Córka bez miłości

**Nielubiana córka**

Już zbliżałam się do domu, gdy w torbie zadzwonił telefon. Wyjęłam go i odebrałam, słysząc głos brata.

— Cześć, Tosiu. — Bez skrupułów używałam jego dziecinnego przezwiska, choć był już dorosły i wyższy ode mnie.

— Nie zapomniałaś, że mama ma za tydzień urodziny? I to jubileusz, nawiasem mówiąc — przypomniał.
I dobrze, bo naprawdę miałam to gdzieś.

— Nie, nie zapomniałam — skłamałam bez mrugnięcia. — A ty już kupiłeś prezent?

— Właśnie dlatego dzwonię. Spotkajmy się, omówimy.

— Jasne. Może wpadniesz do mnie? Albo jutro w przerwie obiadowej, w naszej kawiarni? — zaproponowałam.

— Zalatwione. O dwunastej będę na ciebie czekać. Zadzwonimy, jeśli coś się zmieni, dobrze? To do jutra. — I Antek się rozłączył.

Uwielbiam go, mojego młodszego brata. To najbliższa mi osoba. Nie mama, tylko on. Teraz aż strach pomyśleć, że kiedyś chciałam go zabić. Wciąż czuję ten wstyd, szczególnie gdy na niego patrzę. I tą winę. Nigdy bym sobie nie wybaczyła. A wtedy…

***

Moi przyszli rodzice poznali się na studiach i nie wyobrażali sobie dnia bez siebie. Lecz nie mieli gdzie być sami. Mama mieszkała z rodzicami, a ojciec w akademiku. Jedynym wyjściem było wziąć ślub. I tak ogłosili to dziadkom. Westchnienia, perswazje, łzy — nic nie pomogło. Młodzi byli nieugięci, walczyli o swoją miłość. Dziadkom nie pozostało nic innego, jak się zgodzić.

Mama miała taki charakter — jak coś postanowiła, szła po trupach. Namówiła rodziców na skromne wesele, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyli na wynajem mieszkania. Nie mogą przecież żyć w dwóch pokojach z dziadkami. Tak się stało.

Po ślubie młodzi niemal nie wychodzili z łóżka. Na zajęcia przychodzili niewyspani, szczęśliwi, otoczeni aurą miłości. Jak wszyscy zakochani wierzyli, że ich uczucie przetrwa wszystko. I że nic złego ich nie czeka. Jacyż byli naiwni!

Stało się to, co musiało się stać — mama zaszła w ciążę. To był pierwszy test, który przeszli z godnością. Zostało półtora roku studiów — jakoś przetrwają.

Mama stała się kapryśna. Męczyły ją mdłości, ciągle była senna. Nie znosiła zapachów jedzenia, nie mogła gotować. Ojciec wieczorami uciekał do kolegów z akademika. Zaczął się ciąg kłótni. Ale szybko się godzili, zwłaszcza gdy mdłości minęły i mama znów stanęła przy garach.

Gdy się urodziłam, zaczęła się era niewyspania i zmęczenia. Studiów nikt nie odwołał. Babcia z dziadkiem brali urlopy na zmiany, bym ja nie przeszkadzała mamie w nauce. Mama często uciekała z wykładów, bo od nagromadzonego mleka bolały ją piersi.

Jej nerwica udzielała się i mnie. Pewnie dlatego ciągle płakałam i zasypiałam tylko na rękach. Rodzice z ulgą oddawali mnie komuś i biegli na uczelnię, by odpocząć, a jeśli się udało — i zdrzemnąć na wykładzie.

Miłość miłością, ale brakowało im cierpliwości. Nagle zaczęli dostrzegać swoje wady, licytować się, kto co zrobił lub nie. Zmęczenie i niewyspanie podsycAle teraz, patrząc na uśmiech brata, wiem, że choć moja miłość do niego narodziła się z poczucia winy, to przetrwała wszystko – i to ona nauczyła mnie, że prawdziwa rodzina nie zawsze jest tą, którą dostaliśmy, ale tę, którą sami wybieramy.