Czerwcowa opowieść

No i posłuchaj, co się wydarzyło w czerwcu… Ta historia zaczęła się od tego, że buciki mojej znajomej Eli, które suszyła na parapecie, bo nie miała balkonu, spadły na dół.

– Mówiłam ci, że tak się kiedyś skończy – mamroczeła pod nosem mama Eli, która często przychodziła posiedzieć z wnuczką. – Jak teraz je odzyskasz? Sto razy ci powtarzałam, żeby nie hasać po kałużach. Nie mamy gdzie suszyć, nie ma zapasowego obuwia!

– Mamo, ale to przecież czerwcowy deszcz! Prawdziwa przyjemność przejść się po kałużach!

– W tym roku czerwiec wyjątkowo mokry…

Ela wychyliła się przez okno – na zewnątrz świeciło słońce, a buciki leżały na balkonie piętro niżej. To był nowy blok, mieszkali tu od niedawna, i ani Ela, ani mama nigdy nie widziały sąsiada z dołu. Mówili, że mieszka tam jakiś starszy kawaler.

Mama z córką często narzekały na projekt budynku: – Po co temu sąsiadowi balkon, skoro nigdy na nim nie bywa? Lepiej by zrobili balkon u nas, przynajmniej mielibyśmy gdzie suszyć!

– Idź teraz, zadzwoń do niego. Madzia w czym jutro pójdzie do przedszkola?

Madzia – trzyletnia dziewczynka z kręconymi włosami – wcale się nie martwiła, że jutro nie ma w czym iść do przedszkola, za to próbowała wyrzucić przez okno swojego pluszowego misia. Ale babcia w porę zatrzasnęła okno i pogroziła jej palcem.

W międzyczasie Ela zeszła do sąsiada.

– Nie ma go w domu. Jak zwykle.

Mama Eli westchnęła:

– Kowalska z pierwszego klatki mówiła, że pracuje jako kierowca autobusu. Teraz zgadnij, kiedy znowu będzie w domu, jaki ma grafik?

– Później jeszcze spróbuję – mruknęła Ela.

Wieczorem schodziła kilkukrotnie, ale sąsiada wciąż nie było. Madzi współczująca koleżanka Eli przywiozła stare adidasy, z których wyrosł już jej syn – na parę dni do przedszkola wystarczy.

Madzia była bardzo niezadowolona z nowego obuwia. Ale nie miała wyjścia – i następnego dnia, i kolejnego Ela z mamą schodziły na dół, ale sąsiada nie mogły złapać.

– Może w ogóle tu nie mieszka?

– A ja widziałam u niego wczoraj w nocy, koło drugiej, paliło się światło – oznajmiła Kowalska, która wpadła po sól i pogadać. – Goniłam swojego kota, łobuziaka, wcale nie chciał wracać do domu.

– O drugiej w nocy? My już spaliśmy – zmieszała się Ela.

– A czemu na niego czekacie? Napiszcie mu liścik, wsuńcie pod drzwi: tak a tak, na pańskim balkonie są nasze buty, proszę je przynieść, bo nie możemy pana złapać.

– Jak mogło nam to nie przyjść do głowy? Świetny pomysł! Nie bez powodu wybrano panią starszą klatki!

Tak też zrobili: napisali liścik, Madzia też pomogła, narysowała na dole mordkę misia: „To portret mojego misia!”. Mama z córką uroczyście zeszły na dół i wsunęły zwinięty papier pod drzwi.

Tego samego wieczora ktoś zadzwonił.

– Sąsiad! – krzyknęły razem Ela i Madzia (babcia już zdążyła wyjść, Kowalska też się pożegnała) i pobiegły otworzyć.

W drzwiach stał bardzo wysoki, wcale nie stary, niebieskooki mężczyzna. Miał na sobie mundur kierowcy autobusu, uśmiechnął się i podał buty oraz zabawkę: – Znalazłem to na swoim balkonie. Wasze? – Zwrócił się do Madzi, która skinęła głową i zaczęła paplać: – A widziałeś portret misia? Chcesz zobaczyć mojego misia? Sąsiad zaskoczony takim tempem, tylko przytaknął.

Gdy Ela dziękowała mu za przyniesienie butów, Madzia już ciągnęła go za rękę do swojego pokoju, a Ela słyszała tylko urywki jej opowieści: – A ja nie mam taty, a mama robi najlepsze kakao!

– Najlepsze kakao, mówisz? Też uwielbiam – sąsiad starał się podtrzymać rozmowę. Ela ożywiła się:

– A może zrobię kakao? Mam sprawdzony przepis. Lubi pan z cynamonem?

– Trochę mi głupio, ale od kakao nigdy nie odmawiam. Babcia mi gotowała w dzieciństwie, właśnie z cynamonem.

Tak słowo po słowie, jedna filiżanka kakao za drugą, przesiedzieli w kuchni do północy. Madzia już spała, żegnając go ufnie: – Przyjdź jeszcze, spodobałeś się nam! – a oni wciąż rozmawiali, Ela i Krzysztof: o babciach, o kakao z herbatnikami, o tym, co kto lubi, o czerwcowym deszczu, o tym, że zostanie kierowcą międzymiastowego autobusu było jego dziecięcym marzeniem.

Nagle zaczął padać letni deszcz, głośny i niespodziewany, niosąc ze sobą chłód i zapach kwitnących pod oknem lip, a Krzysztof ocknął się: – No to ja pójdę!

Ela, zupełnie jak Madzia, powiedziała: – Niech pan jeszcze wpadnie! – o mało nie dodając, że też jej się spodobał.

Krzysztof przychodził jeszcze wiele razy. Aż w końcu został na zawsze.

– Ona mu zawsze gotuje kakao do pracy, a to ja ją nauczyłam! I oboje uwielbiają spacerować w deszczu! – zwierzyła się Kowalskiej babcia Madzi, spacerując rok później z wózkiem i młodszym bratem dziewczynki.

Kowalska westchnęła z rozmarzeniem: – Uwielbiam kakao…