Czekał na nią codziennie, aż w końcu zrozumiał, że się nie pojawi

Roman każdego dnia na nią czekał, aż w końcu zrozumiał, że ona nie przyjdzie.

– Romek, już wiesz, co robisz w wakacje? – Zosia usiadła na brzegu biurka, założyła nogę na nogę i splecionymi dłońmi objęła kolano obciągnięte jeansem. – Słyszysz mnie w ogóle?

– Mhm – Roman nawet nie oderwał wzroku od ekranu laptopa.

– Co tam takiego ciekawego czytasz? – Zosia niecierpliwie pokręciła nogą.

Ale Roman nie mógł uwierzyć własnym oczom. Wciąż i wciąż odczytywał wiadomość, przygryzając wargi.

– Mogę wyjść, jeśli masz ważniejsze sprawy. – Zosia naburmuszyła usta. – Mam wyjść?

Cały ranek spędziła przed lustrem – podkreśliła oczy, włożyła obcisłe dżinsy i białą bluzkę z napisem „Nie martw się, bądź szczęśliwy!” na plecach, bo wiedziała, że mu się to podoba. A on nawet na nią nie spojrzał. Zosia zsunęła się z biurka i, kołysząc biodrami, przeszła przez pokój. Zatrzymała się przy drzwiach i spojrzała za siebie. Roman wciąż siedział przed laptopem, nieświadomy świata.

– Wychodzę! – W jej głosie brzmiała groźba, jakby mówiła: „Pożałujesz tego!”

Chwyciła za klamkę i ostatni raz spojrzała na plecy Romana.

– No to pa. – Zosia potrząsnęła długimi, jasnymi włosami i wybiegła, zatrzaskując drzwi.

Schodziła powoli po schodach akademika, czekając, że Romek wybiegnie, dogoni, zatrzyma ją. Potem ruszyła szybko, gryząc wargę z bezsilności. Minęła portiera i wpadła w objęcia ciepłego słońca.

Roman nawet nie zauważył, że Zosia wyszła, że w ogóle była w pokoju. Wciąż czytał wiadomość, wpatrując się w uśmiechniętą twarz na zdjęciu profilowym. To była ona – jego matka. Zmieniona, z resztkami dawnej urody, którą próbowała przywrócić mocnym makijażem. Ale to ona. A on myślał, że już zapomniał jej twarz…

Piętnaście lat temu uważał ją za najpiękniejszą mamę na świecie. Może nie była najlepsza, może nie tą czułą mamą, jaką marzył się mieć pięcioletni Romek, ale kochał ją mocno i beznadziejnie. Jej twarz zatarła się w pamięci, ale do najmniejszych szczegółów pamiętał ten dzień, gdy widział ją ostatni raz.

Stała przed lustrem, wysoka, szczupła, w obcisłej niebieskiej sukience. Szur, szur – szczotka miękkimi ruchami rozczesywała jedwabiste włosy. Odrzuciła je na plecy, potrząsnęła głową, odłożyła szczotkę i spojrzała z góry na Romka, który wpatrywał się w nią z dołu.

Coś było nie tak tego ranka. Nie poganiała go, nie krzyczała, żeby się szybciej ubierał, bo spóźnią się do przedszkola. Nie nazywała go marudą ani leniem. Nie spieszyła się. I właśnie to wzbudziło w nim niepokój.

Chciał zapytać, dlaczego się tak wystroiła, czy nie idą do przedszkola? Ale ona znów odwróciła się do lustra, obróciła się wokół własnej osi, przygładziła dłońmi sukienkę.

– Gotowy? – Jej głos zadrżał, jakby się potknął.

– Idziemy do przedszkola? – spytał Romek.

– Tak. Tylko do innego.

Romek spojrzał na nią zdziwiony.

– Tak trzeba – powiedziała stanowczo, zamykając temat. – Chodź.

I Romek poszedł, starając się nadążyć. To, że nie oglądała się za nim, nie krzyczała, by się spieszył, tylko wzmagało jego lęk.

Jechali długo samochodem. Romek widział przez okno, jak wysokie kamienice zastąpiły parterowe domki, a potem drewniane chaty. Przy drodze stały przystanki z niebiesko-zielonymi daszkami.

Samochód zatrzymał się przed żelazną bramą dużego, trzypiętrowego budynku. „To wcale nie wygląda jak przedszkole” – pomyślał.

Szli szeroką ścieżką do głównego wejścia, gdzie przy drzwiach wisiała niebieska tabliczka, a nie czerwona, jak w jego dawnym przedszkolu. Romek nie umiał czytać, ale gdyby umiał, przeczytałby, że to nie przedszkole, tylko dom dziecka.

Potem szli długim korytarzem, gdzie unosił się zapach mlecznej kaszy. „Gdzie są dzieci?” – chciał zapytać, ale weszli już do gabinetu pełnego szaf z papierami.

– Witaj, Romku Kowalski – powiedziała siwowłosa kobieta, patrząc na niego uważnie.

W jej wzroku było coś – współczucie? Oskarżenie?

– Sądzę, że zdążyliście się pożegnać. Możesz iść – powiedziała do matki, nawet na nią nie patrząc.

– Chodź, pokażę ci inne dzieci – jej dłoń była szorstka i chłodna.

Romek wyrwał rękę i wybiegł z gabinetu. W korytarzu było pusto – matka już wyszła. Tylko w powietrzu unosił się ledwo wyczuwalny zapach jej perfum. Najpiękniejszy zapach na świecie. Odnalazłby ją po nim, ale szorstka dłoń znów złapała go mocno za nadgarstek.

– Mamo! Mamo! Puśćcie! – krzyczał, nagle rozumiejąc, że ona go zdradziła, porzuciła w tym wielkim budynku.

Drżał z samotności i pustki.

Nie interesowały go zabawki ani inne dzieci. Cały dzień stał przy oknie, czekając, aż zobaczy ją na ścieżce przed domem.

Czekał każdego dnia, aż w końcu, gdy miał dziesięć lat, zrozumiał – ona nie wróci. Jej twarz zatarła się w pamięci, zapach perfum zniknął.

Uczył się dobrze. Dla niej. Gdyby wróciła, nie chciałby jej zawieść. Jako jedyny z domu dziecka dostał się na studia. Dali mu pokój w akademiku. Dziwnie było dzielić go tylko z jednym współlokatorzem – w domu dziecka w sypialni stało szesnaście łóżek.

Myśląc o matce, zawsze przypominał sobie tamten ostatni dzień – jak czesała włosy przed lustrem, jak długo jechali, swoją rozpacz.

Nie szukał jej. Po co? Porzuciła go i nigdy nie przyszła. A dziś dostał krótką wiadomość. Nie wiedział, co czuje – czy w ogóle cokolwiek. Patrzył na jej zdjęcie – włosy farbowane na rudo z ciemnymi korzeniami, mocno podkreślone oczy patrzące w obiektyw, usta rozciągnięte w nienaturalnym uśmiechu. Znów przeczytał jej słowa:

*Romek, witaj. Nazywam się Inga Kowalska. Jestem twoją matką. Jesteś bardzo podobny do ojca, więc gdy zobaczyłam twoje zdjęcie w sieci,Roman westchnął głęboko, zamknął laptop i powoli wyszeptał: „Może czas przestać uciekać i w końcu pozwolić sobie na to, by choć trochę uwierzyć, że nie wszyscy nas opuszczają na zawsze.”