Czekaj na mnie

Przytulił się plecami do chropowatej, chłodnej ściany i zamknął oczy. Wydawało się, że nie ruszy się stąd nigdy. Ale po kilku minutach zmusił się, by oderwać od oparcia i dotrzeć do pokoju lekarskiego.

Kilka godzin później wyszedł przez bramę szpitalnego kompleksu. Dwie mocne kawy sprawiły, że zmęczenie odpuściło. Tuż za bramą zaczynała się niewielka alejka, która kończyła się przy jezdni. Promienie słońca przebijały się przez liście, układając na asfalcie drżący, ruchliwy wzór. Nie pamiętał, by kiedykolwiek tędy chodził – zawsze przyjeżdżał do szpitala samochodem. A teraz nagle zapragnął przejść po tym świetlistym koronkowym dywanie, mrużąc oczy od blasku. I tak w domu nikt na niego nie czekał.

Wiktor wlókł się powoli, ciesząc się słońcem i opadłą już topolową zawieją. Lato przekroczyło połowę, a przed nim czekał urlop. Dzisiaj wygrał – odebrał Kostuchie życie pacjenta.

Na jednej z ławek siedziała młoda dziewczyna w jasnej sukience. Pochylona nad książką, z rudymi kosmykami zasłaniającymi twarz. Nagle z niepohamowaną siłą zapragnął ją zobaczyć. Dotarł do ławki i stanął.

Dziewczyna przewróciła stronę, nie zauważając go.

— Ciekawa lektura? — zapytał Wiktor.

Jeszcze przez chwilę czytała, po czym zamknęła książkę, wsuwająć palec między strony, by mógł zobaczyć okładkę.

— *Drogi Człowieku* — przeczytał Wiktor do góry nogami.

Dziewczyna podniosła głowę. Twarz w piegach, ale to wcale jej nie szpeciło, wręcz przeciwnie – dodawało uroku i swobody. Wyraziste czarne oczy, pełne usta. Świeża i urocza. „Złota” — pomyślał, patrząc na płonące w słońcu włosy.

— Medycyna czy autor? — zapytał Wiktor.

— Złożyłam papiery na lekarski.

— No to prawie koledzy po fale. — Wiktor uśmiechnął się aprobująco i usiadł obok.

— A pan jest lekarzem? — w czarnych oczach błysnęło zainteresowanie.

— Chirurgiem.

— Pan? — powtórzyła niedowierzająco.

— A co tak dziwi? Nie wyglądam? Czy w pana wyobrażeniu chirurdzy to wyłącznie siwowłosi mruki?

Pełne usta rozchyliły się w uśmiechu.

— A jaka specjalizacja?

— Podziwiam, że orientuje się pani w szczegółach. Chciałbym powiedzieć „plastyk” – brzmi bardziej prestiżowo. Niestety, jestem zwykłym chirurgiem. Ktoś przecież musi wycinać wyrostki i wyławiać kamienie z woreczka.

Dziewczyna się roześmiała. Miała przyjemny, melodyjny śmiech.

Nagle zapragnął zabłysnąć, pokazać się jako doświadczony, zahartowany w boju lekarz. I zaczął opowiadać, że codzienność tej pracy nie ma nic wspólnego z książkową romantyką. To ogromna odpowiedzialność. Stoły operacyjne to pola bitew, a każdy zabieg to strategia. Wspomniał nawet o dzisiejszym przypadku, ozdabiając opowieść rozważaniami o żonie i dzieciach pacjenta, którzy czekali na wynik operacji.

Dziewczyna początkowo patrzyła na niego z rezerwą, potem z coraz większym podziwem. A pod tym wzrokiem poczuł się niemalże bohaterem, decydującym o życiu pacjentów. Zdawał sobie sprawę, że trochę przegina, ale nie mógł się powstrzymać. Tak bardzo chciał się jej spodobać.

— Uratował pan komuś życie i mówi o tym tak zwyczajnie? — spytała poważnie.

— To codzienność. Każda operacja to ryzyko. Niby prosty przypadek może skończyć się tragedią. — A pani, kim chce być? — odwrócił pytanie.

— Jeszcze nie wiem. Trzeba się najpierw dostać. — Spojrzała na zegarek i zerwała się z ławki. — O rety, spóźnię się! — W oczach przemknął strach.

— Pod szpitalem stoi mój samochód. — Wiktor też wstał. — Podwiozę panią, gdzie trzeba.

W drodze dziewczyna opowiedziała, że mieszka z ciotką Antosią, siostrą matki. Ma psa — starego spaniela o imieniu Wermut. Tak nazwał go nieżyjący już mąż ciotki. A ciotka ma chore nogi, więc z psem chodzi właśnie ona, Kasia. A Wermut jest stary, nie wytrzymuje długo, i jeśli nie wyjdzie na czas — będzie katastrofa. A sprzątać będzie musiała ona.

— Złośnica? — spytał Wiktor.

— Ciotka Antosia? Skądże. Jest dobra. Wzięła mnie do siebie, choć ma chore nogi i nieuregulowane ciśnienie.

— A skąd pani przyjechała na studia?

— Zawszę tu mieszkałam. Gdy byłam w piątej klasie, zmarła mama. Bolał ją brzuch, ale zwlekała z wizytą. Wróciłam ze szkoły, a ona leży nieprzytomna na podłodze. Wezwałam karetkę. Pękł jej wyrostek, zaczęło się zapalenie otrzewnej. Ojciec po śmierci mamy zaczął pić. Przez przypadek czy celowo — wpadł pod autobus. Dlatego mieszkam z ciotką.

Kasia wyskoczyła z samochodu i pobiegła do klatki. W drzwiach się odwróciła. Wiktor pomachał jej na pożegnanie, a w następnej chwili zniknęła za drzwiami.

Został sam w aucie i nagle przestał czuć się bohaterem. Był tylko zmęczonym, samotnym chirurgiem. Żal mu jej było. Dobra dziewczyna, ambitna, z charakterem. Tak młoda, a już tyle przeszła.

Miesiąc później, po urlopie, Wiktor Romanowicz Nowak szedł korytarzem oddziału. Młoda sanitariuszka myła podłogę. Spod czepełka wymykał się rudawy kosmyk. Coś w niej wydało mu się znajome. Pacjentka? Czyjaś córka?

Dziewczyna podniosła głowę.

— To pan? Dzień dobry. — W czarnych oczach błysnęła radość. Wiktor ją rozpoznał, choć imienia nie pamiętał.

— Cześć. Miałeś zamiar iść na studia, a nie do pracy? — od razu przeszedł na „ty”. — Albo ktoś z rodziny tu leży? — Przypomniał sobie, że podobno nie miała rodziców.

— Dostałam się. Postanowiłam trochę dorobić przed rozpoczęciem roku — odparła prosto.

— Słusznie. Medycynę trzeba poznać od podszewki. Może zobaczysz, jak to wygląda, i zrezygnujesz. A jakim chcesz być lekarzem? Nie chirurgiem, mam nadzieję?

— Zobaczymy. — Wzruszyła ramionami, a Wiktor wreszcie przypomniał sobie jejWiktor odwrócił się i wszedł do sali operacyjnej, wiedząc, że to koniec ich wspólnej historii, ale pocieszając się myślą, że Kasia – ta złota, rudowłosa dziewczyna – kiedyś zostanie wspaniałym lekarzem, o wiele lepszym niż on sam.