Czemu się tak na mnie gapiisz? Tak, nie pragnę dzieci. Czy nie jest nam dobrze razem?

**Dziennik, 17 czerwca**

*”Dlaczego tak na mnie patrzysz? No dobrze, nie chcę dzieci. Czy nam źle we dwoje?” – zapytała Justyna męża.*

Pierwszy promień słońca zajrzał do kuchni przez żaluzje, rysując na podłodze i stole pasy światła i cienia. Dotarł w końcu do twarzy Krzysztofa, drażniąc jego zaczerwienione od bezsenności oczy.

Krzysztof odsunął się na krześle w stronę cienia, gdzie światło nie sięgało. Słońce, jakby urażone, schowało się za blokiem naprzeciwko, a kuchnię ogarnął ponury półmrok. Wtedy rozległ się upragniony dźwięk otwieranego zamka. Krzysztof wstrzymał oddech, nasłuchując cichych szmerów w przedpokoju.

Kroki, ledwo słyszalne, zatrzymały się na chwilę, potem zbliżyły do kuchni.

*”Krzysztof? Nie śpisz?” – zapytała żona, jak mu się wydawało, zaskoczona i niepewna.*

*”Gdzie byłaś?” – wyszeptał, rozchylając spierzchnięte usta.*
Justyna nie odpowiedziała od razu. Gdyby zareagowała natychmiast, może by uwierzył. Ale te kilka sekund milczenia mówiło wszystko.

*”W kawiarni z Magdą, potem… u niej w domu. Przepraszam, trochę się upiłyśmy, zupełnie straciłam poczucie czasu. Zasnęłam.”*

*”Dlaczego nie zadzwoniłaś?”*

*”Byłam pijana, już ci mówiłam. Nie chciałam cię budzić.”*

*”Liczyłaś, że będę spał i nie zauważę.” – Krzysztof nie patrzył na nią.*

*”O co ci właściwie chodzi? Wyszłyśmy, pogadałyśmy. Nie wolno mi raz na jakiś czas się rozerwać?” – podniosła głos, przechodząc do ataku.*

*”Raz na jakiś czas?” – Krzysztof odwrócił się gwałtownie.*
Justyna spuściła wzrok.

*”Jestem zmęczona, pogadamy później.” – Chciała wyjść, ale Krzysztof złapał ją za nadgarstek i przyciągnął do siebie. Justyna krzyknęła, upadając mu na kolana, ale natychmiast poderwała się, próbując wyrwać rękę.*

*”Puść, bolisz mnie!” – syknęła.*
Ale Krzysztof tylko zacisnął palce mocniej.

*”Złamię ci rękę! Puść!” – Patrzyła na niego z pogardą i rozpaczą.*

*”Byłaś z nim? Mów!”*

*”Tak! Tak! – krzyknęła mu w twarz. – No i co, lepiej? Nienawidzę cię! Mam cię dość!”*
Szarpnęła się gwałtownie, a wtedy Krzysztof puścił jej dłoń. Justyna odskoczyła, uderzając łokciem w futrynę.

*”Wyjdź.” – powiedział spokojnie.*

*”Krzysztof, daj mi chociaż…”*

*”Wynoś się! Do niego, do diabła! Po rzeczy przyjdziesz później.” – Oparł się plecami o ścianę, zamknął oczy, nie chcąc na nią patrzeć.*

*”No to wyjdę. – Justyna wyszła z kuchni, masując obity łokieć. – Pożałujesz! Nie wrócę, żeby nie widzieć twojej nudnej, znudzonej twarzy!” – krzyknęła już z przedpokoju.*

*”Spadaj…” – Krzysztof chwycił kubek ze stołu i rzucił nim o ścianę. Szkło rozprysło się z brzękiem.*

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się. Krzysztof wrócił do stołu, oparł głowę na dłoniach i zastygł.

Słońce znów wyjrzało zza bloku, zalewając kuchnię złotymi pasami. Światło musnęło jego zgarbione plecy, jakby chciało pocieszyć.

Tak trwał długo. W końcu wstał, omijając odłamki szkła. Wziął prysznic, ogolił się, zaparzył kawę. Było jeszcze wcześnie, więc poszedł do pracy na piechotę – może świeże powietrze odpędzi resztki senności.

Cały dzień czekał na telefon od Justyny. Może zadzwoni, powie, że wymusił to przyznanie, że naprawdę była u koleżanki i wszystko wróci do normy? Tak, kochał ją. Gotów był wybaczyć. Ale telefon nie zadzwonił.

Gdy wychodził z biura, żałował, że nie wziął samochodu. Niebo zasnuły ciężkie chmury, w powietrzu unosiła się mżawka, zostawiając na twarzy lepką wilgoć. Szedł do domu z nadzieją, że Justyna wróciła, że na niego czeka… Ale mieszkanie przywitało go pustką.

Sprzątnął szkło, wyjął z lodówki niedokończoną butelkę wódki i wypił od razu szklankę. Żołądek zareagował skurczem. Poczekał, aż ból minie, położył się na kanapie twarzą w dół i zasnął.

***

Pobrali się trzy lata temu. Żywa, pełna energii Justyna urzekła go swoją spontanicznością. Nie była może pięknością, ale miała w sobie to „coś”, co przyciągało mężczyzn. Na początku wszystko układało się dobrze. Świat kręcił się wokół niej, ilekroć pojawiała się w towarzystwie.

Gotować nie lubiła. Ale jemu to nie przeszkadzało. Kawę rano i kanapki – do tego nie trzeba być mistrzem kuchni. Obiady jadł w knajpce koło pracy. Wieczorami często przychodzili znajomi, przynosząc zakąski albo zamawiając pizzę.

W weekendy wylegiwali się w łóżku do południa, potem szli do kawiarni lub do przyjaciół, gdzie obiad przechodził płynnie w kolację. Krzysztofowi takie życie przez jakiś czas odpowiadało. Ale potem znajomi zaczęli znikać – zakładali rodziny. Krzysztof też próbował rozmawiać z Justyną o dziecku. Jaka to rodzina bez dzieci? Justyna tylko machała ręką, mówiąc, że mają czas, że zdążą jeszcze nacieszyć się pieluchami i płaczem niemowląt.

*”Dlaczego tak na mnie patrzysz? Dobrze, nie chcę dzieci. Na razie. Czy nam źle we dwoje?” – zapytała raz.*

Temat ją irytował. Wściekała się i wychodziła z domu na godziny. Krzysztof nie mógł usiedzieć, szukał jej po całym mieście. Po jednej takiej kłótni wszedł do kawiarni napić się kawy i zobaczył przy stoliku żonę z jakimś mężczyzną. Podeszedł. Justyna na sekundę straciła rezon, ale szybko się opanowała.

*”Poznaj, to mój były kolega z klasy. Wpadłam się ogrzać, przypadkiem się spotkaliśmy. A to mój mąż.”*

Kolega podał rękę. Krzysztof się zawahał, ale uścisnął dłoń. Dołączył do nich, ale rozmowa nie kleiła się.Krzysztof wpatrywał się w migoczące światełka choinki w oknach sąsiedniego bloku i nagle zrozumiał, że już nie czeka na powrót Justyny – teraz jego serce należało do małych rączek, które pewnego dnia znów otworzą przed nim swój świat.