Czasy są niezmienne, ludzie się zmieniają

Czasy zawsze takie same, ludzie różni.

— Danuś, czy ty masz jeszcze choć odrobinę sumienia?! — drżącym głosem zapytała Halina młodszą siostrę.

— Halinko, nie tobie mówić o sumieniu! My z mamą już się naopiekowałyśmy, teraz twoja kolej. Weź ją do siebie z Markiem i zobacz, jak to jest mieszkać z osobą starszą. Mamy tego dość! — ostatnie słowa Danuta wypowiedziała szczególnie głośno i rzuciła słuchawkę.

Halina usłyszała krótkie sygnały. Zamilkła na chwilę, po czym cicho szepnęła:

— Bezczelna… No po prostu bezczelna…

Halina i Danuta były rodzonymi siostrami. Ich rodzice — Jerzy Andrzejewicz i Helena Stanisławówna — pobrali się jeszcze na studiach. Rok po ślubie na świat przyszła pierwsza córka, Halinka. Młoda rodzina żyła skromnie, starczało im tylko na najpotrzebniejsze rzeczy.

Po kilku latach Jerzy dostał od firmy dwupokojowe mieszkanie. Życie stało się łatwiejsze. Helena dorabiała, ucząc prywatnie muzyki, i wkrótce zaczęła całkiem nieźle zarabiać. Gdy Halina skończyła dziesięć lat, urodziła się Danusia.

Rodzice uwielbiali młodszą córkę. Spełniali każdą zachciankę, a Danusia szybko to zauważyła i celowo starała się zwracać na siebie całą uwagę.

— Halinko, ty jesteś starsza, ustąp siostrze! — upomniała ją raz matka.

— Mamo, po co jej ten zeszyt? Kupiłam go dla siebie, ona jest jeszcze za mała!

— Chcę, mamo, chcę… — Danuta rzucała się w płacz.

I już w następnej chwili upragniona rzecz lądowała w jej rękach. Danusia nie chciała uczyć się czytać, nie chciała chodzić do logopedy. Chciała tylko, by wszystko działo się po jej myśli. Gdy ktoś się sprzeciwiał, wybuchała awantura.

Gdy Halina skończyła szesnaście lat, a Danusia — sześć, w rodzinie wydarzyła się tragedia. Jerzy zmarł nagle na zawał w pracy. Wszyscy współczuli — młody jeszcze, zaledwie czterdzieści lat, życie przed nim… Ale los zadecydował inaczej.

Najbardziej cierpiała Helena. Coś w niej pękło. Przestała dostrzegać świat wokół, nawet starsza córka przestała ją interesować. Całą swoją miłość przelała na siedmioletnią Danusię, która była żywym portretem ojca.

— Mamo, moje dżinsy już się rozpadają, a ty Danusi wciąż nowe sukienki kupujesz! Już cała szafa nimi zapchana! — oburzała się Halina.

— Halinko, nie rób scen. Jesteś już duża, niedługo skończysz szkołę, pójdziesz na studia, znajdziesz pracę i kupisz sobie, co zechces. A Danusia — biedactwo, taka mała, a już bez taty… — Helena ocierała łzę.

Halina skończyła szkołę i wyjechała na studia.

— Myślałam, że będę tęsknić, ale wiesz co? Nawet dobrze! Chcę Danusi odświeżyć pokój. Żeby był jak u księżniczki! — mówiła z zapałem Helena.

— Mamo, chcesz powiedzieć, że jak wyjadę, wyrzucisz moją kanapę? A ja przecież planowałam wracać na weekendy…

— Oczywiście! Po co to stare rupiecie? Możesz spać u mnie albo w kuchni na rozkładanym łóżku. Chcę, żeby Danusia miała swój pokój. Przecież cała szkoła przed nią!

We wrześniu Halina wyjechała, a Helena rozpoczęła remont.

— Halinko, powinnam była cię wyprawić wcześniej, żeby remont skończyć przed szkołą! Danusia nie może się doczekać swojego pokoju — narzekała przez telefon.

— Mamo, po co ten remont? Pokój był w porządku! Aha, zbieramy na „Otrzęsiny”. Przelej mi trochę, dobrze?

— Jeśli potrzebujesz pieniędzy, idź i zarób sama! Remont kosztuje, wzięłam kredyt. A Danusia wyrosła z ubrań, trzeba jej kupić nowe. I ciągle jakieś wydatki — kino, lody…

— Mamo, przecież jej wszystko kupujesz. A ja?

— Ty jesteś dorosła. Radź sobie sama! Za moich czasów też dorabiałam. A Danusia taka mała, już i tak straciła tatę…

— Mamo, ja też straciłam ojca!

— No ale ty jesteś duża. Czas się usamodzielnić!

Do domu Halina wracała rzadko. Zaczęła pracować w weekendy, poznała Marka, wynajęli mieszkanie, wzięli ślub, a potem kredyt.

— Córko, chciałabym pomóc, ale sama wiesz, jak u nas trudno… — wzdychała Helena.

— Jaka trudna sytuacja?

— Jak to jaka? Danusia się uczy, korepetycje kosztują fortunę!

— Ja się uczyłam bez korepetycji!

— Wtedy były inne czasy! Danusia chce iść na tłumacza, pewnie na płatne studia. Muszę oszczędzać. Wy sobie poradzicie, jesteście dorośli! — ton Heleny nie pozostawiał wątpliwości.

Halina nie dyskutowała. Wiedziała, że od lat wszystkim rządzi Danuta.

Wkrótce u Haliny i Marka urodził się pierworodny, Tomek.

— Mamo, może przyjedziesz pomóc z Tomkiem? — dopytywała Halina.

— Halinko, jak ja zostawię Danusię? Przecież ona się przygotowuje do matury… Muszę ją nakarmić, pomóc…

— Mamo, ja też zdawałam maturę. I to wtedy, gdy umarł tata.

— To było dawno! Ja chcę, żeby Danusi było lepiej niż innym.

Danuta skończyła płatne studia. Helena oszczędzała na wszystkim. Na urodziny wnuka dawała najtańsze zabawki: „Najważniejsze to przyszłość Danusi, a zabawki to tylko plastik”.

Danuta szybko wyszła za mąż i zamieszkała z matką. Dwa lata później urodził się Kacper. Babcia uwielbiała drugiego wnuka, miał wszystko. Halina nie wtrącała się, jedynie przyznawała, że Kacper jest dokładnie taki jak jego matka — roszczeniowy i rozpieszczony.

— Mamo, zwolniłaś się z pracy? — spytała raz Halina.

— Tak. Kacper poszedł do szkoły, trzeba go odprowadzać. A do tego dKiedy Halina otworzyła usta, by znów bronić matki, usłyszała tylko dialton — Danuta już się rozłączyła, zostawiając w powietrzu gorycz i ciszę.