Czas Przemiany

Jadwiga wracała do domu zmęczona i wyczerpana. W jednej ręce trzymała torebkę, w drugiej – reklamówkę z zakupami. Nogi plątały się pod nią. Chciało się usiąść na chodniku i już nie wstawać. Ale w domu czekał Kuba. Syn. Jedyny sens jej życia. Gdyby nie on, dawno porzuciłaby tę bezcelową egzystencję.

Jedni rodzą się z srebrną łyżką w ustach – wszystko im w życiu wychodzi. Inni, jak Jadwiga, przychodzą na świat po to, by cierpieć. W drugiej klasie liceum, na urodzinach koleżanki, poznała chłopaka dwa lata starszego od siebie. Wydawał się jej dorosły, silny, nieuznający żadnych konwenansów. Zakochała się bez pamięci.

Nie była piękna, ale urodziwa jak większość dziewcząt w jej wieku. Oczy ciemnoszare, pełne szczerości, proste kasztanowe włosy, zgrabna sylwetka z zaokrągleniami we właściwych miejscach.

W styczniu matkę zabrano do szpitala z zapaleniem płuc. Mieszkanie zostało do dyspozycji Jadwigi i jej chłopaka. Wtedy to wszystko się wydarzyło – to, co spotyka niedoświadczone dziewczęta w wieku siedemnastu lat. Uległa namowom, obietnicom i słowom miłości, które tak łatwo wypływają z ust zakochanego.

Gdy Jaga zrozumiała, że jest w ciąży, od razu pobiegła do ukochanego.

– A ja co mam z tym wspólnego? Z jakiej racji jestem ojcem? Spójrz na mnie. Szukaj innego frajera… – powiedział i zniknął z jej życia tak nagle, jak się w nim pojawił.

Co teraz? Z kim się poradzić, komu zwierzyć? Czas płynął, a Jadwiga nie mogła się zebrać, by powiedzieć matce.

Nadeszła wiosna, czas lekkich, letnich ubrań. Jadwiga stała przed lustrem, próbując zapiąć dżinsy na zaokrąglonej talii. Bluzka też nie schodziła się na piersiach.

– Coś ty się zaokrągliła – odezwał się za nią głos mamy. Jadwiga drgnęła. – No, pokaż… – Matka odwróciła ją, westchnęła i przycisnęła dłoń do gardła.

– Od kogo? Ile czasu? Czemu milczałaś? – zaszlochała.

Mama krzyczała, upokarzała ją i w końcu goniła po mieszkaniu ze ścierką w ręku. Potem siedziały na kanapie, przytulone, i płakały razem. Na aborcję było już za późno.

Jadwiga zdała maturę, ale na studia się nie wybrała. Pod koniec września urodziła ślicznego chłopczyka, w którego rysach można było dopatrzeć się cech jej lekkodusznego i niewiernego ukochanego.

Gdy syn podrósł, mama przez koleżankę załatwiła Jadwidze pracę w spółdzielni mieszkaniowej. Nie znosiła tej roboty. Petenci wiecznie narzekali, czegoś żądali, grozili. Głowa pękała. Za dodatkową zapłatę sprzątała jeszcze wieczorami biura i wydeptane korytarze. Kuba rósł, trzeba było go ubierać, opłacać przedszkole.

Dorastał spokojnym chłopcem, nie sprawiając kłopotów mamie ani babci. Jadwiga odmawiała sobie wszystkiego, tylko syn nigdy nie odczuwał braku miłości, troski ani zabawek.

Gdy Kuba poszedł do szkoły, mama ciężko zachorowała i po ośmiu miesiącach zmarła. Jadwiga dorwała dodatkową pracę – sprzątanie w pobliskim biurze. Mycie podłóg to jeszcze pół biedy, ale czekały też szyby, sprzątanie po remoncie. Wracała do domu bez sił.

A potem syna dopadł wiek buntu. Stał się opryskliwy i zamknięty w sobie. Odpierał pytania o szkołę, odpowiadał ostro. Jadwiga rozumiała, że trzeba mieć go na oku. Niedaleko od narkotyków. Ale wracała do domu późno, starczało sił tylko na prostą kolację i pytanie: „Jak w szkole?”.

Ostatnio zaczęła zauważać u Kuby zadrapania na twarzy, siniaki na rękach. Zbywał ją: „Na wf-ie się przewróciłem, potknąłem…”.

Aż pewnego dnia zobaczyła go z dziewczyną. Sama by nie było w tym nic dziwnego, ale wyglądała rażąco dziwacznie. Czarna bluza o trzy numery za duża, szerokie spodnie, malinowe włosy i kolczyk w nosie. Może i dobra, taka moda. Tylko nie wszystkie dziewczęta tak się ubierają.

Jadwiga próbowała porozmawiać z synem, ale ten, jak zwykle, warknął i zamknął się w pokoju. Co robić? Postanowiła przeczekać to pierwsze uczucie, jak chorobę. Zakazami i awanturami nic nie wskóra. Ale serce bolało. Dnie spędzał sam w domu. Żeby tylko nie powtórzył jej błędów, albo nie zrobił czegoś gorszego.

Szła z pracy, nogi plątały się ze zmęczenia, próbowała przez młode liście drzew dojrzeć światło w oknach mieszkania. Ciemne prostokąty szyb nie pozostawiały wątpliwości – Kuby nie jest w domu.

Jadwiga ciężko wspinała się po schodach, patrząc pod nogi i kołysząc opuszczoną głową jak zaprzęgowy koń. Rączki reklamówki wrzynały się w palce, że aż chciało się puścić. Ledwie zdążyła przytulić się do ściany, gdy obok niej przeleciał Tomek, kolega Kuby.

– Tomek?! – zawołała do nastolatka. – Co tak lecisz jak na pożar?

Chłopak z rozpędu przebiegł jeszcze kilka stopni, zanim się zatrzymał. Przez chwilę się wahał, potem, przeskakując dwa stopnie na raz, wracał do Jadwigi.

– Ciociu Jago… – Tomek złapał oddech. – Myślałem, że mi się wydaje… Kuby nie ma w domu. To znaczy, że jest z nimi…

– Mów wreszcie, co się stało? Gdzie Kuba? Z kim? – zdenerwowała się Jadwiga.

– Przypadkiem podsłuchałem rozmowę… W skrócie, Zosia, dziewczyna Kuby, namówiła chłopaków, żeby go sprawdzili. Jeśli przeskoczy z dachu na dach, to znaczy, że ją kocha. A oni to nagrają i wrzucą do sieci. Szedłem go ostrzec. Ale go nie ma. Chyba widziałem go z tymi typami – niewyraźnie wypalił Tomek. – Polecę, może uda mi się odwieść go od skakania. – I Tomek ruszył w dół.

– Tomek! – krzyknęła Jadwiga, ale na dole już trzasnęły drzwi wejściowe.

Rozwarła palce, ciężka reklamówka wypadła jej z ręki, zakupy rozsypały się po schodach. Pękła torebka z mlekiem, białe strużki spływały po stopniach.

Drzwi jednego z mieszkań otworzyły się, wyszedł młody mężczyzna. Zobaczył zaskoczoną Jadwigę, zakupy na schodach, podszedłMężczyzna pomógł jej pozbierać rozsypane zakupy, a wtedy na dole schodów rozległ się głośny śmiech Kuby, który wracał do domu cały i zdrowy, nieświadomy dramatu, jaki rozegrał się w sercu matki.