Czarna wdowa Piękna i inteligentna Lila, tuż przed ukończeniem studiów na wydziale dziennikarstwa U…

Cześć kochana, muszę Ci opowiedzieć historię, która mogłaby się wydarzyć gdzieś w naszym kraju, bo kto wie może się nawet Tobie spodoba. To taka opowieść o Zuzi, dziewczynie z Poznania, naprawdę bystrej i czarującej, która tuż przed skończeniem studiów na dziennikarstwie poznała starszego sporo od siebie Edka, Edwarda Raczyńskiego. Taki już lokalny człowiek-instytucja, pisał piosenki, które wszyscy znali, a jak pojawiał się w jakimś radiu czy telewizji, to od razu robił się ruch.

Edek miał już czterdziestkę na karku, trzy razy żonaty, a rodzina to nie była jego bajka miał grono znajomych jak z filmu, ciągle w kawiarniach, knajpach, saunach. A alkoholu, wiadomo, nie odmawiał. Poznał Zuzię, zachwycił się jej delikatnością, a przez swoje znajomości załatwił jej pracę w Telewizji Wielkopolskiej. Została prowadzącą własnej audycji. Pierwszy program Rozmowy od serca wiesz, bo to tak właśnie na polską nutę gościła miejską psycholog i ludzi z życia wziętych. Ludzie słuchali odpowiedzi, rad na przykładach.

Dobra robota, Zuziu powiedział Edek, zachwycony pierwszym odcinkiem to trzeba opić!

Z czasem kariera jej nabrała tempa. Wyszła za Edka za mąż, program robił furorę, a ona wyglądała jak gwiazda: styl, kultura, wiecznie uśmiechnięta. Ale z czasem zaczęła czuć, że jednak pomyliła się z tym wyborem. Edek coraz częściej wracał nietrzeźwy, a jej myśli były już gdzie indziej.

Ty nie szalej tak, Edek powiedział mu kumpel z młodości, Szymon, jak tamten próbował poniżać Zuzię ta dziewczyna może cię jeszcze przegonić!

Co ty, nigdy nie wybieram za mądre żony rzucił Edek, przekonany o swojej wyższości.

Zanim ją zdobył, wręczał bukiety, prezenty, pisał nawet dla niej piosenki. Ale jak już została jego żoną, wszystko straciło magię. Nie dbał o nią bardziej niż o kota, czasem pokrzykiwał.

Naiwna byłam, myślałam, że zrobi ze mnie gwiazdę rozmyślała Zuzia.

Na studiach uczyła się francuskiego, a Edek nieustannie zrzędził:

Ucz się angielskiego, a nie chodzisz po świecie jak wieśniara. Siłownia ci niepotrzebna, to marnowanie czasu, a angielskiego nie masz kiedy!

A ona na przekór nie chciała. Ale gdy Szymon rzucił przy stole:

Angielski dla kobiety z klasą jest jak szpilki na nogach.

Następnego dnia zapisała się na kurs!

Aleś wpłynął na moją żonę, Szymonie śmiał się Edek.

Mieli spore mieszkanie po dziadku Edka, profesorze medycyny. Pomagała im Zosia gospodyni, kobieta po czterdziestce, zawsze trochę zawiśnięta, ale robotę miała opanowaną i znała całą ich codzienność. Zuzia budziła się sama, Edek spał w gabinecie, znów pijany. W kuchni Zosia wyjmowała pustą butelkę po koniaku.

Wczoraj była pełna. Co mu podać, jak się obudzi?

Ogórkowej! odburknęła Zuza i poszła pod prysznic.

Siedem lat minęło, dzieci nie mieli Edkowi nie zależało, miał syna z poprzedniego związku. Zuza właściwie zrezygnowała z tej myśli, skupiała się na pracy. Po śniadaniu posłała Zosię do Edka. Ten leżał na brzuchu, na poduszce plama krwi.

Zuzia! zawołała Zosia Wezwij karetkę!

Piętnaście minut później jechali do szpitala. Edek trafił od razu do intensywnej terapii.

Ciężko. Nie obiecujemy niczego powiedział lekarz.

Wieczorem zadzwonili do niej:

Mąż nie żyje.

Nie wierzyła. Pogrzeb był wystawny, Szymon wygłosił przemowę godną radnego:

Nie smućmy się, Edek żył pełnią życia. Teraz odpoczywa.

W domu była cisza, aż w uszach dzwoniło. Zosia patrzyła na nią pytająco, czy zostanie czy nie. A znajomi pocieszali:

Zuziu, masz teraz swobodę, młoda jesteś! Spadek podzielony między nią i syna Edka, ale i tak zarabiała całkiem nieźle. Często wychodziła do kawiarni, spotykała się ze znajomymi nie chciała siedzieć sama. Pewnego razu po kolejnej audycji poszła do kawiarni niedaleko domu. Zamówiła sobie kieliszek hiszpańskiego wina, rozmyślała.

Podszedł do niej przysadzisty mężczyzna, uśmiechnięty, bardzo uprzejmy.

Wolno się dosiąść?

Pewnie odpowiedziała. Przedstawił się: Mikołaj. Zapytał, czemu taka piękna kobieta jest smutna.

Mikołaj był trochę niedźwiedziowaty, ale od razu rozbawił Zuzię.

Pozwól, że cię poczęstuję… Co wybierasz?

Ciastko, dziękuję nie była łasa na słodycze, ale się zgodziła.

Okazał się zabawnym facetem, poczucie humoru miał niezłe, siedzieli uśmiechnięci. Odprowadził ją pod dom, umówili się na kolejne spotkanie.

Następnego ranka Zuzia powiedziała Zosi:

Wiesz co, Zosiu, rezygnuję z twoich usług. Sama sobie poradzę.

Zuziu, kochanieńka… A gdzie ja pójdę? Przecież tyle lat tu jestem jak rodzina! rozpłakała się Zosia.

Znajdziesz pracę… Może w innej rodzinie albo na portierni.

Smutno jej się zrobiło, ale zaraz pomyślała przynajmniej nie będę musiała szorować okien czy ubikacji.

Zosia otarła łzy.

Dobrze, Zuziu, jeśli chcesz, zostanę przytuliła ją z wdzięcznością.

Tak więc wszystko wróciło do normy, z tą różnicą, że coraz częściej zaglądał do nich Mikołaj, w domu mówiła do niego Misiek. Po trzech miesiącach Zuzia wyszła za niego za mąż. Skromny ślub, ale za to w podróż poślubną Misiek zabrał ją na Malediwy! To był prawdziwy luksus, bo Mikołaj prowadził firmę miał kasę.

Zuzia myślała, że będzie jak zwykle: lot, hotel, drinki. Ale Misiek miał swoje wyobrażenia pierwsza klasa, prywatny katamaran, powitanie na wyspie z fajerwerkami. Ich willa miała cztery pokoje, dwa baseny, prywatną plażę pełen wypas.

Strach pomyśleć, ile on za to zapłacił zastanawiała się.

Nie wypytywała go o majątek, liczyło się, że dbał o nią, ścielił jej kołdrę, głaskał po głowie. Pilnował, by jadła solidne śniadanie.

Edek był niemiły, poniżał, chciał mnie wyciągać, Misiek za to żyje dla mnie, nawet nie jest Adonisem, ale jest kochany i ufa mi myślała.

Zosia również była zadowolona, że mieszka z nimi teraz pod Poznaniem w dużym domu Misia. Tylko jeden moment Zuzię zmartwił zobaczyła, jak Mikołaj robi sobie zastrzyk.

Co to?

Insulina, mam cukrzycę. Ale spokojnie, da się z tym żyć.

Leżąc na Malediwach rozmarzona myślała:

Chyba trafiłam szczęśliwego losa.

Lubiła luksusy, ale mimo wszystko czasem tęskniła za sportowym instruktorem, nie za miśkiem. Myślała: Może by go wysłać na dietę, na siłownię? Gdy porozmawiali, smutno powiedział:

Mogę próbować, ale niestety, mam problemy z przemianą materii. Apollonem nie będę, insulina.

Trudno, nie trzeba podjęła decyzję.

Po powrocie z wakacji, znów zanurzyła się w pracy. Zapomniała, czym jest prawdziwa miłość. Brakowało jej namiętności, a koleżanki w pracy żartowały:

Ty serio nie zdradzasz swojego Misia? Naprawdę jesteś taka anielska?

No nie była, ale nie chciała skrzywdzić Misia. Na firmowej Wigilii wypiła za dużo, kolega Kamil zaproponował, by jej znajomy Bartek odwiózł ją do domu. W samochodzie Bartek rzucił:

Kamil, czemu mnie wcześniej nie poznałeś z Zuzią? po czym nie spuszczał z niej wzroku. Przy jej domu poprosił o numer telefonu. A potem przycisnął ją do auta i pocałował gorąco.

Był cudownym kochankiem, brutalnym, namiętnym, bez zbędnych czułości. Spotykali się w jego kawalerce, Miś nie podejrzewał nic praca, biznes, głowa pełna spraw.

Pewnego dnia Zuzia wpadła do Bartka, gdy ktoś zaczął mocno dzwonić do drzwi. Bartek zaklął, poszedł sprawdzić, i zobaczyła Misia w progu. Sparaliżowana Zuza próbowała się tłumaczyć:

Misiek… Mikołaj… to nie to, co myślisz…

Bartek milczał, Miś był blady, spocony i nagle się przewrócił. Zuzia podbiegła, oddychał ciężko.

Dzwoń po pogotowie!

Bartek zadzwonił, Zuzia znalazła Misiowy pen od insuliny i podała mu zastrzyk. To miał być ratunek, ale nie zadziałał. Pogotowie przyjechało lekarz pokręcił głową:

Nie żyje.

Bartek odprowadził ją do domu, Zosia zapytała:

Zuziu, co się stało, wyglądasz okropnie.

Zuzia pomyślała: To Zosia mogła mnie wsypać nie lubiła Bartka, ciągle pytała o niego Ale nic nie powiedziała.

Po pogrzebie, dopiero po miesiącu zaczęła dochodzić do siebie. Wkrótce pojawiła się córka Misia z pierwszego małżeństwa, z mężem adwokatem. Przyszła, wręczyła jej plik banknotów i powiedziała, że ma trzy dni na spakowanie się i wyprowadzkę. Zuzia nie chciała się kłócić o spadek, wróciła z Zosią do starego mieszkania po Edku.

Powoli stawała na nogi, widywała się z Bartkiem, choć wiedziała, że mąż z niego nie będzie. Pewnego dnia zadzwonił Kamil:

Zuziu, usiądź… Bartek nie żyje. Wypadek, zginął na miejscu

Zuzia była w szoku.

Dlaczego wszyscy moi mężczyźni umierają? Ja chyba jestem czarną wdową

Minęło trochę czasu, na zdjęciach programu wpadł jej w oko młody facet Maks. Po nagraniu zaproponował kawę. Zgodziła się. Zakochała się prawdziwą miłością, aż jej się w głowie kręciło z wrażenia.

To jest miłość! Bez niego nie mogę oddychać, nie to że żyć Ale boję się o niego.

Maks również był zauroczony, czuła się przy nim swobodnie, szczęśliwa. Mieszkał z Zuzią, wiedziała, że nie ma rodzeństwa, ojca gdzieś daleko, z nim nie utrzymuje kontaktu. Kiedyś wpisała jego nazwisko w Google, pierwsza linijka ją wyrwała z butów Maks należał do setki najbogatszych Polaków. Zaniemówiła. Majątek niewyobrażalny.

Nie wierzę! zaśmiała się. Potem się bała, czy jemu też coś się nie stanie.

Pojechała do pracy, wieczorem zadzwoniła do niego, ale nie odbierał. Do biura udało jej się dodzwonić.

Dzień dobry, chciałabym rozmawiać z Maksem.

Kto dzwoni? pyta sekretarka.

Zuza

Maks jest w szpitalu podała który.

Zuzia rzuciła się do szpitala.

Co się dzieje? pytała lekarza.

Nic poważnego, serce zaszwankowało, ale będzie dobrze.

Mogę go zobaczyć? Proszę

Dziesięć minut.

Weszła cicho do sali, Maks czekał na nią z uśmiechem. Usiadła, złapał ją za ręce.

Wszystko będzie w porządku, kocham cię. Jak tylko wyjdę, bierzesz ze mną ślub?

No jasne! pocałowała go. Przed nami całe życie, przede wszystkim szczęśliwe.

Ale jazda, co? I wiesz co życie czasem lubi być jak serial.

Trzymaj się, ściskam!