Córka, która nigdy się nie urodziła

Córka, której nigdy nie było

– Może wystarczy już lamentować?! Sąsiedzi z pobliskich stolików się na nas gapią. Dobrze, że nikogo z moich znajomych tu nie ma, bo ze wstydu bym spłonął! – z wyższością i irytacją odezwał się Krzysztof.
– Krzysztof, po co… – ledwo wydusiła z siebie dziewczyna, siedząca naprzeciwko, i znów zaczęła płakać jeszcze mocniej.
– Znowu to samo! O co ci chodzi? Czy my się umawialiśmy na rodzenie dziecka?! Spotykaliśmy się dwa miesiące i tyle! – Krzysztof wykrzyczał ostatnie słowa tak głośno, że ludzie w kawiarni zaczęli zwracać na nich uwagę.
– Co ty mówisz? Przecież się kochamy! Przyznawałeś się do swoich uczuć! Mówiłeś… – Ala nie zdążyła dokończyć zdania, bo Krzysztof przerwał jej.
– Słuchaj, dosyć już tego… mówiłem… nie mówiłem… W ogóle za kilka dni przeprowadzam się do Ameryki z rodzicami. Sprzedaliśmy już dom, tata przeniósł wszystkie aktywa. Tak że, jak to się mówi, adiós, skarbie! – młodzieniec wygłosił te słowa i znów spojrzał na płaczącą dziewczynę.
– Krzysztof… – powiedziała cicho i powoli, próbując opanować kolejną falę łez, które nieubłaganie płynęły z jej oczu.
– Kelner, a można prosić rachunek?! Ile można czekać?! – Krzysztof podniósł rękę i gestem wskazał kelnerowi przy barze, że trzeba się rozliczyć jak najszybciej.
Kelnerzy się rozbiegli, Krzysztof machnął na nich ręką, wyciągnął kilka złożonych banknotów z portfela i beztrosko rzucił je na stolik.

– W każdym razie! Już się spóźniam, twoje histerie mnie znudziły. Niczego ci nie obiecywałem i nic takiego nie mówiłem! Idę, jeśli chcesz, zamów sobie jeszcze coś, tu wystarczy. – powiedział Krzysztof, gestem wskazując na pieniądze i kierując się w stronę wyjścia.
Ala popatrzyła za nim, zakryła twarz dłońmi i znów zaczęła płakać jeszcze mocniej. Po chwili obok stolika pojawił się kelner. Młody mężczyzna zebrał pieniądze ze stołu i zaczął sprzątać kubki po wypitej kawie.

– Czy chciałaby pani coś jeszcze? – zapytał uprzejmie kelner.
– Nie. Dziękuję. – Ala powiedziała to cicho, starając się nie patrzeć na kelnera swoimi zapłakanymi oczami.
Powoli wstała, wzięła swoją torebkę z krzesła i również ruszyła w stronę wyjścia. Samochodu Krzysztofa pod kawiarnią już nie było. Odjechał.

Ala wyszła z kawiarni, a świeże powietrze zadziałało na nią kojąco. Łzy wyschły i już nie spływały po jej policzkach. Tylko opuchnięte powieki zdradzały, że jeszcze kilka chwil wcześniej płakała. Dziewczyna automatycznie wyjęła z torebki małe lusterko i chusteczkę, zlikwidowała rozmazaną tusz i zaczęła oddalać się od nieszczęsnej kawiarni.

Nie miała ochoty wracać do domu. Skręciła w mały skwer, w którym jeszcze w czasach szkolnych lubiła spacerować z kolegami z klasy.

Siadając na ławce, od razu przypomniała sobie beztroskie czasy szkolne. „Jak wtedy wszystko było proste i zrozumiałe, a życie jeszcze przede mną. A problemy… Z wszystkich problemów tylko to, że w najbliższą sobotę odwołali dyskotekę na sali tanecznej i dostałam dwóję z geografii. A teraz! Teraz moje życie stacza się w otchłań! Co będzie?! Iść na aborcję czy rodzić, by przez kilka miesięcy dołączyć do grona samotnych matek, wychowywać dziecko sama, pracować na dwóch etatach, bo inaczej po prostu nie zdołam go wykarmić!” – pomyślała Ala i łzy znów zdradziecko spłynęły z jej oczu.

– Dziewczyno, dzieje się coś? Mogę ci w czymś pomóc? Proszę, weź chusteczkę. – usłyszała miły męski głos i zobaczyła rękę wyciągającą w jej stronę papierową chusteczkę.
Ala wzięła chusteczkę, a potem podniosła głowę i spojrzała na tego, kto zaoferował pomoc.

– Alu! To ty?! – z entuzjazmem zawołał mężczyzna.
– Tolek… – powiedziała Ala w osłupieniu, próbując wstać z ławki.
Tolek natychmiast ją objął, powtarzając na okrągło:

– Alu! Alu! Jak miło cię znowu widzieć! Nie wiesz, tylko dzisiaj rano pytałem mamę o ciebie!
Po kilku sekundach w końcu puścił dziewczynę z objęcia.

– A dlaczego tu siedzisz sama, płaczesz?
– Przechodziłam obok, weszłam do naszego skwerku, przypomniałam sobie czasy szkolne i mnie to wzięło… – Ala w pośpiechu wymyśliła tę historię, żeby nie ujawniać prawdziwych powodów swojego stanu ducha.
– Zrozumiałe. Nadal jesteś tak wrażliwa jak dawniej! I nadal piękna, nawet jeszcze piękniejsza!
Dziewczyna spojrzała na swojego byłego kolegę z klasy i się uśmiechnęła.

– Alu, może pójdźmy do kawiarni? Znam tu niedaleko jedno miejsce, usiądziemy, pogadamy.
Agnieszka wskazała ręką w stronę, gdzie znajdowała się ta sama kawiarnia, z której Ala przed chwilą wyszła, zalewając się łzami. Oczywiście, że nie miałam ochoty tam wracać.

– Słuchaj, może nie w kawiarni? Może tutaj pospacerujemy i pójdziemy dalej do parku? Zjemy lody. Pogoda jest piękna. – zaproponowała Ala.
– W porządku. – z uśmiechem odpowiedział Tolek.
Spacerowali po parku przez przynajmniej dwie godziny, wspominając czasy szkolne. Ala na ten czas nawet zapomniała o Krzysztofie i o swojej nieplanowanej ciąży.

– A ty, nadal nie jesteś mężatką? – ostrożnie zapytał Tolek.
– Nie. Nie wyszło. – odpowiedziała dziewczyna tajemniczo.
– U mnie też nie wyszło. – odpowiedział Tolek, nieco radośnie, nieco zrezygnowany.
Ala i Tolek zaczęli spotykać się jeszcze w czasach szkolnych. Wtedy wszyscy nazywali ich „narzeczonymi”, rodzice już powoli przygotowywali się do wesela.

Ale wszystko zmieniła banalna, dla wielu bolesna sytuacja. Tolka zabrali na rok do wojska. Ala czekała na niego pół roku, a potem zrozumiała, że zakochała się.

Antoni, tak nazywał się nowy ukochany, na początku pięknie się nią otaczał. Myślała, że wkrótce poprosi ją o rękę. Ale on się nie spieszył. Spotykali się przez cztery lata, nawet próbowali mieszkać razem. Tylko w ich związku coś było nie tak. Pewnego dnia Ala przyłapała Antoniego z inną. Prosił o przebaczenie, ale dziewczyna stwierdziła, że ten rodzaj związku jest jej niepotrzebny.

Przez kilka miesięcy Ala żyła w przygnębieniu, próbowała zapomnieć o zdradzie. A potem spotkała Krzysztofa. W niezwykły sposób sytuacja się powtórzyła. Ala szczerze zakochała się w uroczym młodym mężczyźnie. Pięknie się nią opiekował, wręczał drogie prezenty. Ala znów uwierzyła w prawdziwe uczucia, była gotowa założyć rodzinę. Tylko dla Krzysztofa to wszystko było jedynie zabawą. Jak się teraz okazało, w momencie rozpoczęcia związku, Krzysztof już wiedział o planowanej przeprowadzce do USA. Po prostu potrzebował z kimś spędzić przyjemnie czas. W tym celu wybrał uroczy Alę.

Tolek nie był zły na dziewczynę za to, że na niego nie czekała. Zawsze był osobą rozsądnie myślącą. Ala powiadomiła go o swojej decyzji w liście. W odpowiedzi tylko życzył jej szczęścia. Jednak nie chciał wracać do rodzinnego miasta po służbie, pojechał do Warszawy i zamierzał tam zostać na zawsze.

W stolicy przez te pięć lat Tolek zdążył zdobyć wykształcenie, spotykał się z dziewczyną, znalazł pracę. Życie osobiste nie układało się, w firmie miały miejsce redukcje etatów, a Tolek był tym ostatnim nowym pracownikiem. Bez dłuższego namysłu zdecydował się wrócić do rodzinnego miasta. Na relacje z Alą nie liczył, ponieważ był pewny, że ona już dawno wyszła za mąż.

A tu okazało się, że los zgotował Tolikowi niesamowitą niespodziankę. Jego ukochana dziewczyna nie tylko nie jest mężatką, ale także jest wolna od związków. Oczywiście Tolek zdecydował się skorzystać z tej szansy.

…Od ich spotkania w skwerze minęły dwa miesiące. Tolek i Ala zaczęli się spotykać. Chłopak szczerze cieszył się z wszystkiego, co ostatnio wydarzyło się w jego życiu. Ala również zrozumiała, że nadal jest zakochana w Tolku. Tylko jeden fakt nie dawał dziewczynie spokoju – nosiła pod sercem obcego dziecka. Za każdym razem, gdy szykowała się na randkę, uświadamiała sobie, że te relacje są skazane na niepowodzenie.

Tolek po raz kolejny zaprosił ukochaną do restauracji. Zjedli kolację, a potem chłopak wyciągnął z kieszeni marynarki pierścionek zaręczynowy i poprosił dziewczynę o rękę.

– No to co, zgadzasz się wyjść za mnie i, jak to mówią, przeżyć razem całe życie, w dobrym i złym? – z uśmiechem zapytał Tolek, pewny, że ukochana się zgodzi.
– Nie. – odpowiedziała Ala i spojrzała w dół.
– Jak to nie? Dlaczego nie, Ala? Przecież się kochamy! Gdzie idziesz?
Dziewczyna zaczęła płakać i pobiegła do wyjścia.

Minęło dziesięć lat…

– Mamo, a kto dziś odbierze mnie z dodatkowych zajęć? Ty czy tato? – zapytała Lada przy śniadaniu.
– Nie wiem. Zobaczymy wieczorem, córko. – odpowiedziała Ala, przygotowując mężowi kanapki.
– A razem z mamą przyjedziemy po ciebie! A potem rwiemy na film! Dziś piątek! – radośnie powiedział Tolek, wchodząc do kuchni.
– Hurra! Tatusiu! Hurra! Na film… – krzyczała radosna Lada.
– Jedz, bo się spóźnisz do szkoły.
Tolek spojrzał na żonę, która nerwowo pisała coś na ekranie swojego smartfona.

– To znowu on? – zapytał Alę.
– Tak. Tolek, pisze, że przez sąd odbierze Ladę i wywiezie do Ameryki. – powiedziała Ala i zaczęła płakać.
– Musimy to zakończyć. Daj mi jego numer, ja sam z nim porozmawiam.
– Nie, Tolek. Martwię się o ciebie.
– Wszystko będzie dobrze. Lado, jesteś gotowa? Chodźmy!
Agnieszka z córką wyszli z klatki schodowej.

– O, tak do kogo Ala poszła! Były narzeczony! – powiedział Krzysztof, stojąc obok klatki schodowej.
– Lado, idź do samochodu. Muszę porozmawiać z wujkiem.
Dziewczynka posłusznie odeszła i usiadła na tylnym siedzeniu.

– Zatem Ala oszukała cię jak jelenia. Wiesz, że wychowujesz obce dziecko? Byłeś dla niej tylko opcją zapasową. – szyderczo powiedział Krzysztof. – I ona kocha mnie!
– Powiem tak! Z Alą się kochamy. Wychowuję swoje dziecko. A ty byłeś największym błędem Ali, który ona naprawiła. Spadaj stąd, inaczej będzie gorzej…
Z tymi słowami Tolek wepchnął Krzysztofa. Ten z trudem utrzymał się na nogach.

– Tato, długo jeszcze? Spóźnimy się do szkoły!
– Już idę, córko.
Tolek i Lada odjechali. Krzysztof patrzył na odjeżdżający samochód i zdawał sobie sprawę, że poniósł porażkę. Sam nasuwało się pytanie – czy warto walczyć? Walczyć o miłość, której nie ma. I o córkę, której

nigdy nie miał. I nie będzie…

Wieczorem odleciał i nigdy więcej nie wrócił do rodzinnego miasta. Czasami trzeba postawić kropkę na końcu, chociaż pragnie się kontynuacji….