Cud w sylwestrową noc: Ania i Piotr zapominają o prezencie pod choinkę, ale niespodziewany gość przynosi nie tylko kotka dla córeczki, lecz także nową nadzieję na świętowanie i odrobinę magii wśród zwykłych ludzi

Cud w sylwestrową noc

Piotrek, wytłumacz mi, proszę, jak mogłeś zapomnieć?! Przecież rano ci o tym kilka razy przypominałam, nawet SMS wysłałam! Zofia patrzyła z niezadowoleniem na męża.

Stał na progu kuchni z zawstydzoną miną, tylko wzruszając ramionami.

Sam nie wiem, Zosiu… Po prostu wyleciało mi z głowy, próbował tłumaczyć się Piotr.

A telefon?

Telefonu nawet nie wyjąłem z kieszeni, dlatego nie widziałem Twojej wiadomości…

Zofia już zaczynała kipieć ze złości.

To nowego akumulatora do auta nie zapomniałeś kupić, ale o prezencie pod choinkę dla naszej córki zapomniałeś?

Wyleciało… Sklep motoryzacyjny był czynny tylko do dwudziestej, więc się spieszyłem, o reszcie zapomniałem. Przepraszam.

Czasami wydaje mi się, Piotrek, że ta Twoja stara gruchot, co psuje się co miesiąc, jest Ci ważniejsza niż Marcysia, westchnęła ciężko, siadając na stołku i zerkając na zegar.

Zegar pokazywał pięć po jedenastej.

Późno, noc, nic się już nie dało naprawić, a przez to wszystko czuła się jeszcze gorzej.

Zosiu, po co takie głupstwa mówisz?! Przecież kocham Marcysię, dobrze o tym wiesz. Po prostu… zapomniałem. Komu się nie zdarza?

Mnie się nie zdarza, Piotrek! Zofii aż chciało się krzyczeć, lecz mówiła półgłosem, by córka nie słyszała ich rozmowy.

Piotr chciał przytulić żonę, by załagodzić narastający konflikt, lecz Zofia odsunęła się, obróciła plecami i… zaczęła przekładać sałatkę jarzynową do salaterki.

Połowę dnia spędziłam, szykując tę sałatkę, żeby Piotr się ucieszył, a on… a on zapomniał kupić prezent dla dziecka!

Miałam przeczucie, że wszystko muszę sama robić, mruknęła pod nosem, irytując się coraz bardziej. Ale nie, zaufałam tobie, Piotrek. Myślałam, że jesteś odpowiedzialny.

Rozumiem, zawiniłem, ale serio przecież tragedii nie ma, próbował łagodzić sprawę Piotr. Brak prezentu to nie koniec świata. Powiedzmy Marcysi…

Co, kochany? Co jej powiemy? Że tata ma sklerozę w wieku 35 lat? A może, że ważniejsze dla niego był akumulator niż prezent dla córki?

Powiemy, że Święty Mikołaj miał w tym roku ogrom pracy i nie zdążył. A jutro rano kupię jej prezent i dam jej uroczyście od Świętego Mikołaja.

Gdzie go kupisz?! Jutro żaden sklep oprócz spożywczaków nie będzie czynny! Ech, Piotrek…

Trudno było nie zrozumieć gniewu Zofii.

Odkąd urodziła się Marcysia, w ich domu była piękna tradycja: w noc sylwestrową, zaraz po północy, cała rodzina siadała przy choince i… znajdowała prezenty.

Najbardziej cieszyła się z tego Marcysia, która jak większość dzieci wierzyła w Świętego Mikołaja i… świąteczne cuda. Tak bardzo emocjonowała się, gdy otwierała wymarzone pudełeczko przewiązane wstążką.

Dziś Marcysia już kilka razy zaglądała pod choinkę (może do północy się pojawi?), opowiadała mamie, jak nie może się doczekać podarku od Mikołaja.

Ciekawe, co w tym roku przyniesie mi dziadek Mikołaj? rozmyślała wesoło. Bardzo bym chciała rower, jak u Amelki z drugiej klatki. A jak będą rolki, to też świetnie.

Zofia patrzyła na córkę z uśmiechem poprosiła Piotra, by kupił rolki dla Marcysi. Zwykle sama wybierała prezent, ale dziś Piotr musiał nagle zostać dłużej w pracy, więc poprosiła, żeby po drodze kupił, co trzeba.

Piotr wrócił po dwudziestej, a gdy po dwóch godzinach Zofia zaczęła szykować stół i z konspiratorską miną zapytała o prezent, Piotr dopiero sobie przypomniał…

Zosiu, proszę, nie psujmy sobie humoru w taki wyjątkowy dzień, ciągle próbował żartem ratować sytuację. Naprawdę nie specjalnie… Mógłbym porozmawiać z Marcysią i wszystko jej wyjaśnić? Zrozumie.

Zofia nie odpowiedziała. Stawiała kolejne talerze na stół, a po policzkach płynęły jej łzy. Jak można było zapomnieć o prezencie dla własnego dziecka?

Do końca wierzyła, że Piotr po prostu gdzieś go schował i czeka na odpowiedni moment. Teraz już było za późno, sklepy pozamykane…

Pomóc ci? niepewnie spytał Piotr, przyglądając się jej ruchom.

Pomogłeś już… Nie trzeba.

W tym momencie na kuchnię wbiegła rozpromieniona Marcysia, mająca za sobą już wszystkie świąteczne bajki:

Mamo, tato! Do Nowego Roku mniej niż dwie godziny! Zaraz Święty Mikołaj przyniesie mi prezent!

Zofia rzuciła wściekłe spojrzenie na Piotra, lecz szybko odwróciła wzrok, by dziewczynka się niczego nie domyśliła.

Zofia w głowie już obrała plan: podłoży pod choinkę kopertę z pieniędzmi, na której napisze: Dla Marcysi na rolki.

To nie to, o czym córka marzy na świąteczną noc, ale lepiej niż nic.

Może się uda…

*****

Gdy o jedenastej cała rodzina usiadła do świątecznego stołu, ktoś zapukał do drzwi.

Piotrek, zapraszałeś kogoś? zdziwiła się Zofia. Ja z pewnością nie.

Ja też nie. Może sąsiedzi? Zobaczę, a wy nalewajcie sok do szklanek, odpowiedział gospodarz.

Gdy otworzył drzwi, zobaczył przed sobą brodatego mężczyznę w czerwonej, znoszonej kurtce. Na Mikołaja nie wyglądał raczej na bezdomnego. Sądzić można było po wyglądzie i zapachu (nie pachniał wodą kolońską).

Czego pan chce? Mieszkanie się pomyliło czy po pieniądze? Uprzedzam, nie dam ani grosza i tak na alkohol pójdzie.

Nie, nie, nie o to chodzi. Nie przyszedłem tu po pieniądze, energicznie odparł nieznajomy.

Nie potrzebuje? Serio? Piotr ledwo powstrzymał rozbawienie.

Nie był nigdy złośliwy wobec bezdomnych wręcz przeciwnie, współczuł im, lecz to brzmiało groteskowo w tej sytuacji.

To czego pan chce? Piotr wyszedł na klatkę i przymknął drzwi, by aromat nie rozlał się po domu.

Znalazłem tu w bloku kotka. Popatrzcie, jaki śliczny, wyciągnął spod kurtki puchaty kłębuszek. Pomyślałem, że może wasz? Może ktoś zgubił?

Piotr zadrwił w duchu.

Chyba facet zrozumiał, że nie dostanie pieniędzy, więc teraz próbuje kotka sprzedać…

Przepraszam, pierwszy raz widzę tego kotka. Nie mamy nawet zwierząt w domu.

A nie chcielibyście wziąć? Jak macie córeczkę, na pewno się jej spodoba.

A więc jednak: sprzedaje kotka na święta Piotr pokręcił głową.

Nie, dziękuję. Nie chcemy.

Szkoda… mruknął brodacz z żalem. No trudno, wyrzucę go na śmietnik.

Już się odwracał, chowając kotka pod kurtką, gdy Piotr nagle chwycił go za ramię.

Ej, proszę pana, co to znaczy na śmietnik? Takie maleństwo? Zostaw go chociaż na klatce.

I tak sąsiedzi go wyrzucą na dwór. A na śmietniku choć karton znajdzie i coś do jedzenia.

Piotr nigdy nie przepadał za zwierzętami, ale nagle zrobiło mu się żal tego biedaka.

Wyobraził sobie, jak maluch marznie sam, głodny…

Gdyby miał czas do namysłu, pewnie by się wahał, ale czasu nie było: żona i córka czekali przy stole, a bezdomny już odchodził…

Dawaj pan tego kotka! Piotr odebrał mu zwierzaka. Nie wyrzucaj go.

Jak pan sobie życzy, uśmiechnął się ciepło nieznajomy i zniknął schodami.

*****

Gdy Piotr wrócił do mieszkania, z kuchni spoglądały z niepokojem Zofia i Marcysia.

Tak długo cię nie było! Co się stało?

Nic, wszystko w porządku, uśmiechnął się Piotr, ukrywając kotka za plecami i modląc się, by nie miałknął.

Bo Zosia, gdyby się dowiedziała, natychmiast wyrzuciłaby kota… i może nie tylko kota.

Oczywiście, prędzej czy później się dowie, ale Piotr chciał mieć chwilę na przygotowanie gruntu.

Kto odwiedził? Zofia patrzyła podejrzliwie. Znowu coś wymyślił?

To tylko sąsiad, Tomek z piątego piętra. Pytał, jak akumulator wybrać.

A to wszystko jasne… Spec od akumulatorów się znalazł. Idź, umyj ręce i siadaj, za chwilę północ.

Pięć minut i jestem!

Gdy żona i córka wróciły do kuchni, Piotr wpadł w popłoch gdzie ukryć kotka?

Na balkon zimno, łazienka zbyt ryzykowna, ktoś może wejść. Pokój dziecki i sypialnia odpadają. Został salon…

Piotrek, idziesz?! Ile można czekać?! zawołała niecierpliwie Zofia.

Już lecę!

Szybko otworzył szafę, wsadził kotka na dole i uchylił lekko drzwiczki, by miał powietrze. Pobiegł do kuchni.

*****

Szczęśliwego Nowego Roooooku! rozbrzmiewały okrzyki z ulicy.

Piotr złożył żonie i córce tradycyczne życzenia zdrowia i szczęścia.

Tymczasem Marcysia odstawiła sok, pobiegła do salonu. Zofia nagle przypomniała sobie, że zapomniała podłożyć kopertę pod choinkę i rzuciła Piotrowi pełne złości spojrzenie. Przez ciebie wszystko!

Teraz sam będziesz córkę pocieszać!

Ale córeczka nie była ani trochę zawiedziona. Po kilku minutach z salonu rozległ się radosny, głośny krzyk.

Mamo, tato! Chodźcie szybko! Zobaczcie, co Mikołaj mi pod choinkę przyniósł!

Piotr i Zofia wbiegli do salonu i zastygli w progu. Przy choince stała Marcysia, a pod choinką leżał malutki biały kotek.

Tak bardzo marzyłam o kotku, a Święty Mikołaj mi go podarował! prawie płakała ze szczęścia. Nazwę go Śnieżek!

Marcysia tuliła puszystego malucha, a Zofia odciągnęła na bok męża.

Co to jest? Skąd on? To twoja sprawka?

Zosiu, tylko się nie złość. Zaraz wszystko wyjaśnię… zaczął się tłumaczyć Piotr.

Mam się złościć? Spójrz tylko, jaka Marcysia szczęśliwa… Ale wiesz co, mogłeś dać mi znać, że szykujesz niespodziankę. Niepotrzebnie dziś na ciebie krzyczałam Zofia objęła go i pocałowała w policzek.

Piotr stał jeszcze oszołomiony, nie mogąc uwierzyć, jak łatwo cała historia się zakończyła.

Prawdziwa prawda: w Sylwestra nawet cuda się zdarzają. I córka ucieszona, i żona już łagodna.

A to wszystko dzięki białemu kotkowi i

Nagle przypomniał sobie o bezdomnym.

Zosiu, posłuchaj… wyszeptał jej do ucha kilka słów, na co ona spojrzała zaskoczona i przytaknęła głową.

*****

No i co, Staszek, brodaty mężczyzna poklepał po plecach kolegę z ławki. Wszystkie kociaki rozeszły się w dobre ręce, chwała Bogu. Można wracać do piwnicy, póki nie zamknęli.

Udało się nam, Michał. Z tym śmietnikiem dobrze wymyśliłeś, uśmiechnął się drugi.

Myślisz? Zawsze bałem się, że w końcu wyrzucą mnie z bloku za te teksty.

Ryzyko było. Ale tylko ktoś, któremu zależy na losie zwierzaka, nie pozwoli wyrzucić go na śmietnik i przygarnie.

No właśnie…

Kociaki trafiły w dobre ręce, będą szczęśliwe. Znakomicie!

Bezdomni przysiedli na ławce niedaleko bloku, gdzie dziś znaleźli czwórkę kociąt w piwnicy, a wieczorem powierzyli je mieszkańcom.

Ludzi na ulicy było sporo, ale nikt ich, jak to zwykle bywa, nie przeganiał.

Niektórzy wręcz życzyli zdrowia i szczęścia. Oni także dziękowali i serdecznie odwzajemniali dobre słowa.

Nagle drzwi klatki rozwarły się szeroko i na zewnątrz wybiegł Piotr. Rozejrzał się i dostrzegł siedzących na ławce; pomachał, po czym podbiegł do nich.

Co jest, wraca po kotka? zdziwił się Michał, rozpoznając w Piotrze człowieka, któremu oddał ostatniego maleństwa.

To ten? Niespodziewane…

Szczęśliwego Nowego Roku, panowie! uśmiechnął się Piotr, wręczając im dużą torbę. Z żoną przygotowaliśmy wam mały sylwestrowy poczęstunek.

Dziękujemy. Rzeczywiście niespodziewane, uśmiechnęli się Staszek i Michał.

A tu ode mnie Piotr wyciągnął butelkę szampana. Żeby nowy rok świętować jak trzeba.

No proszę, Michał! Prawdziwy cud będziemy obchodzić święto jak ludzie, cieszył się Staszek, zacierając ręce.

Piotr chciał już odejść, ale zatrzymał się i obejrzał.

A gdzie planujecie świętować, jeśli można spytać?

Tutaj niedaleko, w piwnicy. Ciepło, sucho, kartony do spania…

Wiecie co? Chodźcie ze mną.

Po pięciu minutach szli już razem do garażu. Piotr otworzył bramę i zaprosił ich do środka.

Rozgośćcie się. Mam rozkładaną kanapę, można włączyć grzejnik. Jest stół, talerze. Myślę, że o wiele wygodniej niż w piwnicy. A samochód zaraz przestawię na podwórko, będzie więcej miejsca.

Zmieścimy się i tak, chcieli zaprotestować Michał i Staszek.

Lecz Piotr tylko pokręcił głową.

Nic się nie stanie, postoi na dworze. Tylko proszę, nie upijajcie się.

My nie pijemy dla rozrywki. Tak tylko symbolicznie, na święta, zapewnił Michał.

Wierzę wam. Jutro przyjdę, pogadamy. Może uda mi się wam pomóc i przygarnąć gdzieś na stałe.

Niesamowite, mruknął Staszek.

Tego to się nie spodziewałem… dorzucił Michał.

Taka to była noc. Prawdziwie sylwestrowa i… cudowna.