Czasami wydaje mi się, że niepotrzebnie ożeniłem się z Beatą

Kłótnie z żoną stały się niemal codziennym rytuałem w naszym domu. Nie ma dnia, żebyśmy czegoś sobie w naszym związku nie wyjaśniali – zawsze coś jest nie tak, a Beata jest ciągle niezadowolona. Jej najważniejsza pretensja, to dlaczego więcej nie zarabiam i dlaczego ona musi dla wszystkich gotować. Nie obchodzi jej to, że tylko ja w naszej rodzinie pracuję. Cały dzień siedzi w domu – nasza córka zaczęła już chodzić do przedszkola, ale moja żona nie spieszy się jakoś z powrotem do pracy.

Powodem dzisiejszej kłótni było to, że kupiłem nie ten chleb, który ona lubi. Kiedy zaproponowałem, żeby sama poszła do sklepu, otrzymałem jeszcze większą porcję niezadowolenia. Okazuje się, że boli ją głowa, a ja jej nawet nie współczuję. Obraziła się i postanowiła, że nie ugotuje obiadu. Wszystko musiałem zrobić sam, nawet opiekować się córką. Beata w tym czasie plotkowała z przyjaciółkami przez telefon.

Nie miałem do niej żadnych pretensji – zgadzam się, że mąż też może czasami ugotować obiad, a nie że zawsze wszystko musi robić tylko żona. Ale i tak była niezadowolona – nie miała ochoty na kotlety i po co w ogóle je zrobiłem. Dlaczego nie zapytałem jej, co chce na obiad? Czyli gotuję dla wszystkich, a i tak mam pytać, co kto by zjadł? Moja córka chciała kotlety, ja też – wygrała większość. Tego wieczoru dużo usłyszałem na swój temat – że jestem samolubny, że mało zarabiam, że jestem leniwy i nic nie robię dla mojej rodziny.

Po tej kłótni nie odzywaliśmy się do siebie przez tydzień. A potem teściowa zadzwoniła do mnie z pytaniem, dlaczego obrażam jej córkę i na co sobie pozwalam. Moja żona narzekała do niej na mnie i przekręciła wszystko, co się wydarzyło. Musiałem więc się jeszcze nasłuchać od teściowej. Miałem już tego dosyć i powiedziałem jej wszystko, co myślę o niej i o jej córce.

Moja żona jest jedynaczką – ukochanym dzieckiem swoich rodziców. Nie znała słów: niemożliwe, nie kupimy, nie zrobimy – zawsze dostawała wszystko, czego chciała, chociaż potrafiła być bardzo wybredna. No i tak wyrosła zakochana w sobie dorosła kobieta.

W zeszłym roku moja żona ze swoimi koleżankami wyjechałą na tydzień za granicę. Córka została u moich rodziców za miastem. Szczerze mówiąc, dawno nie miałem tak spokojnego tygodnia. Byłam zrelaksowany, spokojny, zadowolony i prawie cały czas w dobrym humorze. Wychodziłoby na to, że moja żona ma bardzo negatywny wpływ na atmosferę w domu.

Nie chcę się z nią rozwieść, ale mam już też dosyć ciągłych krzyków i kłótni. Nie wiem co robić. Mam dwa wyjścia – albo pogodzić się i próbować naprawić nasze relacje, albo zacisnąć zęby i próbować jakoś to przetrwać.