Czarujący Charlie: Odkryj Tajemnice Życia w Polskim Stylu

Nazywam się Azor. Jestem labradorem, uroczym suczkiem, którego kocha każdy. Czasem jednak nie lubię niektórych ludzi muszę ich pogryźć. Dbajcie o mnie! Mam swoją panią i kocham ją bezwarunkowo, nie ważne co robi i kim jest. To nie podlega dyskusji. Kocham ją i to wszystko!

Kupiła mnie, kiedy byłem szczeniakiem. Miałem miesiąc, a ona… 408 miesięcy, czyli 34 lata. Nie szukajcie kalkulatora, ja wam powiem. Tej samej nocy siedziała na podłodze naszego dwupokojowego bloku w Warszawie, wypiła czwarty kieliszek czerwonego wina, pogłaskała mnie i zaczęła płakać:
Do diabła ze mną! Mam teraz psa, który nigdy mnie nie zdradzi. Powiedz, Azor, co we mnie nie gra? Mówiła, że nie gotuję zbyt dobrze, więc poszła na kurs francuskiego. Już nie marudziła. Potem skrytykowała mój strój: Chodzisz w futerkowych kurtkach, wyglądasz jak worek z ziemniakami, obok ciebie wstyd. Zmieniła całą garderobę, a mama i babcia pomogły, oddając mi wiele ubrań. W ogóle przestała na mnie patrzeć. Potem zasugerowała romans, mówiąc, że w kinie ludzie podchodzą do sprawy z sercem i profesjonalizmem. Co to za kino? Przez dwa miesiące oglądałam na YouTube tutoriale o seksie oralnym, prawie zbankrutowałam na bananach. Babcia znów pomogła, przynosząc dwa wiadra kukurydzy. Wszystko dla niego. A on odszedł, cholera. Azor, jesteś moim jedynym. Nie zostawiaj mnie nigdy, dobrze?

Spojrzałem w jej rozżarzone oczy i polizałem policzek. Co miałem zrobić? Mogłem zjeść wszystko, co chciałem, a od szczeniaka niewiele zależało. Przytuliła mnie i zasnęliśmy. Wina za to wina czerwonego wina.

Mój rozmiar, tak jak plamy na podłodze naszego bloku, rosły wraz ze mną. Ona dbała o mnie, wkładając całą swoją energię. Widziałem w telewizji program o pięciogwiazdkowych tureckich hotelach all inclusive. Wtedy żyłem w prawdziwym all inclusive: jedliśmy na okrągło, w soboty dostawałem awokado. Nie miałem obowiązków rano odprowadzałem panią do pracy i czekałem na jej powrót. Czekałem (szczerze mówiąc, spałem na łokciach). Kiedy wracała, całowała mnie i karmiła mięsnym farszem. Byliśmy szczęśliwi. Kocham ją całym sercem.

Pewnego dnia w naszym mieszkaniu pojawił się jakiś facet, kolega z pracy. Przyszedł po kinie, wypił czerwone wino w kuchni i zamknął drzwi w sypialni. Dźwięki wskazywały, że jej to się podobało. Skoro ona jest szczęśliwa, ja też jestem. Rano po raz pierwszy w całym naszym życiu nie nakarmiła mnie. Za to jej buty zostały zniszczone. Powiedzmy tak, ich już nie było. Chciałem go ukarać, ale patrzyła na niego z taką miłością, że się poddałem.

Facet okazał się normalnym człowiekiem, przynosił mi mięso. Buty chował w lodówce. Co dziwne, odwiedzał nas tylko w porze lunchu, a czasem zostawał na noc. Wieczorami pani nie odrywała się od telefonu, zdawało się, że rozmawia z nim. W weekendy była taka smutna: siedziała i patrzyła w ekran, a telefon milczał, a kotek drapał się. Podczas jednego wieczornego spotkania przy czerwonym winie pieszcząc mnie, powiedziała:
Ach, Azorze, czemu tak jest? On jest żonaty. Znalazłam normalnego, rozumnego człowieka, a on ma cały majątek. Myślałam, że w jego towarzystwie znajdę spokój. Przeglądam każdy jego polubienie na Instagramie, nie odrywam się od telefonu. Jestem lepsza od jego żony, Azorze. Spójrz na moje piersi, to dar losu. Pokazuję je psu. Święta się zbliżają i znów będziemy tylko we dwoje.
Płakała cicho. Do cholery, facet. Zniknął. Ona mnie przytuliła, a ja warczałem z nienawiści.

Następnego dnia, gdy przyszedł do lunchu w garniturze, stracił go w jej pokoju. Zająłem się pracą. Za każdą jej łzę miałam się zemścić. Wkrótce po garniturze zostały tylko rogi i nóżki. Miałem szczęście na podłodze leżały dwa telefony w ładowarce: jego i jej. Pogryzłem oba. Nie ma sensu patrzeć w te rzeczy i płakać nocami.

Facet wyszedł z sypialni w szlafroku, zobaczył, że nie ma już nic poza szlafrokiem i telefonem, i zaczął mnie bić smyczą. Ona krzyknęła, próbując mnie bronić. Facet odrzucił ją, zgarnął mnie i wsadził do bagażnika samochodu. Myślałem, że mnie wygnają, planowałem, jak się na niego rzucę, gdy wyjdzie. Zamiast tego fac

et wciągnął mnie do jakiejś kliniki. Wsadzono mnie do klatki, wstrzyknęli coś i straciłem siły. Kiedy się ocknąłem, obca ciotka głaskała mnie przez kraty i mówiła do telefonu:
Co za ludzie, przyjmą psa, pobawią się i koniec. Nie potrzebują. Przyniosą, zapłacą tysiąc uśpij go, kochana. Zadzwonię później.
Ciotka usiadła bliżej. Jedną ręką głaskała, drugą celowała strzykawką w bok. Nie jestem głupi, wszystko zrozumiałem. Tylko panią żal, jak bez mnie żyje? Hau, hau, hau! Do zobaczenia, świecie.

Nagle drzwi się otworzyły i wpadła sama, cała w łzach.
Stój! Nie, nie! Znalazłam cię!
Ciotka zatrzymała się i zamruczała, że i tak nie zwróci tysiąca, ale nie mieliśmy czasu na to. Pani rzuciła się na mnie, a ja na nią.
Azorze, przebiegłam wszystkie kliniki! Przebacz mi, proszę! Słyszysz?
Mówią, że psy nie płaczą. Cholera. Wtedy naprawdę płakałem, raz. Nie mówcie nikomu. Wróciliśmy do domu i zasnęliśmy.

***

Pani straciła pracę, za co odpowiedzialny był facet. Z mojego jadłospisu znikło mięso, musiałem jeść kaszę. Stałem się pasywnym weganinem. Nie poddawała się jednak. Zaczęliśmy biegać rano. Ja głównie biegłem, ona rozglądała się za brzozami. Po chwili oddechu i znowu do kolejnej brzozy. Po kilku miesiącach biegała coraz szybciej. Prawie przestała pić czerwone wino. Tylko z babcią, kiedy przynosiła kukurydzę i stare spódnice.

Pani poszła na studia, o które zawsze marzyła zbierać kwiaty do bukietów. Dałam jej podpowiedź: zamiast kwiatów bukiety z mięsa. Mięsny bukiet to najlepszy dar na ziemi. Ale skoro woli kwiaty, i ja się poddadę. Nasz blok wypełniłam bukietami i rzekłam:
Jeśli nikt nie daje mi kwiatów, sama je zrobię i podaruję innym.
Zrozumiała aluzję i na następnym biegu przyniosłam wyrywany z korzenia łopian duży i zielony. Pani go oceniła, przytuliła i pocałowała.
Wkrótce dostaliśmy pracę w kwiaciarni, co bardzo ją ucieszyło, a mnie jeszcze bardziej. Po pierwsze, wszystkie kwiaty przeszły do nowej lokacji. Nasz blok znów wyglądał jak mieszkanie, nie jak stóg siana. Po drugie, mięso wróciło do mojego jadłospisu.

Po dwóch latach przyszedł do nas Szymon. Naprawiał lodówkę, a potem został. Szymon jest świetny. Nie krzywdzi mojej pani, wręcz przeciwnie, śmieją się razem. Niedawno pojawił się jeszcze jeden Szymon, malutki. Pani poprosiła, żebym go też chronił i kochał. Zrobię to. Bo jestem psem.