Czarna wdowa Piękna i inteligentna Lila, tuż przed końcem studiów dziennikarskich na Uniwersytecie …

Czarna wdowa

Piękna i bystra dziewczyna o imieniu Bogumiła, tuż przed ukończeniem studiów na wydziale dziennikarstwa, poznała Władysława, mężczyznę dużo od niej starszego. Władysław Kaźmierczak był znaną postacią w Poznaniu pisał piosenki, które słyszano w całym mieście. Pierwszy zwrócił uwagę na szczupłą, delikatną Bogumiłę, była zjawiskowa.

Władysław dla wszystkich był swojakiem, na lokalnej telewizji znał chyba wszystkich. Dzięki temu z łatwością załatwił Bogumile pracę po studiach jako prowadzącej swój autorski program. Po niedługim czasie w TVP Poznań ukazała się pierwsza emisja jej programu Rozmowa przy kawie, do którego zaprosiła cenionego w mieście psychologa i paru gości. Program miał formę pytań i odpowiedzi, oparty był na autentycznych historiach.

Dobra robota, Bogumiło pochwalił ją Władysław, oglądając program. Trzeba to uczcić.

Władysław Kaźmierczak lat czterdzieści pięć, był trzykrotnie żonaty, lecz jego nieposkromiona energia i tłum znajomych w ogóle nie sprzyjały życiu rodzinnemu. Twórca, artysta, czuł się prawie jak zasłużony kompozytor. Często przesiadywał w restauracjach, kawiarniach czy saunach. Wszędzie miał swoich ludzi i dużo pił.

Mijały miesiące. Bogumiła stawała się coraz bardziej rozpoznawalna w Poznaniu, wyszła za Władka, jej program cieszył się popularnością. Zawsze elegancko ubrana, uprzejma i serdeczna. W niej nie ma nic diabolicznego, raczej piękność z telewizji, tak o niej mówiono. Ale wyszła za niewłaściwego człowieka, zrozumiała to, gdy mąż ciągle wracał pijany.

Władek, nie szarogęś się powiedział kiedyś przyjaciel Szymon, gdy ten pijanemu próbował poniżyć Bogumiłę ta dziewczyna jeszcze cię przewyższy!

Nigdy nie wybierałem mądrych żon odpowiadał Władek, będąc przekonanym o swojej wyższości, i szczypał żonę w policzek, siedząc w Cafe Ratusz.

Póki zabiegał o jej względy zachowywał się dżentelmeńsko kwiaty, prezenty, dedykował dwie piosenki, słuchał uważnie. Ale gdy została żoną, wszystko zniknęło. Uwagi poświęcał jej tyle co kotu domowemu, pokrzykiwał.

Naiwna byłam, myślałam, że dzięki niemu zostanę gwiazdą myślała Bogumiła.

Władysław stale ją nagabywał: Ucz się angielskiego! Jak za granicą wyglądasz jak wieśniaczka. Po co ci siłownia, szkoda czasu! Angielski się liczy.
Bogumiła z przekory nie chciała, aż raz przy stole usłyszała od erudyty Szymona:
Dla atrakcyjnej kobiety angielski jest jak szpilki naturalny.
Następnego dnia Bogumiła zapisała się na kurs u najlepszej lektorki.

Szymon, ty wywarłeś wpływ na moją żonę śmiał się Władysław. Podręczniki, lekcje, a w samochodzie zamiast radia, Angielski!

Małżonkowie mieszkali w dużym mieszkaniu odziedziczonym po dziadku profesorze medycyny. Pomagała im gosposia Weronika kobieta około czterdziestu trzech lat, samotna, złośliwa, zazdrosna, choć zręcznie to ukrywała. Nic się nie dało przed nią zataić całymi dniami była w ich domu, znając wszystkie sekrety.

Bogumiła rankiem obudziła się, męża znów nie było w łóżku, spał pijany na kanapie w gabinecie. Poszła do kuchni, gdzie Weronika trzymała pustą butelkę po koniaku.
Wieczorem była pełna. Czym go poczęstować na śniadanie?
Rosół mruknęła Bogumiła, idąc pod prysznic.

Po siedmiu latach małżeństwa z Władkiem nie doczekała się dziecka; on nie chciał, miał syna z pierwszego związku. Rozczarowała się; coraz wyraźniej widziała, że nie chce rodziny, ona zaś skupiła się na karierze. Po śniadaniu posłała Weronikę do męża, a ta wróciła przerażona:
Bogumiła! Trzeba karetkę!
Co się stało?
Nie wiem!

Piętnaście minut później Bogumiła siedziała w pogotowiu, jechała z Władkiem do szpitala. Od razu trafił na OIOM lekarze nic nie mogli obiecać.

Wieczorem telefon:
Pani mąż nie żyje.

To niemożliwe wyszeptała, załamana. Przecież on był jeszcze młody.

Pogrzeb śliczny, tłum ludzi, Szymon wygłosił mowę.
Nie płaczcie. Władek miał barwne życie, zasłużył na odpoczynek, jest wolny, szczęśliwy.
Wszystko miał usłyszała Bogumiła szept za plecami.

W domu panowała złowroga cisza. Weronika patrzyła wyczekująco czy zostanie czy nie? Koledzy z pracy mówili:
Bogumiła, nie masz powodu do smutku. Młoda, wolna, i z pieniędzmi. Dwa konta po mężu, podzieliła się z jego synem. Sama dobrze zarabiała. Szukała spotkań ze znajomymi; źle znosiła samotność, wstępowała czasem do kawiarni.

Wpadła do kawiarni obok domu, po nagraniu kolejnego programu. Zamyślona sączyła hiszpańskie wino. Podszedł do niej postawny mężczyzna, z uśmiechem grzecznie spytał:
Czy mogę się przysiąść?
Kiwnęła głową.
Ireneusz przedstawił się. A pani czemu taka smutna?
Sama nie wiem odpowiedziała.

Ireneusz około czterdziestki, silny, szatyn, niepiękny, szeroka twarz od razu przypominał jej pluszowego misia, co bardzo ją rozbawiło.

Pozwoli pani postawić ciasto, wino, koktajl co tylko zechce?
Ciasto wystarczy do słodyczy była obojętna.

Ireneusz okazał się czarujący; znał mnóstwo anegdot, miał świetne poczucie humoru. Bogumiła śmiała się w głos; odprowadził ją do domu, umówili się na spotkanie.

Nazajutrz powiedziała Weronice:
Zwalniam cię, poradzę sobie sama.
Jak to, Bogusiu, tyle lat wiernie a ty mnie do drzwi. Gdzie ja pójdę?
Znajdziesz posadę może w innej rodzinie, może jako portierka.
Wyrzucasz mnie Weronika popłakała się.
Przecież się nie rozpadnę. Przynajmniej nie muszę myć okien ani toalety pomyślała Bogumiła.

Spojrzała na gosposię, ta ocierała łzy.
Dobrze Weroniko, jak nalegasz wracaj, zostań.
Weronika się ucieszyła, nawet ją ucałowała.
Pokochałam was, byłaś jak rodzina, z Władkiem się zżyłam, a ty chcesz się mnie pozbyć.

Tak dalej żyły, tylko coraz częściej w gościach pojawiał się Ireneusz Kubuś, bo tak go nazywała. Ireneusz kochał swoją piękność. Bogumiła wyszła za niego po trzech miesiącach. Skromny ślub, ale w podróż poślubną Irek zabrał żonę na Malediwy. Miał na to środki był biznesmenem.

Bogumiła spodziewała się wypadu jak za Władka lot czarterem, niezły hotel, rozrywki dla turystów. Ale Irek miał własne wizje luksusu. Pierwsza klasa w samolocie, prywatny przewoźnik, na wyspie czekał ich katamaran, obsługa jak dla VIP-ów, fajerwerki, koktajle, malediwskie tańce.

Willa bajeczna, cztery sypialnie, dwa salony kąpielowe, basen, prywatna plaża.
Boże, ile mój Kubuś za to zapłacił myślała Bogumiła.
Nigdy nie pytała go o pieniądze wiedziała, że je ma. Irek był troskliwy poprawiał kołdrę, głaskał głowę, pilnował, by przed pracą nie wychodziła tylko po kawie, ale jadła solidnie.

Władek to był zgryźliwy typ, poniżał mnie, powtarzał, że wyciąga mnie na swój poziom. Kubuś może nie Adonis, ale żyje dla mnie, rozumie, jest czuły bardzo mi to odpowiada.

Weronika chwaliła Irka, cieszyła się, że mieszkają teraz w jego ogromnym domu pod Poznaniem. Tylko jedno ją zaniepokoiło. Zobaczyła, jak mąż robi sobie zastrzyk.
Co to?
Tylko insulina, mam cukrzycę, ale żyję jak król!

Leżąc pod palmami, Bogumiła myślała:
Trafiłam los na loterii?

Podróż w stylu premium odpowiadało jej w pełni. Tylko smuciło, że zamiast instruktora surfingu czy niebieskookiego trenera ten jej misiek jest miękki, niewprawiony.
Chyba czas go na dietę i do fitnessu!

Rozmawiała z Irkiem o tym posmutniał.
Oczywiście mogę spróbować, jeśli chcesz, ale mam problem z metabolizmem. Apollo ze mnie nie będzie. Insulinowy.
Rozumiem, nie ważne zdecydowała.

Po powrocie wróciła do pracy. Często wracały rozterki. Czy spotkam prawdziwą miłość? Nie kocham Kubusia. Chcę poczuć namiętność, silne emocje. Marzę, by nocą obok mnie spał muskularny przystojniak, nie pluszowy miś. W pracy żartowali:
Nie skaczesz Bokumiła? Najwyższa moralność?
Nie była aż tak święta, po prostu nie chciała zranić męża.

Na sylwestra w redakcji wypiła sporo. Kolega Konrad zadzwonił do przyjaciela Artura, by po imprezie odwieźć ich do domu.
Bogumiła, chcesz się zabrać?
Nie odmówiła.

Artur usiadł z nią w samochodzie:
Konrad, czemu jeszcze nie poznałem Bogumiły?
Uśmiechnięty, luksusowe auto, nie odrywał oczu od niej. Odprowadził Konrada, potem Bogumiłę, po numer poprosił. Przed domem pomógł jej wysiąść, przycisnął do auta i brutalnie pocałował. Nie odpychała, podobał jej się taki surowy Artur.

W łóżku był idealnym kochankiem w domu była łagodna żona, z Arturem namiętność, siła. Swojej kawalerki nie oszczędzał na czułości. Spotykała się z nim, a Kubuś wracał późno początki roku, biznes nie zauważał niczego.

Któregoś dnia Bogumiła szybko pojechała do Artura leżała w łóżku, on wychodził z łazienki, dzwonek do drzwi. Artur zaklął:
Zaraz kogoś zabiję!
W drzwiach stanął Kubuś milczący.

Kubuś Irek to nie tak

Artur stał, mógł jeszcze nie wpuszczać.
Kto mnie zdradził? spytała Bogumiła.
Jaka różnica? Nie wierzyłem, poszedłem sprawdzić.

Irek wyglądał źle, pobladł, spocił się i zasłabł. Bogumiła rzuciła się do niego, oddychał ciężko.
Dzwoń po karetkę!
Artur dzwonił. Bogumiła wygrzebała z kieszeni lek, dozownik insulinowy, znała go z domu. Wstrzyknęła.

To go uratuje. Ale nie wracał do siebie. Przyjechała karetka lekarz orzekł:
Nie żyje.

Bogumiła była sparaliżowana. Artur odwiózł ją do domu. Weronika przywitała ją pytaniem:
Bogusiu, co się stało? Wyglądasz strasznie!

Przeszyła ją myśl:
Weronika mogła mnie wydać. Nie znosiła Artura, dociekała. Ale milczała, bo nie przyzna się.

Po pogrzebie trwała w szoku. Niedługo pojawiła się córka Irka z pierwszego małżeństwa, z mężem adwokatem. Wyrzucili Bogumiłę z domu, zagrozili sądem, rzucili plik gotówki 50 tysięcy złotych dając trzy dni na wyprowadzkę, także Weronice.

Nie chciała walczyć o spadek, wycofała się ze wszystkiego. Powrót do ogromnego mieszkania po Władysławie Kaźmierczaku.

Czas płynął. Bogumiła wróciła do życia dzięki Arturowi nadal się spotykali, ale nie proponował ślubu. Wiedziała, nie nadaje się na męża, choć go lubiła. Pewnego dnia zadzwonił Konrad:
Bogumiła, lepiej usiądź Artur nie żyje, wypadek samochodowy, zginął na miejscu

Tu się zatrzymała.

Moich mężczyzn spotyka śmierć. Jestem czarną wdową będą mnie tak nazywać. Może mam czarną aurę.

Nie minęło wiele Na kolejny odcinek programu zaproszono młodego mężczyznę Makara. Czuła jego wzrok cały czas. Po nagraniu zaprosił ją do kawiarni.
Dobrze zgodziła się, czas się podnieść.

Makara zdobył jej serce. Bogumiła zakochała się pierwszy raz, szczęście rozlało się po całym jej świecie.

A więc tak wygląda miłość. Oddycham Makarem, nie tylko żyję. Ale boję się o niego.

Makara też pokochał jej, razem bawili się, rozmawiali łatwo, lekko, mądrze. Nie zastanawiała się, kim naprawdę jest wiedziała tylko, nie ma rodzeństwa, ojca, z którym nie utrzymuje kontaktu. Makara mieszkał u niej.

Raz, szukając o nim wiadomości, znalazła w internecie Makara Zalewski, jeden z tysiąca najbogatszych w Polsce. Była w szoku. Majątek niewyobrażalny.

Nie wierzę, wybuchła śmiechem, ale zaraz straciła oddech. Co jeśli jemu też coś się stanie?

Opanowała się i pojechała do pracy. Wieczorem zadzwoniła do Makara nie odbierał. Zatelefonowała do biura.

Dzień dobry, mogę rozmawiać z Makarem?
Kto mówi?
Bogumiła.
Zabrali go do szpitala podała adres.

Bogumiła wpadła do szpitala.
Co się dzieje?! krzyknęła, gdy zobaczyła lekarza.
Proszę się uspokoić, wszystko w porządku, będzie żył. Złapało go serce, ale już jest pod kontrolą.

Mogę wejść? Proszę
Na dziesięć minut.

Cicho weszła do sali. Czekał na nią, uśmiechnął się, przytulił jej dłonie do swoich.
Wszystko będzie dobrze, kocham cię. Jak wyjdę, pobierzemy się. Zgadzasz się?
Oczywiście pocałowała go. Przed nami życie i szczęście. Prawdziwe.

Dziękuję wszystkim za wsparcie i obecność. Szczęścia Wam w życiu!