcie pod drzwi. Tak i tak, na pańskim balkonie są nasze buciki, proszę je oddać, bo nie możemy pana złapać.

— Dlaczego nam to do głowy nie przyszło? Świetny pomysł! Nie bez powodu wybrali panią na przewodniczącą klatki!

Tak też zrobili. Napisali liścik, Zosia też pomogła, narysowała na dole mordkę misia: „To portret mojego misia!”. Mama z córką uroczyście zeszły na dół i wsunęły pod drzwi zwinięty papier.

Tego samego wieczora ktoś zadzwonił.

— Sąsiad! — krzyknęły jednocześnie Ola i Zosia (babcia już zdążyła wyjść, Nowakowa też się pożegnała) i pobiegły otworzyć.

W drzwiach stał bardzo wysoki, wcale nie stary, niebieskooki mężczyzna. Miał na sobie mundur kierowcy autobusu, przywitał się i z uśmiechem podał buty oraz zabawkę. — Znalazłem to na balkonie, państwa? — Zwrócił się do Zosi, która skinęła głową i zaczęła paplać: — A widziałeś portret misia? Chcesz zobaczyć mojego misia? Sąsiad był zaskoczony takim natręctwem, ale tylko skinął głową.

Gdy Ola dziękowała mu za przyniesienie butów, Zosia już ciągnęła go za rękę do swojego pokoju, a Ola słyszała tylko urywki jej paplaniny: — A ja nie mam taty, ale mama robi pyszne kakao!

— Pyszne kakao, mówisz? Ja też lubię kakao — sąsiad próbował podtrzymać rozmowę. Ola ożywiła się:

— Może napije się pan kakao? Mam sprawdzony przepis. Lubi pan z cynamonem?

— Trochę mi głupio, ale kakao nie odmówię. Babcia gotowała mi w dzieciństwie, uwielbiam je, właśnie z cynamonem.

Tak, słowo za słowem, jedna filiżanka kakao za drugą, przesiedzieli w kuchni do północy. Nawet Zosia ułożyła się już spać, mówiąc na pożegnanie: — Przychodź jeszcze, podobałeś nam się! — a oni wciąż rozmawiali, Ola i Tomasz: o babciach, o kakao z ciasteczkami, o tym, co kto lubi, o czerwcowym deszczu, o tym, że marzeniem z dzieciństwa było zostać kierowcą międzymiastowego autobusu.

Potem zaczął padać letni deszcz, głośny i nagły, niosąc ze sobą chłód i zapach kwitnących pod oknem lip, a Tomasz ocknął się: — No, to już pójdę!

Ola, zupełnie jak Zosia, powiedziała: — Niech pan jeszcze wpadnie! — ledwie nie dodając, że im się podobał.

Tomasz wracał jeszcze wiele razy. Aż został na zawsze.

— Ona zawsze gotuje mu kakao do pracy, a to ja ją nauczyłam! I oboje lubią chodzić w deszczu! — zwierzała się ufnie babcia Zosi Nowakowej, spacerując rok później z wózkiem i młodszym bratem Zosi.

Nowakowa westchnęła z zadumą: — Uwielbiam kakao…