Czekaj na mnie

Oparł się plecami o chropowatą, chłodną ścianę, zamknął oczy. Wydawało mu się, że już nigdy się stąd nie ruszy. Ale po kilku minutach zebrał się w sobie, oderwał od muru i dotarł do pokoju lekarskiego.

Po paru godzinach wyszedł za bramę szpitalnego kompleksu. Dwie mocne kawy sprawiły, że zmęczenie odpuściło. Tuż przy wyjściu zaczynała się alejka, która prowadziła do ruchliwej ulicy. Promienie słońca przedzierały się przez liście, rzucając na asfalt migoczący wzór. Nie pamiętał, by kiedykolwiek tędy chodził – zawsze przyjeżdżał do szpitala samochodem. A teraz nagle zapragnął przejść się po tej mozaice świetlnych plam, mrużąc oczy przed słońcem. I tak w domu nikogo nie było.

Wiktor szedł powoli, ciesząc się słońcem i ciszą po odległych już wichurach topoli. Lato przekroczyło półmetek, a przed nim czekał urlop. Dziś wygrał – wyrwał pacjenta z rąk kostuchy.

Na jednej z ławeczek siedziała młoda dziewczyna w jasnej sukience. Pochylona nad książką, zakrywała twarz rudymi kosmykami. Nagle poczuł niepohamowaną chęć zobaczenia jej twarzy. Podszedł i zatrzymał się przed nią.

Dziewczyna przewróciła stronę, nie zauważając go.

— Ciekawa książka? — spytał Wiktor.

Przez chwilę jeszcze czytała, po czym zamknęła tom, zaznaczając palcem miejsce, i pokazała okładkę.

— *Mój drogi człowieku* — przeczytał Wiktor do góry nogami.

Dziewczyna podniosła głowę. Twarz w piegach, ale wcale ich nie żałowała – dodawały jej uroku i energii. Wyraziste, czarne oczy, pulchne usta. Świeża i urocza. „Złota” — pomyślał, patrząc na lśniące w słońcu włosy.

— Medycyna pasjonuje, czy autor? — zapytał.

— Złożyłam papiery na medycynę.

— No to prawie koledzy po fachu. — Uśmiechnął się aprobująco i usiadł obok.

— Pan jest lekarzem? — W jej czarnych oczach błysnęło zainteresowanie.

— Chirurgiem.

— Pan? — powtórzyła niedowierzająco.

— Coś mnie zdziwiło? Nie wyglądam? Czy może wszystkie chirurgiczne sławy muszą być siwe i małomówne?

Pulchne usta dziewczyny rozchyliły się w uśmiechu.

— A jaki dokładnie chirurg?

— Podziwiam, że znasz niuanse specjalizacji. Chętnie powiedziałbym, że plastyczny – brzmi poważniej i romantyczniej. Niestety, jestem zwykłym chirurgiem. Ktoś przecież musi wycinać wyrostki i kamienie z woreczka.

Dziewczyna roześmiała się. Miała melodyjny, przyjemny śmiech.

Nagle zapragnął się przed nią popisać, pokazać się jako doświadczony, zahartowany w boju lekarz. I zaczął opowiadać, że codzienność tej pracy nie ma nic wspólnego z książkową romantyką. Odpowiedzialność ogromna, bo w rękach chirurga leży życie, a stół operacyjny to takie pole bitwy – z taktyką i strategią. Wspomniał nawet o dzisiejszym przypadku, ubarwiając opowieść rozważaniami o żonie i dzieciach pacjenta, którzy czekali na wynik operacji.

Dziewczyna najpierw patrzyła na niego z rezerwą, potem z coraz większym podziwem. Pod jej wzrokiem poczuł się niemal bohaterem, decydującym o losach pacjentów. Zdawał sobie sprawę, że trochę przegina, ale nie mógł się powstrzymać. Tak bardzo chciał jej się spodobać.

— Uratował pan komuś życie i mówi o tym tak zwyczajnie? — spytała poważnie.

— To się zdarza codziennie. Każda operacja to ryzyko. Najprostszy przypadek może skończyć się tragicznie. — A pani, kim chce zostać? — odwrócił pytanie.

— Jeszcze nie wiem. Najpierw muszę się dostać. — Spojrzała na zegarek i zerwała się z ławki.

— Ojej, spóźnię się! — W jej oczach zamigotał strach.

— Pod szpitalem stoi mój samochód — Wiktor też wstał. — Pojedziemy, gdzie pani każe.

W drodze dziewczyna opowiedziała, że mieszka z ciocią Antosią, siostrą matki. Ma psa – starego spaniela Wermuta. Tak nazwał go niegdyś mąż cioci, zanim umarł. Ciocia ma chore nogi, więc z Wermutem musi wychodzić ona, Kasia. A Wermut jest stary, nie może długo wytrzymać, więc jeśli się go nie wyprowadzi, będzie katastrofa. I to ona będzie musiała sprzątać.

— Złośnica? — spytał Wiktor.

— Ciocia Antosia? Nie, skądże. Jest dobra. Wzięła mnie do siebie, choć ma chore nogi i problemy z ciśnieniem.

— A skąd pani przyjechała na studia?

— Zawsze tu mieszkałam. Gdy byłam w piątej klasie, umarła mama. Bolał ją brzuch od paru dni, ale nie szła do lekarza. Wróciłam ze szkoły, a ona leży na podłodze nieprzytomna. Wezwałam pogotowie. Pękł jej wyrostek, był już zapalenie otrzewnej. Tata po śmierci mamy zaczął pić. Przypadkiem czy specjalnie – zginął pod kołami autobusu. Dlatego mieszkam z ciocią.

Kasia wysiadła i pobiegła do klatki. W drzwiach obejrzała się. Wiktor pomachał jej na pożegnanie, a w następnej chwili zniknęła za drzwiami.

Sam w samochodzie przestał nagle czuć się bohaterem. Znów był zwykłym, zmęczonym i samotnym chirurgiem. Żal mu jej było. Dobra dziewczyna, ambitna, prawa. Taka młoda, a już tyle przeszła.

Miesiąc później, po urlopie, Wiktor Gennadjewicz Romanow szedł korytarzem oddziału. Młoda sanitariuszka myła podłogę. Spod czeplika wymknął się rudawy kosmyk. Coś w niej wydało mu się znajome. Pacjentka? Czyjaś córka?

Dziewczyna podniosła głowę.

— Pan? Dzień dobry. — W jej czarnych oczach przemknęła radość. Wiktor ją pamiętał, choć imienia zapomniał.

— Cześć. Miałaś iść na studia, a nie do pracy? — Dlaczego od razu przeszedł na „ty”? — Czy ktoś z rodziny tu leży? — Przypomniał sobie, że chyba nie miała rodziców.

— Dostałam się. Zdecydowałam się dorobić przed rozpoczęciem roku — odpowiedziała prosto.

— Słusznie. Medycynę trzeba poznać od podszewki. Może się rozmyślisz z zostaniem lekarzem. A jakim? Chirurgiem przypadkiem?

— Zobaczymy. — Wzruszyła ramionami, a Wiktor przypomniał sobie jej imię — Kasia.

— Miło cię widzieć. —Wiktor odwrócił się i wyszedł, zostawiając za sobą nie tylko szpitalny korytarz, ale i marzenie, które jak koliber raz tylko musnęło jego życie.