Czasem życie płata figle W naszej przychodni dziecięcej kardiologiem był dr Edward Jefimowicz (wsz…

W życiu różnie bywa
W naszej przychodni dziecięcej pracuje kardiolog Edward Józefowicz (wszystkie imiona i nazwiska są prawdziwe). Jak wszyscy lekarze, latem wyjeżdża na 1-2 miesiące jako lekarz do kolonii pilnować dzieci, ważyć je, sprawdzać szafki, smarować rozbite kolana jodyną… chyba że stanie się coś poważniejszego, odpukać.

Wtedy miał jakieś 38-40 lat, dobrze zbudowany, włosy sól z pieprzem, lekko falowane, trochę szlachetny profil, charakterystyczne rysy, spojrzenie, brwi kobietom bardzo się podobał.

Kiedyś opowiedział taką historię:
Rok 1985, walka z alkoholizmem w kraju na całego, za picie można było wylecieć z pracy nawet ze stanowiska ordynatora, a kolejka na mieszkanie od razu przeskakiwała o dziesięć miejsc w tył. Zaczęli wyrzucać nawet tych, którzy dotąd uchodzili za nietykalnych poważna sprawa.

Ostatnia, sierpniowa, turnus w kolonii, ostatnia noc. Wszystko klasycznie dzieci nie śpią, biegają po sąsiednich pokojach, smarują śpiących pastą do zębów i fioletową gencjaną. Opiekunowie udają, że je łapią, a po kątach piją cichcem wino, wódkę lub domowy bimber nie dla upijania się, tradycja zobowiązuje.

Ja też nie zostawałem w tyle w końcu lekarzowi nie wypada odstawać! Noc minęła spokojnie, rano nakarmiliśmy dzieci i wsadziliśmy do autokarów. Za półtorej godziny jesteśmy już pod Teatrem Wielkim w Warszawie, dzieci rozdane, żadnego nie brakuje, wszystko gra!

Jeszcze po kieliszeczku i każdy rozchodzi się do domu, a tam już stół nakryty i turnus skończony, i zaraz po obiedzie z żoną Kingą lecimy na urlop do mojej mamy do Gdańska, wrzesień, ostatnie ciepłe dni… po prostu bajka!

I wtedy mnie rozłożyło. Wino, nieprzespana noc, znowu trochę wina, trzęsący autobus, upał… i padam pod krzakiem na skraju placu, po prostu odcięło mi zasilanie.

Wszyscy z kolonii się rozeszli, tylko pielęgniarka Ania jakoś mnie znalazła, próbowała postawić na nogi, potrząsnąć… na nic, spałem jak dziecko.

Była w porządku, nie zostawiła mnie, choć mogła za coś takiego szybko wylatuje się z roboty, jeszcze żeby ktoś doniósł do dyrekcji… A mieszkała dosłownie na ulicy Długiej, rzut kamieniem od placu. Ktoś pomógł mnie podciągnąć, Anka prawie na własnych plecach taszczyła mnie do siebie, nogami jeszcze mogłem przebierać… Zaprowadziła do swojej czwórki w starej kamienicy.

Po dwóch godzinach się obudziłem, nie dlatego, że wytrzeźwiałem, po prostu wino zaczęło się domagać wyjścia…

Usiłuję wstać, burczę coś pod nosem, a Anka prawie rzuca się na mnie, zatykając mi usta ręką i szepcze w ucho, żebym nie robił hałasu.

Nic nie kumam, ale bardzo muszę… Próbuję się podnieść, a ona mnie unieruchamia i tłumaczy szeptem:
Generalnie jej sąsiadki to typowe praskie niewiasty, życie mogą każdemu zatruć. Jest porządną dziewczyną, sama mieszka, a jak te stare plotkary przyłapią faceta w jej pokoju będzie już musiała się wyprowadzić…

Naprawdę jej współczuję, ale z pęcherzem nie da się negocjować muszę natychmiast! Szczęśliwie Anka jest pielęgniarką, przyniosła jakiś emaliowany kubełek, wyszła, wróciła, zabrała naczynie. Uffff… życie staje się piękne!

I wtedy dopiero dociera do mnie, że miałem być w domu już ponad dwie godziny temu, pakować walizki, a żona, teść, teściowa, kum i cała reszta rodziny już siedzą przy stole i prawdopodobnie obdzwonili pół Warszawy i szpitale!

Szepcę Ani gestami i półsłówkami, że rozumiem jej sytuację i byłem kiedyś podobnie chory na tym punkcie, ale jeśli zaraz nie pojawię się w domu, to jej sąsiadki będą wobec mojej rodziny aniołami.

Pogadałyśmy, Anka mówi jedna sąsiadka wyszła rano i jeszcze nie wróciła, drugą poprosi żeby poszła po chleb, trzecią zabierze na kuchnię na herbatę, ja mam wtedy przemknąć przez korytarz do drzwi, cicho się wymknąć na paluszkach, drzwi tylko lekko przymknąć…

Wręcz scenariusz akcji filmowej sąsiadka idzie do sklepu… druga krząta się przy zlewie… Anka tłucze czajnikiem, robiąc mi zasłonę dźwiękową…

A ja, bez butów, trzymając je za rączkę, na palcach przemykam przez wytarty korytarz, już niemal u drzwi na klatkę…

Delikatnie odsuwam zamek…

Głośny skrzyp! Ale zza moich pleców, z drugiej części mieszkania słyszę nagle przesadnie entuzjastyczny, nosowy, aż skrzeczący głos:
Dzień dobry, panie Edwardzie Józefowiczu!

Buty wypadają mi z rąk, szurając po podłodze je zakładam, trzaskam drzwiami i wychodząc, bez odwracania się rzucam tylko:
Dzień dobry, pani Halino Gierczak!

Głosu najlepszej przyjaciółki mojej teściowej nie sposób pomylić… I wiem już, jak barwnie i z detalami będzie to potem opowiadać… A kto mi uwierzy, skoro szedłem boso z butami w ręku i próbowałem wymknąć się cichaczem?

Po pół godzinie jestem w domu Halina jeszcze nie dzwoniła, wszyscy w rozradowaniu:
Edek, tak się o ciebie baliśmy, już chcieliśmy zgłaszać zaginięcie, siadaj do stołu, taksówka już czeka, czas na lotnisko! i inne rodzinne powitania.

Przylecieliśmy do mamy na urlop… Ale ja od każdego dzwonka telefonu podskakuję, czekam tylko na sygnał z Warszawy… Na plażę nie chodzę, siedzę w domu, czekam na burzę… Spać nie mogę, apetytem nie grzeszę.

Po paru dniach mama przyłapuje mnie w kuchni, przyciska do ściany, wypytuje… Wzdycham i opowiadam jej wszystko, jak było, szczegół po szczególe.
Ech, synu mówi ja ci oczywiście wierzę, jak w tej słynnej piosence, ale nie wiem, czy ktoś inny uwierzy. Pomóc nic nie mogę, ale spokojnie wypoczniesz, telefony wszystkie odbieram ja, nikt poza mną.

Po miesiącu wracamy do domu. Nastroju możesz się domyślić rozmyślam, jakie mnie czekają powitania, pytania, okrzyki i inne rodzinne atrakcje.

Samolot ląduje, wszyscy wysiadają, ja zwlekam ostatnią sekundę… Stewardesa już marszczy brwi, żona pogania… A ja nie mogę wstać czasem przy wielkim stresie tak jest nogi mam jak z waty.
Kinga w końcu pomaga mi wstać, niemal mnie wyciągała, powoli ruszamy do wyjścia.

Dawniej z samolotu do wyjścia szło się przez pole za ogrodzeniem nikogo już nie ma, wszyscy odebrani, tylko teściowa i teść, machają z szerokim uśmiechem:
No gdzie byliście! Już zaczynaliśmy się niepokoić! Wszyscy już, tylko was nie ma! Kinga, jak ładnie opalona, jak wypoczęła!
Edek, a ty czemu taki blady, schudłeś, wszystko dobrze? Chorowałeś?

Patrzę na te ich udawane zatroskane twarze i nie dowierzam, że tych ludzi tyle lat szanowałem…

W domu suto zastawiony stół, toast za toastem, opowieści, pytania… A o Halinie cisza. No dobra, myślę sobie, możecie się podniecać, ja też poczekam.

Mija miesiąc. Schudłem dobre siedem kilo, spać nie mogę, arytmia się pojawiła, w pracy jestem jak zjawa, żywy trup. Alkohol już nic nie daje, po kieliszku wódki śmiertelnie się zatruwam.

Nadchodzą listopadowe święta. Stół, przekąski, alkohol, cała rodzina. Teściowa naprzeciwko mnie.
I NIE WYTRZYMAŁEM…

Oparłem się łokciami na stole, nachyliłem się do niej przez całą długość i niemal wykrzyczałem:
A co, mamo, jak tam twoja przyjaciółka, Halinka Gierczak, żyje jeszcze?

Po odpowiedzi wybuchnąłem śmiechem na cały salon, nie tyle się śmiałem, co ryczałem, wszystko ze stołu zgarnąłem, krzesło przewróciłem, śmiałem się jak w amoku, rodzina pobladła.

Dopiero jak mnie polały wodą i się uspokoiłem, usiadłem, nalałem sobie i napiłem się z wyraźną ulgą!

Nikt z rodziny nie zrozumiał dlaczego zareagowałem tak histerycznie na smutną wieść od teściowej:
Ech, Edku, w ten dzień, kiedy wy lecieliście na urlop, Halinka miała lekki udar i straciła mowę…