Czekaj na niego…

**Dziennik Poliny**

Rosa jeszcze nie oschła na trawie, mgła leniwie cofała się na drugi brzeg rzeki, a słońce już wyłaniało się zza poszarpanej linii lasu.

Marek stał na ganku, wdychając świeże poranne powietrze i podziwiając piękno wschodu. Za plecami usłyszał ciche, boskie kroki. Kobieta w nocnej koszuli i narzuconym na ramiona szalu podeszła i stanęła obok.

— Jak tu pięknie! — Marek wciągnął powietrze pełną piersią. — Wracaj do domu, zaziębisz się — powiedział łagodnie, poprawiając zsunięty z ramienia szal.

Kobieta przytuliła się do niego, obejmując jego rękę.

— Nie chce mi się od ciebie wyjeżdżać — szepnął Marek, a głos mu przycichł ze wzruszenia.

— To nie wyjeżdżaj. — Jej głos kusił jak syreni śpiew. „Zostanę, ale co dalej?” Ta myśl otrzeźwiła Marka.

Gdyby wszystko było takie proste, już dawno by został. Ale dwudziestu trzech lat małżeństwa nie da się wymazać, a dzieci… Kinga, można powiedzieć, już odcięty kawałek, więcej nocuje u narzeczonego niż w domu. A Tomek ma zaledwie czternaście lat, najtrudniejszy wiek.

Kierowca ciężarówki zawsze znajdzie pracę, ale tu na pewno nie zarobi tyle. Teraz rozdaje pieniądze, kupuje Bożenie drogie prezenty. A jeśli będzie zarabiał dwa, a nawet trzy razy mniej, czy nadal będzie go kochała? Pytanie.

— Nie zaczynaj, Bożena — machnął ręką Marek.

— Dlaczego? Dzieci już duże, czas pomyśleć o sobie. Sam mówiłeś, że z żoną żyjesz z przyzwyczajenia. — Bożena odsunęła się, urażona.

— Ech, gdybym wcześniej wiedział, że ciebie spotkam… — Marek westchnął głośno. — Nie gniewaj się. Muszę jechać, już się spóźniam. — Chciał ją pocałować, ale odwróciła twarz. — Bożena, muszę ruszać, jeśli chcę zdążyć przed nocą. Mam ładunek, umowę.

— Tylko obiecujesz. Przyjeżdżasz, burzysz mi spokój, a potem spieszysz się do żony. Mam dość samotności, zmęczyło mnie czekanie. Michał od dawna mnie zaprasza na ślub.

— No to idź. — Marek wzruszył ramionami.

Chciał coś dodać, ale się powstrzymał. Powoli zszedł z ganku, skręcił za róg domu i ruszył ogrodem w stronę obwodnicy, gdzie na poboczu czekała ciężarówka. Zostawiał ją tam specjalnie, by nie budzić wsi o świcie.

Wgramolił się do kabiny. Zwykle Bożena odprowadzała go i żegnała pocałunkiem. Dziś jednak nie wyszła — widocznie naprawdę się obraziła. Marek usadowił się wygodniej, zatrzasnął drzwi. Zanim odpalił silnik, wybrał numer żKiedy Polina spojrzała w oczy Ivanowi, poczuła, że po raz pierwszy od dawna ktoś naprawdę ją widzi.